Συντάκτης: dimartblog
-
Η σιωπή των ερειπίων
—του Γιάννη Παπαθεοδώρου— Τι ήταν το «Τείχος του Βερολίνου»; Το τελευταίο και πιο εμβληματικό σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου; Ένα εσωτερικό σύνορο μιας διαιρεμένης πόλης και μιας διχασμένης μνήμης; Μια ιδιάζουσα «τέχνη του τοπίου», όπως λέει ειρωνικά ένας ήρωας της πρόσφατης ταινίας Μη χαμηλώνεις το βλέμμα; Μια παγίδα θανάτου για όσους επέλεξαν να εγκαταλείψουν τον «παράδεισο…
-
Κινούμενη άμμος 3.11.2019
—με τον Γιώργο Πήττα— Νερούδα. Δεν θυμάμαι αν και πότε έχω κάνει αφιέρωμα στον μεγάλο Χιλιανό ποιητή. Το έναυσμα ασφαλώς ήταν τα όσα συμβαίνουν στην πατρίδα του. Θα ακουστεί και λίγη μουσική του σημαντικού Jorge Peña Hen, που δυστυχώς παραμένει άγνωστος στο ευρύ κοινό, παρά τη μουσική και παιδαγωγική του προσφορά. Δολοφονήθηκε στις 16 Οκτωβρίου του…
-
Ένα πορτρέτο κρεμασμένο ανάποδα
—του Ηλία Μαγκλίνη— Ο Τζον Ντέιβις είναι Βρετανός φωτογράφος. Το 1984 είχε κληθεί από τη Διεθνή Έκθεση Κτιρίων να φωτογραφήσει σειρά κτισμάτων στο τότε Δυτικό Βερολίνο ως δείγματα νέας αρχιτεκτονικής. Την ιστορία του καταγράφει ο δημοσιογράφος Γκάι Χάζαν στους Financial Times του περασμένου Σαββατοκύριακου, με αφορμή τα τριάντα χρόνια από την πτώση του Τείχους του…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 6/11
Η γύψινη προσωπίδα —Τάκης Βαρβιτσιώτης— Κι ο θάνατος; Πώς είναι αλήθεια ο θάνατος Σε τούτα τα μέρη; Απλός, χαρούμενος, γιορταστικός, Σα μια σειρά υψωμένες γαμήλιες λαμπάδες Που ανάβουν άξαφνα στην κρύπτη ενός χειμώνα. Απλός, γαλήνιος, σιωπηλός, Σαν τις αγαπημένες μας που κοιμούνται κάτω απ’ το χιόνι Με σταυρωμένα χέρια, σώματα σκληρά, παγωμένα, Με μόνη την…
-
Η πισίνα
—του Στέλιου Φραγκούλη— Ο pool grandpa έτρεμε απ’ το κρύο χτενίζοντας τη γαλάζια επιφάνεια του νερού. Κίτρινα φύλλα ήταν στρωμένος ο πάτος και πευκοβελόνες, μα αυτός μάζευε τώρα όσα επέπλεαν, μαζί με κάτι ασημιές κορδέλες και κομφετί απ’ τα χτεσινά γιορτάσματα. Πίσω απ’ το παραθυράκι, ο ηλικιωμένος παππούς της οικογένειας ρίχνει μια ματιά στο γέρο…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 30/10
Ταξίδια —Jules Supervielle— Μετάφραση: Τάσος Κόρφης Δεν ξέρω πώς να τα καταφέρω με τη γη, με τα βουνά της Ευρώπης, τη θύελλα της Καλιφόρνιας, την ομαλότητα της Αυστραλίας. Αυτός ο ελέφαντας που ολόβρεχτος βγαίνει απ’ τον Γάγγη περνώντας με μουσκεύει, όμως τίποτα δεν μου έχει μάθει. Πεντάρα δεν αξίζει ένα μάτι ελέφαντα μπροστά στο μάτι…
-
Κενά μνήμης
—του Γιάννη Παπαθεοδώρου για τη στήλη Ανώμαλα Ρήματα— Οι εθνικές επέτειοι έχουν γίνει συχνά αφορμή για κοινότοπες, άστοχες, ή και ανόητες δηλώσεις. Όποιος/όποια μελετάει τις επετείους μπορεί να βεβαιώσει ότι οι ιδεολογικές χρήσεις της ιστορίας οδηγούν συνήθως σε στερεότυπα τα οποία εκθέτουν τους ίδιους τους θεσμικούς φορείς, που διαχειρίζονται τη συλλογική μνήμη. Ωστόσο, η απόσταση που χωρίζει την…
-
Το ενυδρείο
—του Στέλιου Φραγκούλη— Τα ψάρια κάθονταν ακίνητα, κοιμούνταν και ο βόμβος της συσκευής καθαρισμού του μικρού ενυδρείου έμοιαζε με ησυχία, ή ροή αίματος που ακούς όταν κλείνεις τ’ αυτιά σου. Η περιγραφή ψυχικών χώρων αυθαιρετεί, βέβαια, αφού τίποτε μη αισθητό δεν είναι φυσικό να υπάρχει. Αλλά οι περιγραφές πραγματικών χώρων, όσο και αν προσπαθούν, δεν…
-
Κινούμενη άμμος 20.10.2019
—με τον Γιώργο Πήττα— Ο Philip K. Dick είναι ένας από τους συγγραφείς που αγάπησα με την πρώτη ματιά. Αυτό έγινε πριν από πολλά χρόνια, με το Second Variety αρχικά και ακολούθησαν το καθηλωτικό The Man in the High Castle, το Ubic (αυτό το ερωτεύθηκα) και τα υπόλοιπα, λιγότερο ή περισσότερο γνωστά, έργα του. Απόψε…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 23/10
Λησμοσύνη —Χαρτ Κρέιν— Μετάφραση: Γιώργος Τσακνιάς Η λησμοσύνη είναι ένα τραγούδι που λευτερώνεται από ρυθμό και μέτρο και πλανιέται. Η λησμοσύνη είναι σαν ένα πουλί που τα φτερά του συμβιβάστηκαν, ακίνητα και απλωμένα, ανοιχτά — και τώρα αβίαστα αρμενίζει στον αέρα. Η λησμοσύνη είναι βροχή μέσα στη νύχτα, ή ένα σπίτι παλιό μέσα στο δάσος…
-
Κινούμενη άμμος 13.10.2019
—με τον Γιώργο Πήττα— Η αλήθεια είναι πως δεν είχα σκοπό να επιστρέψω στον Ray Bradbury τόσο γρήγορα. Όμως κάτω από έναν καναπέ ξετρύπωσα κάποιο βιβλίο που είχε εξαφανιστεί: Ιστορίες με ταξίδια στο Χωρόχρονο, Εκδόσεις Πήγασος, αγορασμένο στις… 24 Νοεμβρίου του 1987. Ξαναδιάβασα λοιπόν την «Ευωδιά της Σαρσαπαρίλα» ένα απαλό, μαγικό, ονειρικό, αφηρημένα νοσταλγικό μικρό…
-
Granny Takes a Trip
— της Ζέφης Κόλια— H τρέλα των μπουτίκ (boutique-mania) μεσουράνησε στο Λονδίνο των sixties. Ιδιοκτήτες ήταν συνήθως μοντέρνοι νεαροί που άνοιγαν μαγαζιά με σκοπό να πουλάνε hip ρούχα στους συνομηλίκους τους. Αυτές οι μικρές, πρωτοποριακές μπουτίκ λειτούργησαν σαν στιλιστικές γιάφκες ανάμεσα στους ψαγμένους πιτσιρικάδες που συναντιόντουσαν εκεί όχι μόνο για να ψωνίσουν αλλά και για…
dimart 