Ο λόγος ως μουσική

Ο David Dockery είναι ένας εικοσιπεντάχρονος ιρλανδός μουσικός. Στο κανάλι του στο youtube έχει ανεβάσει μεταξύ άλλων μερικά βίντεο στα οποία παίζει ντραμς πάνω σε αποσπάσματα από ταινίες ή τηλεοπτικές εκπομπές: τουτέστιν, «μεταφράζει» τον λόγο σε μουσική, αναδεικνύοντας έτσι τη μουσικότητα του λόγου — ή το γεγονός ότι η μουσική είναι γλώσσα (όπως το πάρει κανείς). Με άλλα λόγια, ακούει τον λόγο απομονώνοντας τον ήχο από το νόημα, τον απομνημονεύει και τον εκτελεί στα ντραμς. Δεν περιγράφω άλλο: ακούστε και θα καταλάβετε.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από τη στήλη Η μουσική είναι μία < Φλου αρτιστίκ

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

 

Advertisements

Roboter (με φόρα από τη Γερμανία)

Ανώνυμο-1 αντίγραφο

Το περασμένο καλοκαίρι, ο Lars Reimer, δάσκαλος στο δημοτικό σχολείο Lemmchen στο Mombach (του Mainz), είχε τη φαεινή ιδέα να ντύσει τους μαθητές της πρώτης τάξης ρομπότ (τις στολές τις έφτιαξαν τα ίδια τα παιδιά) και να τους βάλει να τραγουδήσουν τα Ρομπότ (Roboter) των Kraftwerk, του θρυλικού γερμανικού γκρουπ ηλεκτρονικής ποπ των ’70s. Εκεί που ο Ralf Hütter, ο Florian Schneider και τα υπόλοιπα μέλη των Kraftwerk έκαναν ό,τι μπορούσαν προκειμένου η ερμηνεία τους να ακούγεται αυτόματη και μη ανθρώπινη (σήμα κατατεθέν τους, η παραμόρφωση της φωνής με vocoder), τα παιδιά, που παίρνουν πάντοτε πολύ στα σοβαρά ό,τι κάνουν, ακούγονται σαν αυτό που είναι: παιδιά. Το αποτέλεσμα είναι τρομαχτικά χαριτωμένο ή και χαριτωμένα τρομαχτικό. Μπράβο στους μαθητές της Α΄τάξης του Lemmchen, μπράβο και στον Lars, τον δάσκαλό τους.

Εδώ το πρωτότυπο κομμάτι από τους Kraftwerk:

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από τη στήλη Η μουσική είναι μία < Φλου αρτιστίκ

Το dim/art στο facebook

follow-twitter-16u8jt2 αντίγραφο

 

Λατέρνα, Μάικλ Τζάκσον και φιλότιμο

orgue

—του Γιώργου Τσακνιά—

Το Smooth Criminal του Μάικλ Τζάκσον (το 7ο σινγκλ του άλμπουμ Bad, 1987), προσαρμοσμένο και παιγμένο από τον Patrick Mathis σε λατέρνα· όπου αποδεικνύεται ότι το γκρουβ σε αιφνιδιάζει εκεί που δεν το περιμένεις.

Για την ακρίβεια, το όργανο που ακούμε και βλέπουμε δεν είναι λατέρνα: είναι ένα πνευστό, στη λογική του εκκλησιαστικού οργάνου, που αποτελείται από ένα σύστημα ξύλινων σωλήνων και μια «παρτιτούρα» που περνάει από τα ανοίγματα των σωλήνων και επιτρέπει ή όχι στον αέρα να βγει και, κατ’ επέκταση, προσδιορίζει ποια νότα θα ακουστεί (αυτή η λειτουργία της παρτιτούρας και του χειριστή της που ρυθμίζει το τέμπο με τη λαβή είναι που θυμίζει τη λατέρνα). Το όργανο ακούει (αν ακούει ένα όργανο) στο ευφάνταστο όνομα «l’orgue de barbarie». Το συγκεκριμένο έχει κατασκευαστεί από το γαλλικό εργαστήριο Odin, που εδώ και χρόνια κατασκευάζει φιλότιμα (έτσι, για να δικαιολογείται και ο τρίτος όρος του τίτλου) τα ιδιαίτερα αυτά μουσικά όργανα. 

odin

Το orgue de barbarie του Patrick αναδεικνύει μια εξαιρετική σύνθεση, απελευθερωμένη από τις ερμηνευτικές εμμονές του δημιουργού της και του παραγωγού του, Quincy Jones (ας με συγχωρήσουν οι οπαδοί του Μάικλ, αλλά θεωρώ ότι στον χρόνο αντέχει μάλλον ως συνθέτης παρά ως ερμηνευτής).

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Η μουσική είναι μία

Το dim/art στο facebook

follow-twitter-16u8jt2 αντίγραφο

Beat boxing — με φόρα από το Σεντ Λιούις

Η Νικόλ Πάρις είναι μανούλα στο beat boxing. Βασικά, είναι κορούλα, όχι μανούλα. Ο μπαμπάς της, δεινός beat boxer ο ίδιος, υπήρξε ο δάσκαλος και μέντοράς της. Και ήρθε η στιγμή της πατροκτονίας: μπαμπάς και κόρη κάνουνε κόντρες στο youtube. Και η εικοσιτριάχρονη Νικόλ κάνει σκόνη τον δάσκαλο – πατέρα, ο οποίος την ακούει, γκρουβάροντας περήφανος.

* Σημείωση: αν δεν ξέρετε καν τι είναι beat boxing, δεν πειράζει: δείτε τα βίντεο και θα καταλάβετε.

Το βίντεο αυτό, που ανέβασε η Νικόλ στο κανάλι της πριν από δύο μήνες, είναι ο δεύτερος γύρος. Η πρώτη μουσική σύγκρουση μπαμπά / κόρης έγινε πέρσι:

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Η μουσική είναι μία

Το dim/art στο facebook

Τι σε μέλει εσένανε

—του Ηλία Μαγκλίνη—

Διέπραξα το σφάλμα να ρωτήσω τον κύριο Γκρι ποιος είναι ο αγαπημένος του μουσικός. Μου απάντησε με ερώτηση: «Έχεις ακούσει ποτέ το μικρασιατικό “Τι σε μέλει εσένανε” σε ριδμ εν μπλουζ με ολίγον από μπούγκι γούγκι»; Δεν το είχα ακούσει βέβαια κι έσπευσε αμέσως. Ηχογράφηση του 1945, με τζαζ κουαρτέτο, κιθάρα, μπάσο, πιάνο, ντραμς, όπου, γεμάτη μπρίο και ενθουσιασμό, η ολοφάνερα νέγρικη φωνή προφέρει με αμερικανική προφορά το «Τι σε μέλει εσένανε/ από πού είμαι εγώ/ απ’ το Καραντάσι φως μου ή απ’ το Κορδελιό/ Τι σε μέλει εσένανε/ κι όλο με ρωτάς/ από ποιο χωριό είμαι εγώ/ αφού δε μ’ αγαπάς» κ.ο.κ., διανθισμένο όμως με ασυναρτησίες όπως «οβάουτε, ορούνι, ορίνι» και βέβαια σε ατόφιο, ξεσηκωτικό, λίντι χοπ τέμπο.

Ο αγαπημένος μουσικός του κυρίου Γκρι, ο Σλιμ Γκέιλαρντ ― «ναι, διότι ποτέ του δεν είπε ούτε ένα λυπητερό τραγούδι. Απέραντα καλοκαιρινός και ανάλαφρος, αυτοσαρκαζόμενος και αφοσιωμένος σε έναν βαθιά προσωπικό σουρεαλισμό, πάπας των πρώτων -και αυθεντικών- χίπστερ, μελωδικός και ρομαντικός, ήρωας του Κέρουακ στον “Δρόμο”, όπου η περίφημη σκηνή με τον Ντιν Μοριάρτι και τον Σαλ Πάρανταϊς να πίνουν ένα ποτό με τον Σλιμ, και τον Κέρουακ να γράφει ότι “για τον Σλιμ Γκέιλαρντ όλος ο κόσμος ήταν ένα τεράστιο ορούνι”».

Πώς στο καλό έμαθε το «Τι σε μέλει»; Έχοντας εντρυφήσει στη βιογραφία του Σλιμ, ο κύριος Γκρι μού είπε πως κυκλοφορούν αντικρουόμενες απόψεις για το πότε και πού γεννήθηκε. Μάλλον ήταν το 1916, στην Κούβα, από Έλληνα πατέρα και Αφροκουβανή μητέρα, πέρασε τα παιδικά του χρόνια κόβοντας ζαχαροκάλαμα και μαζεύοντας μπανάνες, κάθε τόσο όμως ταξίδευε σε όλο τον κόσμο με τον πατέρα του, ο οποίος δούλευε καμαρότος σε κρουαζιερόπλοια. Δώδεκα χρόνων ήταν όταν, σε ένα τέτοιο υπερπόντιο ταξίδι, έφτασαν στην Κρήτη (το 1928 ― τρία χρόνια αφότου έγινε γνωστό στην Ελλάδα το «Τι σε μέλει»), όταν όμως σάλπαρε το πλοίο, ο μικρός έμεινε πίσω στο νησί, ο πατέρας του συνειδητοποίησε μεσοπέλαγα τι είχε συμβεί, ο Σλιμ πέρασε κάπου έξι μήνες στην Κρήτη κάνοντας δουλειές του ποδαριού, εκεί πρέπει να έμαθε το τραγούδι καθώς και ελληνικά προτού επιστρέψει μόνος στην Αμερική (!), μεγάλωσε στο Ντιτρόιτ, εργάστηκε ως μποξέρ, υπάλληλος σε γραφείο τελετών, μάγειρας, φορτηγατζής και τσιράκι των γκάνγκστερ (μετέφερε παράνομο οινόπνευμα στον Καναδά). Γρήγορα όμως μετέβη στη Νέα Υόρκη καθώς ανακάλυψε το σπάνιο μουσικό του τάλαντο ― και γλωσσικό: απίθανος μίμος και δεινός βιρτουόζος, μιλούσε οκτώ γλώσσες, επινόησε και μια δική του (τελείως ακατανόητη), έπαιζε τέσσερα μουσικά όργανα, στα τραγούδια του ανακάτευε την εβραϊκή διάλεκτο γίντις αλλά και αραβικά. Εκανε παρέα με τη Λάνα Τάρνερ και τη Ρίτα Χέιγουορθ, μεσουράνησε το ’40 και το ’50, και ώς το 1991, που πέθανε, δεν έχασε ποτέ το κέφι του.

Slim Gaillard 8

«Κάθε φορά που με παίρνει από κάτω –και είναι πολλές αυτές οι φορές τα τελευταία χρόνια– ζητάω τη συνδρομή του Σλιμ. Ακούω το “Tee Say Malee”, το “Laguna”, το κωμικό έπος “Opera in Vout”, το “Laughing in Rhythm” και όλα τα άλλα τρελά του τραγούδια, και θυμάμαι ότι ακόμα και στις πιο ζόρικες στιγμές του ο κόσμος είναι όντως ένα τεράστιο ορούνι».

Πηγή: Η Καθημερινή

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Η μουσική είναι μία

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Copy-paste

Το dim/art στο facebook

Με φόρα από τον ανεμιστήρα

Υπάρχουν κι άλλες αιρετικές διασκευές του Star spangled banner, του εθνικού ύμνου των Η.Π.Α., με κορυφαία αυτή του Jimi Hendrix. Εδώ έχουμε την αυθόρμητη διασκευή μερικών παιδιών σε ένα σούπερ μάρκετ, όπου με ενθουσιασμό ανακαλύπτουν το εφέ του να τραγουδάς κόντρα στον ανεμιστήρα, με αποτέλεσμα η φωνή να ακούγεται με ένα ιδιαίτερο τρέμολο. Στον ήχο του ερασιτεχνικού βίντεο το ηχητικό αποτέλεσμα δεν καταγράφεται αρκετά καλά (έχει όντως πολλή πλάκα να τραγουδάς με τον ανεμιστήρα στη μούρη), καταγράφεται όμως αρκούντως ο παιδικός ενθουσιασμός.

Το Star spangled banner δεν είναι παρά οι στίχοι του «Defence of Fort M’ Henry», ενός ποιήματος που έγραψε το 1814 ο τριανταπεντάχρονος δικηγόρος Francis Scott Key μετά τον βομβαρδισμό του ομώνυμου οχυρού από βρετανικά πολεμικά πλοία, στη μουσική του δημοφιλούς αγγλικού «Τραγουδιού του Ανακρέοντα», που έγραψε ο John Stafford Smith για λογαριασμό της «Ανακρεοντείου Λέσχης» του Λονδίνου (ναι, στο Λονδίνο υπήρχε λέσχη αφιερωμένη στον Ανακρέοντα και το τραγούδι έγινε για κάποιο λόγο ιδιαίτερα δημοφιλές στην Αμερική).

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Η μουσική είναι μία

Το dim/art στο facebook

Η Μαίρη Πόπινς τραγουδά Death Metal

Με φόρα από το Λονδίνο

Υπεύθυνος για το ακόλουθο απολαυστικό ανοσιούργημα είναι ο μουσικός Andy Rehfeldt, ο οποίος συνέλαβε και πραγματοποίησε τη διασκευή και την —κυριολεκτική— εκτέλεση του κλασικού «Supercalifragilisticexpialidocious» από το μιούζικαλ Mary Poppins της Walt Disney (1964). Ο Andy παίζει τα όργανα και κάνει και τα backing vocals, ενώ οι πρώτες φωνές ανήκουν στην Sera Hatchett και στον Thomas Hinds. Η ηχογράφηση και η παραγωγή έγινε από την εταιρία στην οποία εργάζεται εδώ και χρόνια ο Andy, την «Endless Noise». Ο συγχρονισμός της μουσικής (λέμε, τώρα) με την εικόνα είναι άψογος, γεγονός που συμβάλλει στο ξεκαρδιστικό αποτέλεσμα. Το βίντεο ανέβηκε πριν από μια εβδομάδα στο youtube κι έχει ήδη πάνω από 2.600.000 κλικ.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Η μουσική είναι μία

Το dim/art στο facebook