Κατηγορία: Παροράματα και ημαρτημένα

—του Γιώργου Τσακνιά— Με αφορμή την πρόσφατη εγκύκλιο του Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικολάου, με την οποία δίνει γραμμή στους πιστούς τι να ψηφίσουν στις επερχόμενες εκλογές («Σε ποιους αν ρίξουμε την ψήφο μας αμαρτάνουμε σύμφωνα με τον Μητροπολίτη Μεσογαίας»), αναδημοσιεύουμε από τον Εξώστη ένα παλιότερο (Οκτώβριος 2012) άρθρο του Γιώργου Τσακνιά για την κατάχρηση…

—του Γιάννη Μπαλαμπανίδη για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα— Το πνεύμα μιας ολόκληρης εποχής, η δομή της αίσθησης των πραγμάτων, μπορεί συχνά να κρύβεται σε πράγματα φαινομενικά ασήμαντα, σε μικρές λεπτομέρειες, όπως ο διάβολος στη γνωστή γαλλική παροιμία. Στη μικρή μας χώρα, που ατενίζει πλέον αισιόδοξα το μέλλον έχοντας βγει στις αγορές και χαράζοντας τις γραμμές…

Ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί —του Γιώργου Τσακνιά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα— Η φωτογραφία του Γάλλου προέδρου Φρανσουά Ολάντ με τον Κώστα Γαβρά είναι από το Φόρουμ για το μέλλον του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού, που έγινε στο Παρίσι στις αρχές του μήνα, και θυμίζει το κλασικό ανέκδοτο «Ο Λένιν στο Παρίσι»: Ο Ιβάν, ντίλερ…

—του Γιώργου Τσακνιά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα— Κάτι τέτοιο πιστεύαμε στο δημοτικό: ότι Δημοκρατία είναι η αρχή της πλειοψηφίας. Και μερικοί την «πλειοψηφία» τη λέγαμε «πολυψηφία» και το «κερδίζει» το λέγαμε «κερδάει». Κι έτσι λοιπόν, ψηφίζαμε δημοκρατικότατα για διάφορα πράγματα, όπως π.χ. αν η μπάλα πέρασε τη γραμμή του αυτοσχέδιου τέρματος ή όχι (βέβαια, στο…

—του Γιώργου Τσακνιά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα— Πριν από μερικά χρόνια, κάναμε διακοπές σε παραθαλάσσιο χωριό μαζί με συγγενείς. Ένα βραδάκι, παραγγείλαμε πίτσα. Η πίτσα αργούσε να έρθει, ο ανιψιός μου —τεσσάρων χρονών, τότε— είχε αρχίσει να πεινάει και να εκνευρίζεται, οπότε, για να περάσει η ώρα, του λέω να πάμε κάτω, στην αυλόπορτα,…

Η περίπτωση Τατσόπουλου και ΣΥΡΙΖΑ ή «ένα βήμα μπρος, διακόσια πίσω» —του Γιώργου Τσακνιά— —Ναι ρε, ΜΠΑΟΚ!— Σύνθημα σε πανό στην Τούμπα Το σίριαλ Τατσόπουλου-ΣΥΡΙΖΑ —αν όντως έφτασε στο τέλος του— είναι το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Δεν θα μπω στη ουσία: θα κάνω μερικά σχόλια με αφορμή το άρθρο του Ηλία Χρονόπουλου, ο οποίος…

—του Γιώργου Γλυκοφρύδη— Διάβασα την συνέντευξη του Δημήτρη Κουφοντίνα στην Εφημερίδα των Συντακτών. Καθώς τη διάβαζα, φαντάστηκα έναν ασπρομάλλη θεωρητικό της Αριστεράς, πιθανώς παλαιό Καθηγητή Πανεπιστημίου, αποσυρμένο πια σε κάποιο απομονωμένο μικρό εξοχικό σπίτι, να δέχεται τους δύο δημοσιογράφους με καφέ και με μπισκότα. Οι δυο δημοσιογράφοι, αποσβολωμένοι από τις γνώσεις, τη γλώσσα και την…