Με τη βοήθεια του Θεού

—του Γιώργου Τσακνιά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Πριν από μερικά χρόνια, κάναμε διακοπές σε παραθαλάσσιο χωριό μαζί με συγγενείς. Ένα βραδάκι, παραγγείλαμε πίτσα. Η πίτσα αργούσε να έρθει, ο ανιψιός μου —τεσσάρων χρονών, τότε— είχε αρχίσει να πεινάει και να εκνευρίζεται, οπότε, για να περάσει η ώρα, του λέω να πάμε κάτω, στην αυλόπορτα, να περιμένουμε τον πιτσαδόρο.

Σταθήκαμε μπροστά στην πόρτα και χαζεύαμε την κυριακάτικη περατζάδα στον παραλιακό δρόμο, τον μοναδικό του χωριού. Βολτάρανε οι κυρίες με τα παιδιά, βολτάρανε τα ζευγάρια κι οι γιαγιάδες, βολτάριζε και ο παπάς του χωριού. Με το που βλέπει τον παπά, ο μικρός κρύβεται πίσω μου. Είχε φοβία ακόμα, καθότι είχε βαπτιστεί σε σχετικά μεγάλη ηλικία και του είχε μείνει τραύμα που ένας τύπος με μούσια και μαύρα ρούχα τον είχε κάνει ξαφνικά πατητή σε ένα λιγδιασμένο υγρό που μύριζε περίεργα. Κρύβεται λοιπόν ο μικρός πίσω μου μέχρι να περάσει ο παπάς. Μετά, ξεμυτάει προσεκτικά, έρχεται πάλι δίπλα μου και μουρμουρίζει φοβισμένα:

«Να σε ρωτήσω κάτι;»

«Ναι, αμέ!»

«Παπάς θα τη φέρει την πίτσα;»

* * *

Εχθές ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς δήλωσε στο Άγιον Όρος: «Με τη βοήθεια του Θεού στεκόμαστε όρθιοι». Προφανώς, εννοεί ως Έλληνες, όχι ως ανθρώπινο είδος — στο κάτω κάτω, ο Homo erectus είναι παλιά ιστορία· προφανώς εννοεί ότι αντέχουμε —με δυσκολίες, με απώλειες, με θυσίες κ.λπ.— την κρίση και τώρα αρχίζει σιγά σιγά και φαίνεται φως στην άκρη του τούνελ.

Έστω ότι, πάνω κάτω, είναι έτσι· πώς όμως ακριβώς μας βοηθά σε αυτό ο Θεός;

Κατ’ αρχάς, όπως πολύ σωστά έγραψε ο Νίκος Ζαχαριάδης, οι επί γης εκπρόσωποί Του έχουν κρατηθεί εκτός των συνεπειών της κρίσης, εκτός των «θυσιών» των Ελλήνων. Επίσης, η μισθοδοσία τους επιβαρύνει όλους τους Έλληνες, ανεξαρτήτως αν πιστεύουμε στον Θεό τον οποίον εκπροσωπούν επί γης ή σε άλλον Θεό ή στο Ιπτάμενο Μακαρονοτέρας ή, τέλος, δεν πιστεύουμε σε τίποτα.

Πέραν τούτου όμως, εγώ πίστευα αφελώς πως στεκόμαστε όρθιοι με τη βοήθεια όχι του Θεού, αλλά των εταίρων μας στην Ε.Ε., που μας δάνεισαν χρήματα. Με βαρείς όρους δανεισμού, βέβαια, σχεδόν εξοντωτικούς, που θα μπορούσαν να είναι λιγότερο επαχθείς, με εκδικητική διάθεση για τους δικούς τους μικροπολιτικούς λόγους, με σκληρότητα για παραδειγματισμό — πάντως αυτό είχα καταλάβει, ότι καλώς ή κακώς έτσι επιβιώνουμε τα τελευταία χρόνια. Βέβαια, ο πρωθυπουργός της κυβέρνησης που διαχειρίζεται την πολιτική της επιβίωσης κατέκτησε την εξουσία ύστερα από ένα μεγάλο διάστημα αντιμνημονιακής ρητορικής (αμέτρητα Ζάππεια…), το οποίο κατέληξε σε ένα εντυπωσιακό τετακέ. Στις μέρες μας, εξάλλου, πραγματοποιείται αργά και σταδιακά —και, ως εκ τούτου, πολύ πιο αριστοτεχνικά— άλλο ένα τέτοιο τετακέ, από το κόμμα της νυν αξιωματικής αντιπολίτευσης: ασκήσεις του πώς θα βαφτίσουμε το μνημόνιο «εθνικό σχέδιο», πώς θα το σκίσουμε επιδεικτικά όταν θα έχει εκπνεύσει (κάτι σαν «τις βάσεις του θανάτου») κ.ο.κ.

Για να επιστρέψουμε όμως στον νυν πρωθυπουργό: είναι εντυπωσιακό ότι πασχίζει και τώρα στη ρητορική που απευθύνει στο κοινό του να πάρει απόσταση από μνημόνια, τρόικες, Ευρώπες και άλλα δαιμόνια. Ο Θεός —«των Ελλήνων», ακούγεται στο βάθος δεξιά— είναι που μας έσωσε. Διότι οι λέξεις «δανειακή σύμβαση» και «μνημόνιο» αποτελούν τεράστιο πρόβλημα, ειδικά παραμονές εκλογών. Μέχρις εδώ ας παραδεχτούμε ότι δεν πέφτουμε από τα σύννεφα: έτσι είναι η πολιτική. Κι άλλοι όμως κίνδυνοι αποφεύγονται με την αναφορά στον Θεό, ίσως μεγαλύτεροι μακροπρόθεσμα από ό,τι η αναφορά στο μνημόνιο: φαντάσου, π.χ., να πρέπει ο ευρωπαϊστής πρωθυπουργός μας, ενόψει ευρωεκλογών, να μιλήσει στο κοινό του όχι για επιδοτήσεις στις ελιές αλλά για πραγματικά ενωμένη Ευρώπη, που για να έχει κοινή δημοσιονομική πολιτική θα πρέπει να έχει και κοινή οικονομική πολιτική (με άλλα λόγια, να μη μοιραζόμαστε μόνο τη λιτότητά μας αλλά και τα πλεονάσματά τους— δεν είναι πιο δίκαιο;) αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει αυτή η ενωμένη Ευρώπη να έχει και ισχυρούς κοινούς πολιτικούς θεσμούς και, συνεπώς, να παραχωρηθεί σε αυτούς πολύτιμη εθνική κυριαρχία… Δύσκολη πίστα, ειδικά για την κυβέρνηση της οποίας ο υπουργός πολιτισμού έχει θέσει ως  βασική του (και αποκλειστική, εδώ που τα λέμε) προτεραιότητα την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στην πατρίδα. Δύσκολο να μιλήσεις για το μέλλον, όταν σε νοιάζει μόνο το επόμενο τρίμηνο. Ο Θεός ας βάλει το χέρι Του, λοιπόν.

* * *

Το μυαλό ενός παιδιού τριών ή τεσσάρων ετών είναι απολύτως λογικό να κάνει συνειρμούς καθαρά βιωματικούς, που δεν στέκουν λογικά, βάσει αιτίου και αιτιατού: «ήταν δυσάρεστη εμπειρία η βάπτιση — εκεί τον βασικό ρόλο έπαιζε ένα παπάς — οι παπάδες είναι επικίνδυνοι» και «περιμένουμε την πίτσα — περνά ένας επικίνδυνος παπάς — έχει γούστο να την φέρει παπάς την πίτσα και να έχουμε άλλα». Το δράμα αρχίζει όταν ένας πρωθυπουργός διδάσκει έναν λαό να σκέφτεται έτσι, γιατί φοβάται ότι, αν δεν το κάνει, ενδέχεται ο λαός αυτός να αρχίσει να σκέφτεται κανονικά.

Καλό είναι να στεκόμαστε όρθιοι, καλό είναι επίσης να ξέρουμε τι λέμε. Με άλλα λόγια, καλό είναι κάποτε να περάσουμε από τον Homo erectus στον Homo sapiens.

1622765_10201382215144550_1852267952_n

 * * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.