Κατηγορία: Το ποίημα της εβδομάδας

Το παράθυρο —Τάκης Σινόπουλος— Φράξαμε το παράθυρο, ο αέρας φύσαγε απ’ το σκουπιδότοπο, τι πήραμε; τι χάσαμε; Περπατώντας αμίλητοι σε τούτα τα δύσκολα, τ’ ασυνάρτητα χρόνια. Υπήρχε η κάμαρα, τόση απογύμνωση. Στον τοίχο η λάμπα και το φως φωτίζοντας πότε το πρόσωπο πότε το ψέμα. Τη στρίψαμε κατά την εποχή της μνήμης. Μονάχα ένα μικρό…

  Ο κηπουρός του τάφου —Τάκης Παπατσώνης— Ο κηπουρός του τάφου, γέροντας αγαθός, αυτός που παραστάθηκε στα ογκώδη γεγονότα, και στις πρωινές οράσεις των γυναικών, σε όλες τις ανοιξιάτικες καλοσύνες όχι απαθής, άλλα μεστός (γέροντας καθώς ήτο) έμενε κι ασυγκίνητος εν μέρει τούς φαινόταν. Αλλά η ψυχή του ακέραια δίχως ν’ αναλωθεί σε άκαιρες πράξεις…

Il pleure dans mon coeur —Πωλ Βερλαίν— Μετάφραση: Τέλλος Άγρας Να κλαίει μες την καρδιά μου και στην πόλη να βρέχει… ποια να ‘ν’ αυτή που τρέχει η πίκρα ως την καρδιά μου; Ω, γλυκός ήχος της βροχής απ’ τις σκεπές και καταγής! Για τον καϋμό μιανής ψυχής ω το τραγούδι της βροχής! Δίχως αιτία…

Στ’ αστεία παίζαμε! —Μανόλης Αναγνωστάκης— Δε χάσαμε μόνο τον τιποτένιο μισθό μας Mέσα στη μέθη του παιχνιδιού σάς δώσαμε και τις γυναίκες μας Tα πιο ακριβά ενθύμια που μέσα στην κάσα κρύβαμε Στο τέλος το ίδιο το σπίτι μας με όλα τα υπάρχοντα. Nύχτες ατέλειωτες παίζαμε, μακριά απ’ το φως της ημέρας Mήπως πέρασαν χρόνια;…

Δεν είναι τύχη ότι ζω πιο πέρα —Μίλτος Σαχτούρης— Δεν είναι τύχη ότι ζω πιο πέρα Σκοτείνιασε από την άλλη τη μεριά καθώς κοιτάζω τ’ άσπρα σπίτια και τα μαύρα σπίτια ποιο χέρι σημαδιακό τώρα θα μ’ αγγίξει; δαιμονικές κόκκινες ρόδες όλο και κυλάνε αυτό το σμάρι των παιδιών φωλιάζει κι από ένας θάνατος μέσ’…

Η ποίηση δε μας αλλάζει —Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου— Η ποίηση δε μας αλλάζει τη ζωή το ίδιο σφίξιμο, ο κόμπος της βροχής η καταχνιά της πόλης σα βραδιάζει Δε σταματά τη σήψη που προχώρησε δε θεραπεύει τα παλιά μας λάθη Η ποίηση καθυστερεί τη μεταμόρφωση κάνει πιο δύσκολη την καθημερινή μας πράξη * * * Εδώ…

Δεν είσαι οι άλλοι —Χόρχε Λουίς Μπόρχες— Μετάφραση: Δημήτρης Καλοκύρης Δε θα σε γλιτώσουν όσα άφησαν γραμμένα όλοι εκείνοι που ικεύτευε ο φόβος σου, δεν είσαι οι άλλοι και το βλέπεις τώρα πως είσαι το κέντρο του λαβύρινθου που χαράζουν τα βήματά σου. Δε σε γλιτώνει η αγωνία του Ιησού ή του Σωκράτη,ούτε κι ο κραταιός…

Διατηρώντας τα πράγματα ολόκληρα —Μαρκ Στραντ— Μετάφραση: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ   Σ’ ένα χωράφι είμαι η απουσία του χωραφιού. Πάντα έτσι συμβαίνει. Όπου κι αν είμαι είμαι αυτό που λείπει. Όταν περπατώ χωρίζω τον αέρα και πάντα ο αέρας εγκαθίσταται για να γεμίσει τα διαστήματα όπου πριν το σώμα μου ήταν. Όλοι κάποιο λόγο έχουμε που κινούμαστε.…

Εξηγημένα —Λουκάς Κούσουλας— Αν αύριο με σκοτώσει η τρέλα, με το ίδιο της το χέρι αν με χαντακώσει, σαν το σκυλί ή όπως αλλιώς το νου σας όσοι αγαπάτε: δεν είναι λόγος να παρηγορηθείτε αυτό γρηγορότερα, πως ήταν ατύχημα ότι συμβαίνουν κάτι τέτοια, ότι τι περιμένεις, ούτε πάλι να το παρατραβάτε πως πήγα χαράμι ο…