Κατηγορία: Το ποίημα της εβδομάδας

Οι ράθυμοι —Πωλ Βερλαίν— Μετάφραση: Κώστας Καρυωτάκης —  Μπα! Και η μοίρα μας έγινε πεζή. Αν θέλετε, πεθαίνουμε μαζί; — Σπάνια η πρόταση, ορισμένως. — Ωραίο το σπάνιο. Λοιπόν εμπρός. Ο τόπος θαυμάσιος και ο καιρός. — Χι! χι! χι! Απογοητευμένος! — Ίσως. Αλλά προπάντων εραστής άψογος. Ανέκαθεν ιδεαλιστής. Να πεθάνουμε τώρα ελάτε. — Περσότερο…

24 Δεκεμβρίου 1971 —Γιόζεφ Μπρόντσκι— Μετάφραση: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ Τα Χριστούγεννα είμαστ’ όλοι μάγοι λίγο πολύ. Στα μπακάλικα χώνονται και σπρώχνουν. Χαλβά με γεύση καφέ ζητούν ένα κουτί, το ταμείο πολιορκούν, μαλώνουν, ένα πλήθος φορτωμένο πακέτα χιλιάδες είναι μαζί και γκαμήλες και βασιλιάδες. Δίχτυα, τσάντες, χαρτοσακούλες και ό, τι άλλο, Καπέλα, γραβάτες, στραβά φορεμένα. Μυρωδιά από…

Η παρουσία —Ντενίζ Λέβερτοφ— Μετάφραση: Αλέξης Τραϊανός Σαν το σπίτι πάνω στον χορταριασμένο λόφο όπου τα κριάρια τρίβουν τα κέρατά τους στη βεράντα και τα γυμνά σου πόδια στα δάπεδα της σιωπής μιλάν στα έπιπλα με ομοιοκατάληκτες στροφές, σοβαρά στήθη συρταριών και βαριές καρέκλες στραφταλίζουν τον ήλιο που άφησες μέσα! Πριν μπω στις κάμαρες τις…

Η θαμπωμένη χώρα —Λάμπρος Πορφύρας— Πολλές φορές στου δειλινού τη μυστική την ώρα, όταν γυρνώ με την ψυχή βαριά συλλογισμένη, πολλές φορές στην ερημιά βγαίνει μιαν άυλη χώρα, μια χώρα πάντα σιωπηλή και πάντα θαμπωμένη. Tα σπίτια της είναι κλειστά κι είναι παλιά. Kλωνάρια ξεβγαίνουν μέσ’ απ’ τις φτωχές αυλές, τις ρημαγμένες, στους τοίχους, στα…

Ο ταξιδιώτης —Γκιγιώμ Απολιναίρ— Μετάφραση: Φανή Κισκήρα, Τόλης Καζαντζής Ανοίξτε μου αυτή την πόρτα που χτυπώ θρηνώντας Η ζωή αλλάζει όπως ο Εύριπος Κοιτούσες ένα σωρό από σύννεφα να κατεβαίνει Μαζί με τ’ ορφανό πλοίο για τους πυρετούς που θα ’ρθουν Όλες αυτές τις λύπες αυτές τις μεταμέλειες Άραγε τις θυμάσαι Κύματα ψάρια καμπουριασμένα λουλούδια…

Λήθη —Λορέντζος Μαβίλης— Kαλότυχοι οι νεκροί, που λησμονάνε Tην πίκρια της ζωής. Όντας βυθήση O ήλιος και το σούρουπο ακλουθήση, Mην τους κλαις, ο καϋμός σου όσος και νάναι! Tέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε ‘Σ της Λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση· Mα βούρκος το νεράκι θα μαυρίση, A στάξη γι’ αυτές δάκρυ, όθε αγαπάνε.…

Προς τι; —Πιερ Μπεττενκούρ— Μετάφραση: Ε.Χ. Γονατάς Κλειδώνομαι στο δωμάτιό μου, για να ανάψω τη φωτιά μου και, καθισμένος ανακούρκουδα κοντά στη θερμάστρα, αναρριπίζω τη φλόγα της, δουλεύοντας με δύναμη το φυσερό· όμως υπάρχει πάντα κάποιος που ακουμπάει το χέρι του στον ώμο μου και λέει: «Προς τι;» Ανασηκώνομαι μ’ ένα πήδημα, μα είναι πια…

Ο θάνατος στην πλατεία —Τάσος Δενέγρης— Τέτοιες στιγμές παράλογης κι απόκοσμης χαράς Μπορείς να ξεχωρίσεις τον θάνατο Οι άλλοι περνούν κάτω ανύποπτοι στην Πλατεία Κάνιγγος Κι ο θάνατος είναι πλάι, μαζί τους Έχει μεταμορφωθεί σε λαχειοπώλη Κι είναι ασήμαντος με μπεζ κοστούμι Κι αναπηρικό σήμα στο πέτο Μόλις καταλάβει πως κανείς Ίσως κανείς τον υποπτεύτηκε…

Το βαπόρι —Γιάννης Σκαρίμπας— Θόλωνε το βράδυ και βαρύ επροχώρει μπλάβο σαν ‘να σύγνεφο μελάνι μέσα στην αχλύ του –όργιο– το βαπόρι κι ήμπε σιγανά μες το λιμάνι. Το βαπόρι, είπα με ψυχή σκιαγμένη, νάτο το βαπόρι –όρνιο– νάτο, τάχα ποιόν ν’αρπάξει έχει έρθει και προσμένει μουχτερό και δόλιο, από δω κάτω; Ήταν μου το…