Ψήφο ή ψόφο

Ένα βιντεάκι για τους εντελώς αναποφάσιστους, που σκέφτονται τελικά να την κάνουν και να μην ψηφίσουν μεθαύριο. Από το South Park, το επτιυχημένο animated sitcom των Trey Parker και Matt Stone που προβάλλεται στις ΗΠΑ από το 1997.

* * *

Εδώ άλλα video και animation

Το dim/art στο facebook

Advertisements

Μεγάλη Τέχνη για μικρά παιδιά

Πώς μπορεί να είναι ένα βιβλίο τέχνης για παιδιά; Όπως ακριβώς ένα βιβλίο κλασικής λογοτεχνίας. «Απλουστευμένο» — ma non troppo. Με τρόπο.

thaisΗ Thaïs Vanderheyden, εικονογράφος από το Βέλγιο, έγραψε και εικονογράφησε ένα βιβλίο τέχνης που σκοπό έχει να εξοικειώσει τα μικρά παιδιά με γνωστά έργα της ζωγραφικής από την Αναγέννηση ως τον 20ό αιώνα, με τρόπο που δεν θα κόψουν τις φλέβες τους από τη βαρεμάρα. Διάλεξε λοιπόν τριάντα εμβληματικούς πίνακες και έγραψε γι’ αυτούς, αντικαθιστώντας τα άγνωστα ανθρώπινα πρόσωπα με οικείες εικόνες ζώων ή προσθέτοντας γνώριμα στα παιδιά πλάσματα. Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι αστείο, ή όχι αστείο, ή εξυπνακίστικο, ή ιερόσυλο, ή… Έχει πάντως ενδιαφέρον. Για να το πούμε αλλιώς: εάν όντως εμπλέκει τους μικρούς αναγνώστες σε μια διαδικασία παρατήρησης της εικόνας και διαλόγου με το περιεχόμενό της — τότε ναι, η Μεγάλη Τέχνη για μικρά παιδιά της Thaïs Vanderheyden έχει λόγο ύπαρξης.

 

01

02

03

04

05

06

07

08

09

10

11

12

13

14

15

16

 

Πηγή: awesomeinventions
© Thaïs Vanderheyden

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Εικαστικά

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

 

Ιστορική πορνογραφία

—της Ξένιας Κουναλάκη—

Τα καλοκαιρινά βράδια στο χωριό, όταν έπαιζα κρυφτό με τις «λάθος» παρέες, η γιαγιά μου, που είχε περάσει αρκετά χρόνια εξορία στο Τρίκερι, με κατσάδιαζε: «Οι παππούδες αυτών των παιδιών πρόδωσαν τον παππού σου». Ακόμη και τότε, που ήμουν κάτω από δέκα ετών, θυμάμαι πόση αμηχανία μου προκαλούσε το πάθος της εναντίον ενός αθώου παιχνιδιού, αν και ταυτόχρονα μου δημιουργούσαν δέος η ζωή της και οι διηγήσεις της. Αυτή 418η αδυναμία κατανόησης του εκάστοτε «οικογενειακού φολκλόρ» με καταλάμβανε και στο προαύλιο του σχολείου, όταν με κυνηγούσε ένα αγοράκι και μου φώναζε «κομμούνια, θα σας κάνουμε σαπούνια», ενώ ένας άλλος συμμαθητής μας τον απειλούσε ότι θα τον σφάξει «με το κονσερβοκούτι». Σε αυτόν τον ιδιότυπο μεταπολιτευτικό «πόλεμο των κουμπιών», ανήλικοι γίνονταν φορείς κάποιων μεγαλίστικων εκφράσεων, ξένων προς τα βιώματά τους, τις ανησυχίες και τις ελπίδες τους.

Εξίσου προσποιητή μοιάζει η σημερινή πολιτική αντιπαράθεση, που χρησιμοποιεί εμφυλιοπολεμική ρητορική. Όταν ο Μάκης Βορίδης διακηρύσσει πως «ό,τι υπερασπίστηκαν οι παππούδες μας γενναία με τα όπλα θα το υπερασπιστούμε εμείς με την ψήφο μας την επόμενη Κυριακή» απαντώντας στον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος λέει με νόημα ότι «70 χρόνια μετά» η Αριστερά έχει πάλι την ιστορική της ευκαιρία, αμφότεροι ηχούν εξίσου γραφικοί και πλήρως αποξενωμένοι από τις ευαισθησίες και τους φόβους της κοινής γνώμης. «Δεν θα γίνει εδώ σοβιέτ, δεν θα γίνει κομμουνισμός», μας καθησυχάζει από την πλευρά του ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, λες κι υπάρχει τέτοια προοπτική.

 

αφισα-1946_a_0 αφισα-1946b

 

9780312338893_p0_v1_s260x420Δεν ισχυρίζομαι ούτε πως έχει έρθει το τέλος των ιδεολογιών, ούτε πως δεν υπάρχει δεξιά ή αριστερή πολιτική. Διατείνομαι ότι ο Εμφύλιος συναισθηματικά δεν αφορά κανέναν και η επίκλησή του έχει μόνο φτηνά ψηφοθηρικά κίνητρα και τίποτα παραπάνω. Υπό αυτήν την έννοια πρόκειται για μια ιστορική πορνογραφία, με μοναδικό στόχο την προσωρινή διέγερση των ψηφοφόρων πριν από την Κυριακή.

Η αναφορά στα «70 χρόνια μετά» έχει την ίδια ακριβώς συναισθηματική αξία για τους σημερινούς νέους με τα μπλουζάκια με τον Τσε, το «ραντεβού στα γουναράδικα», που ακούγεται στο τέλος ραπ τραγουδιού ή τη φωτογραφία του Άρη ως φόντο στο διάγγελμα του απολίτικου λούμπεν τρομοκράτη. «Ό,τι υπερασπίστηκαν οι παππούδες του Μάκη Βορίδη γενναία με τα όπλα» διχάζει πλέον ακόμη και τη δική του παράταξη, αν κρίνουμε από τις αντιδράσεις των καραμανλικών.

Αν έχουν κουραστεί να μιλούν για το χρέος και την ανάπτυξη οι δύο μονομάχοι, υπάρχουν κι άλλα ενδιαφέροντα θέματα. Θα ήθελα π.χ. να ήξερα τη γνώμη του κ. Σαμαρά για τη μετάφραση του Μαρσέλ Προυστ από τον θείο του, Παύλο Ζάννα, ή εκείνη του κ. Τσίπρα για την ερμηνεία των ταινιών του Χίτσκοκ από τον γκουρού του, Σλαβόι Ζίζεκ. Κι αν αυτά φαντάζουν πολύ ελιτίστικα, ας μιλήσουν για μπάλα. Πιθανότατα θα συμφωνήσουν.

Πηγή: Η Καθημερινή

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Copy-paste

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

Wish you were here

Αυτό δεν είναι τραγούδι #212

Dj της ημέρας, η Ξένια Κουναλάκη

Το κινέζικο ξεχαρβαλωμένο πούλμαν είχε φτάσει στα 5500 μέτρα υψόμετρο και συνέχιζε. Η κορυφή δεν φαινόταν πουθενά. Ο Κινέζος οδηγός συνέχιζε την ξέφρενη πορεία του στον φιδίσιο δρόμο των Ιμαλαΐων, ο οποίος δεν φαινόταν να τελιώνει κάπου. Συνεννόηση αδύνατη, αφού είχε βαλθεί με μαοϊκή στοχοπροσήλωση να φτάσει στο κατάλληλο σημείο, για το προγραμματισμένο πικ νικ. Είχε αρχίσει να με πιάνει πανικός γιατί τα πρώτα συμπτώματα υποξίας έκαναν την εμφάνισή τους, παρά τα θιβετιανά ματζούνια που είχα πάρει. Πονοκέφαλος, ναυτία, δυσκολία αναπνοής. Στη διαδρομή συναντούσαμε παλαβούς ποδηλάτες που είχαν τάμα να φτάσουν (ως το Έβερεστ;) αλλά και πιστούς βουδιστές, οι οποίοι έπεφταν κάτω και ξανασηκώνονταν σε μία αδιάκοπη επίκυψη. Ένιωθα σαν την Αλίκη που έχει πέσει μέσα στην τρύπα και αιωρείται αργά σαν πούπουλο, χωρίς βαρύτητα. Κάποτε, ένα λεπτό πριν την απελπισία, φτάσαμε σε ένα ξέφωτο. Καμια δεκαριά γιακ έβοσκαν στην περιοχή. Στρώσαμε τα παλτά μας κι αρχίσαμε να τρώμε βαρετά σάντουιτς. Ο διπλανός μου φορούσε ακουστικά. Μέσα στην απόλυτη ηρεμία των Ιμαλαϊων άκουγα αχνά ένα τραγούδι των Pink Floyd. Αρχισε να σιγομουρμουρίζει “How I wish you were here”. Τραγουδούσε εντελώς παράφωνα, γιατί τα ακουστικά τον εμπόδιζαν να ακούσει την επιστροφή της φωνής του. Είχε κάτι αυτιστικό και χαριτωμένο ταυτόχρονα. Η ζωή μού φάνηκε λίγο πιο εύκολη εκείνη την στιγμή. Μετά ο δρόμος άρχισε να κατεβαίνει. Στο Λιντσί ένιωσα σαν να βρήκα τον επίγειο παράδεισο. Στα 3500 μέτρα υψόμετρο.

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

Ποιος δολοφόνησε τον Σπύρο Τσακνιά

«Για ποιο βιβλίο που δεν έγραψα ευχαριστώ τον θεό της λογοτεχνίας;» — απαντά o συγγραφέας Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης

 

Στα χρόνια του Ασύστολου Ηλεκτρολεττρισμού (εκείνου του ανθυποσκανδαλώδους υποκινήματος που εμψύχωναν και επάνδρωναν κάτι ουτιδανοί αμετανόητοι μέθυσοι και χαραμοφάηδες), πάει να πει στις αρχές της Δεκαετίας του Ογδόντα (μιας δεκαετίας αχαΐρευτης, ελεεινής και τρισάθλιας), επηρεασμένος και εγώ από τα εξωφρενικά κελεύσματα του Ηλεκτρολεττριστικού Κινήματος, επιχείρησα να συνθέσω ένα ηλεκτρολεττριστικό έπος, ένα ντανταϊστικό μετανουάρ (είχε μόλις αρχίσει ο ήδη εκτροχιασμένος συρμός με το πρόθεμα «μετά»), το οποίο θα έλαμπε διά της απουσίας του αλλά θα άπλωνε την κατεργάρικη σκιά του στο corpus της ελληνικής γραμματείας, ανακηρύσσοντάς με στον διαβόητο Πρωτοεξαφανιζόμενο Συγγραφέα που εξυπαρχής λαχταρούσα από ανέκαθεν να γίνω.

Το μετανουάρ έπος θα είχε ήρωα τον Νίκο Βελή, αλκοολικό ολιγοφρενή μπατιρημένο από πάσης απόψεως ιδιωτικό ντετέκτιβ, ο οποίος δεν είχε γραφείο ούτε τηλέφωνο, αλλά τύπωνε κάρτες με αριθμούς τηλεφωνικών θαλάμων και αναλάμβανε πάσης φύσεως εξιχνιάσεις ανύπαρκτων εγκλημάτων. Ο Βελής ήταν μανιώδης φαρσέρ, παρά την ολιγοφρένειά του που θύμιζε τον Άβερελ των Αδελφών Ντάλτον, και λάτρης των λογοτεχνικών περιοδικών Το Δέντρο και Η Λέξη. Τηλεφωνούσε άγρια χαράματα στον κύριο Κωνσταντίνο Μαυρουδή, εκδότη του Δέντρου, και επιμόνως ζητούσε να μάθει αποτελέσματα ποδοσφαιρικών αγώνων λέγοντας: «Σας ενοχλώ, ξέρω, αλλά είστε περιοδικό, και θα πρέπει να ξέρετε από αθλητικά». 

Είχα βρει τίτλο. Ποιος δολοφόνησε τον Σπύρο Τσακνιά. Έτσι θα λεγόταν το βιβλίο που διέδιδα, στα ταβερνεία και τα άλλα καπηλειά της Δεκαετίας του Ογδόντα, ότι έγραφα πυρετωδώς. Κάθε τόσο διηγιόμουν, σε φίλους και γνωστούς, ένα κεφάλαιο όπου εμπλέκονταν γνωστοί ποιητές και συγγραφείς, ιδίως της Γενιάς του Εβδομήντα.

Λόγω προκεχωρημένης και παρατεταμένης μέθης, το βιβλίο δεν το έγραψα τότε. Έγραψα άλλα.

Ευχαριστώ τον Θεό της Λογοτεχνίας για το ότι δεν το έγραψα (τότε), και συνεπώς μπορώ κάλλιστα να το ανασκουμπωθώ και να το γράψω (τώρα).

 Μαρούσι, Ιανουάριος 2015

* * *

Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης CV

Ο Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης (Απρίλιος 1960) είναι ποιητής, μεταφραστής και συγγραφέας/ Μελετητής των πρωτοποριών (Φουτουρισμός, Dada, Υπερρεαλισμός), της Beat Generation και του ρεύματος για την «υπέρβαση και την πραγμάτωση της Τέχνης» (Cobra, Λεττριστές, Καταστασιακοί)/ Ίδρυσε και διηύθυνε την επιθεώρηση Propaganda (1997-2002)/ Έχει γράψει βιβλία για τον William Burroughs και τον Guy Debord. Διευθύνει το εγχείρημα ΚΟΡΕΚΤ (εκδόσεις Νεφέλη), και τις σειρές «Αιφνίδια Ντοκιμαντέρ» (εκδόσεις Γαβριηλίδης), «Radio Propaganda» (εκδόσεις Σαιξπηρικόν) και «Radio Bookspotting» (εκδόσεις Κριτική)/ Το πολυσυζητημένο μυθιστόρημά του Διασυρμός, πρώτο μέρος της Τριλογίας του Χάους, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εστία, από τις οποίες μόλις κυκλοφόρησε και το δεύτερο μέρος με τίτλο  Αγάπη/Love/ Από το 2012 διατηρεί τη Στήλη Radio Βookspotting στη Lifo/ Διδάσκει στο Μεταπτυχιακό Ψηφιακών Μορφών Τέχνης της ΑΣΚΤ/ Διδάσκει Φιλοσοφία της Εικόνας στον ΑΚΤΟ/  Mέλος του Κύκλου Ποιητών και της Εταιρείας Συγγραφέων.

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ

ΠΟΙΗΣΗ Σκοτεινά Τοπία (Ερατώ, 1986) * Εκδρομή στο Παρελθόν (Ερατώ, 1990) * Έγγραφος Ίλιγγος (Άρκτος, 1993) * Η Έρημη Γη (με τον Ηλία Λάγιο και τον Νάσο Βαγενά) (Ερατώ, 1996) * Paris, Παρίσι (Κέδρος, 2003) * La Vie est Belle, et Facile (Ερατώ, 2004) * Ω! (Οξύ, 2007) * Hotel Hegel (Αρμός, 2012) * Η Λεγεώνα των Φίλων (Περισπωμένη, 2012) 

ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ  Κόκκινες Νύχτες (Ερατώ, 1985) * Η Λογική των Γεγονότων (Οξύ, 1996) *  Βιβλίο Συμβάντων και Αναφορών (Ερατώ, 1996) * Η Μουσική των Γεγονότων (Ερατώ, 1998) * Au Revoir (Νεφέλη, 1999) * Harmolypi’s Blues (Μεταίχμιο, 2003) * Η Φυλή των Happy Few (Ηλέκτρα, 2006) * Διασυρμός (Εστία, 2012)

ΜΕΛΕΤΕΣ Βορειοδυτικό Πέρασμα (Ελεύθερος Τύπος, 1992 και Οξύ, 2001) * Προλογίζοντας Έναν Αιώνα (Οξύ, 1995) * William S. Burroughs (Οξύ, 2001) * Πολύ Αργά Για Ήρωες (Κέδρος, 2001) * Μάης του 68: Η Περιπέτεια (Ερατώ, 2001) * Guy Debord (Printa, 2001) * Ρόμπερτ Φίσερ (με τον Ηλία Κουρκουνάκη) (Διόπτρα, 200;) * Χοσέ Ραούλ Καπαμπλάνκα (με τον Ηλία Κουρκουνάκη) (Διόπτρα, 200;) * Τροβαδούροι (Ιανός, 2006) * Μάης 68/Το Λεύκωμα (Οξύ, 2008) * Ζενερίκ (Λογείον, 2011) * Πρωτοπορίες / Βορειοδυτικό Πέρασμα (Κριτική, 2015)

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ Η Μεγάλη Παρασκευή των Ρασοευχήδων * Ουζομαυσωλείον Καπετάν Μιχάλης * Δώδεκα Φυσιογνωμίες * Ιστορία των Παθών* Ένοικος * Λουζιτάνια Ροκ * Guy Debord * Σχέση / Σχάση (Γαβριηλίδης 2013-2015)

* * *

Κάθε εβδομάδα ένας λογοτέχνης απαντά στο ερώτημα του dim/art «Για ποιο βιβλίο που δεν έγραψα ευχαριστώ τον θεό της λογοτεχνίας;» Επιχειρούμε δι’ αυτής της οδού να προσεγγίσουμε το στίγμα των σημερινών ελλήνων λογοτεχνών: διερευνώντας τι απεχθάνονται, τι αντιπαθούν ή, έστω, τι αποφεύγουν οι σύγχρονοι πεζογράφοι και ποιητές, προσπαθούμε να κατανοήσουμε τι επιδιώκουν.
Επιμέλεια: Ελένη Κεχαγιόγλου.

* * *

Στο «Cafe dim/art» γίνονται διαδικτυακές συναντήσεις σύγχρονων ελλήνων συγγραφέων και λογοτεχνών.

Εδώ άλλες αναρτήσεις από το Cafe dim/art

Το dim/art στο facebook

 

 

Διάβολος μπρος και πίσω ρέμα

—Επισκόπηση Τύπου #46—

«Θλιμμένο ρίχνει τριγύρω βλέμμα / Διάβολος μπρος και πίσω ρέμα» — Προφητική γελοιογραφία. Σαν σήμερα, πριν από 99 χρόνια. Από την εφημερίδα Ο Σάτυρος της Νέας Υόρκης, 22 Ιανουαρίου 1916.

satyros NY 1916 01 22

* * *

Στη στήλη αυτή θα αναρτώνται αποσπάσματα από τον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο
ώστε οι αναγνώστες του dim/art να έχουν πλήρη και σφαιρική ενημέρωση.
Στη συνέχεια, τα αποκόμματα θα αναρτώνται στη σελίδα του dim/art
με τον ίδιο τίτλο (Επισκόπηση Τύπου) προκειμένου να μπορούν
(οι αναγνώστες του dim/art, πάντα) να κάνουν επαναλήψεις
διότι ανά πάσα στιγμή είναι πιθανόν να τους
βάλουμε απροειδοποίητο
διαγώνισμα.

* * *

Τα αποσπάσματα των εφημερίδων προέρχονται από τη συλλογή Τύπου
του Ελληνικού Ιστορικού και Λογοτεχνικού Αρχείου,
του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης.
Τη στήλη επιμελείται ο Γιώργος Τσακνιάς.

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Επισκόπηση Τύπου

Το dim/art στο facebook

 

 

Έκανε όντως λάθος η Ραχήλ Μακρή για τον ELA;

pipa

Το dim/art και η στήλη Αυτό δεν είναι πίπα έχουν τη χαρά και την τιμή να αναδημοσιεύσουν (αυτούσιο και χωρίς καμία απολύτως διόρθωση) ένα εξαιρετικό θεωρητικό κείμενο, το οποίο χρησιμοποιεί καθαρή, κρυστάλλινη λογική για να πει, με 1293 λέξεις, αυτό που θα μπορούσε να πει με εννιά: «Λέμε και καμιά μαλακία για να περάσει η ώρα».

* * *

Έκανε όντως λάθος η Ραχήλ Μακρή για τον ELA;

—του Άκη Γαβριηλίδη—

Και αν έκανε, ήταν το λάθος αυτό τόσο ολέθριο ώστε να χρειάζεται τόση –και τέτοια- παραγωγή λόγου για να διορθωθεί;

Στην ατέλειωτη σειρά των απορριπτικών και συχνά –ακριβώς- ειρωνικών εις βάρος της σχολίων ιδίως στα κοινωνικά μέσα, είναι πολύ ορατό ένα στοιχείο απόλαυσης, μια ηδονή της εκμηδένισης την οποία δεν είναι από μόνη της ικανή να κινητοποιήσει η απλή διάκριση αλήθειας/ σφάλματος. Οι αντιδράσεις αυτές θα πρέπει να αποτελούν εκδήλωση όχι της μέριμνας για επιστημονική ακρίβεια, αλλά ενόςπάθους.

Το πάθος αυτό είναι φυσικά το μίσος για τις πλατείες.

Και όταν μιλάω για τις πλατείες, προφανώς δεν εννοώ τα τσιμέντα και τα παγκάκια: εννοώ το πλήθος που ήταν μαζεμένο εκεί πριν από δυο-τρία χρόνια, και το πλήθος γενικά. Πρόκειται για συνεκδοχή, όπως λένε οι φιλόλογοι (το περιέχον αντί του περιεχομένου).

Μόλις πριν λίγες μέρες γράφαμε ότι η στιγμή των «πλατειών» (με την παραπάνω έννοια) προκαλεί μια δυσανεξία στην οποία συμπίπτουν όλοι οι εκφραστές του αντιδραστικού μοντερνισμού στην Ελλάδα, καθότι σηματοδότησε ένα ρήγμα στο Συμβολικό, στην κυρίαρχη (εκσυγχρονιστική) αφήγηση με την οποία συνήθως σκεφτόμαστε και εξηγούμε την πολιτική στην Ελλάδα και (τη σχέση της με) την Ευρώπη· γι’ αυτό συνιστά έκτοτε την «κρυμμένη αιτία», τη μηχανή που παράγει ουσιαστικά όλους τους λόγους περί πολιτικής μολονότι δεν εμφανίζεται ρητά στο περιεχόμενό τους.

Η Ραχήλ Μακρή λοιπόν, ή μάλλον η δήλωσή της ότι «είναι δυνατό να τυπωθούν 100 δις ευρώ μέσω προσφυγής στον ELA», χρησίμευσε ως ακόμη μια ευκαιρία για την τελετουργική εκτύλιξη αυτών των λόγων που προσπαθούν διαρκώς –και ανεπιτυχώς- να συμβολοποιήσουν και έτσι να κλείσουν το τραύμα των πλατειών. Και αυτό διότι προσφέρεται ως ιδανικό υλικό για άλλη μια συνεκδοχή-προσωποποίηση της ενοχλητικής ανάδυσης του πλήθους, του «μέρους εκείνων που δεν έχουν κανένα μέρος»· και μάλιστα κατά δύο τουλάχιστον τρόπους: α) καθόσον ενσαρκώνει την ίδια την αστάθεια, τη μετακίνηση, τη ρευστότητα[1] και έτσι διαταράσσει την αστυνομική σταθερότητα των πολιτικών ταυτοτήτων· β) καθόσον εκδηλώνει «φλυαρία και περιέργεια»: ενσαρκώνει το θράσος του αδαούς να θέλει να μιλήσει για κάτι που «δεν ξέρει» και για το οποίο καλά θα κάνει να το βουλώνει, ή τουλάχιστο να «πάει να ανοίξει κανένα βιβλίο».

 

 

Τι όμως θα διάβαζε η Μακρή αν πήγαινε και άνοιγε το υποθετικό αυτό βιβλίο που της υποδεικνύεται από νυν και πρώην φίλους και εχθρούς; Ποια είναι η γνώση που θα αποκόμιζε και την οποία τώρα στερείται;

Είναι η γνώση ότι οι κανόνες της οικονομίας, του διεθνούς δικαίου και της διοίκησης είναι δεδομένοι, είναι απλώς έτσι, και εμείς δεν έχουμε παρά να κόψουμε το λαιμό μας και να προσαρμοστούμε· δεν μπορούμε να λέμε και να κάνουμε ό,τι μας καπνίσει. Ιt’s the economy, stupid, και αφού είναι η οικονομία, εμείς οι υπόλοιποι που δεν είμαστε η οικονομία πρέπει να σιωπούμε.

Μήπως όμως είμαστε η οικονομία και δεν το ξέρουμε;

Ίσως η δήλωση της Μακρή να «ξέρει» περισσότερα απ’ όσα εκείνοι που μιλούν ως «υποκείμενα που υποτίθεται ότι γνωρίζουν» [sujets présumés savoir] και την εγκαλούν για άγνοια. Ή μάλλον, ίσως να ξέρει ότι δεν υπάρχει τίποτε να γνωρίζει κανείς, διότι η πολιτική δεν είναι ζήτημα «αλήθειας», όπως λέει και το Podemos, δηλαδή αντιστοίχισης των λεγομένων μας με κάποια ανεξάρτητη εξωτερική νομοτέλεια, αλλά ζήτημα επιτελεστικότητας. Και η οικονομία επίσης, στο βαθμό που είναι και αυτή πολιτική.

Αυτό λοιπόν που δεν λαμβάνουν υπόψη τους τα υποκείμενα που υποτίθεται ότι γνωρίζουν είναι η αυτόνομη παραγωγικότητα της γλώσσας, η οποία δεν είναι μόνο ένα εργαλείο περιγραφής τής «οικονομίας» ως συνόλου απαρέγκλιτων κανονικοτήτων, αλλά και προϋπόθεσή της. Πράγμα που σημαίνει, όχι βέβαια ότι στην οικονομία «μπορούμε να λέμε και να κάνουμε ό,τι θέλουμε» ανά πάσα στιγμή, αλλά ότι, ορισμένες τουλάχιστον στιγμές, εάν πούμε ορισμένα πράγματα μπορούμε με αυτό και μόνο να τα επιφέρουμε ως υλικά αποτελέσματα –ή ίσως όχι αυτά ακριβώς, αλλά πάντως να επιφέρουμε αποτελέσματα. Επειδή ό,τι λέμε επηρεάζει τη συμπεριφορά των άλλων δρώντων, και άρα μεταβάλλει την υποτιθέμενη «αντικειμενική πραγματικότητα»[2].

Για παράδειγμα, πριν από πέντε-έξι μήνες, εάν κάποιος έλεγε ότι «το ελληνικό χρέος είναι αδύνατο να ξεπληρωθεί», θα αντιμετωπιζόταν με την ίδια ομοβροντία απόρριψης και διακωμώδησης. Σήμερα όμως αυτό το γράφουν οι Νιου Γιορκ Τάιμς, το Σπήγκελ και η Λιμπερασιόν. Όχι επειδή άλλαξαν τα «απαράκαμπτα δεδομένα της οικονομίας», αλλά επειδή προέκυψε μια ενδεχομενική εξέλιξη στην πολιτική –η πιθανότητα μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- η οποία κατέστη εξίσου απαράκαμπτη και ανάγκασε όλους τους παραπάνω, και πολλούς άλλους, να αναπροσαρμόσουν το λόγο τους.

safe_image

Αυτός ο γλωσσικός-επιτελεστικός χαρακτήρας ισχύει επίσης, αν όχι κυρίως, όσον αφορά το χρήμα και τη διαχείρισή του.

Τεχνικά μιλώντας, ο ισχυρισμός περί «εκτύπωσης ευρώ» είναι πράγματι ανακριβής, διότι όντως κανείς δεν πρόκειται κατά κυριολεξία να «τυπώσει» χρήμα με κάποια πρέσα πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί.

Ακριβώς όμως γι’ αυτό, δηλαδή ακριβώς επειδή το χρήμα δεν είναι μέταλλα ή χαρτιά αλλάεμπιστοσύνη, αυτή η έστω εσφαλμένη –ή μήπως απλώς μεταφορική;- διατύπωση, πέρα από την όποια σχέση της με την «αλήθεια», θα μπορούσε και θα άξιζε να εξεταστεί από την οπτική της σχέσης της με τη φαντασία. Κάθε πολιτική (και η οικονομία ως πολιτική) αντιστοιχεί σε μία φαντασίωση, προκύπτει από από μία επιθυμία (ή περισσότερες), και όχι από μία ουδέτερη έκθεση περί του πώς έχουν τα πράγματα.

Η υπενθύμιση λοιπόν για τη δυνατότητα έκδοσης νέου χρήματος, έστω και αν δεν εκφράζει την «αλήθεια», ωστόσο εκφράζει ένα θετικό πάθος, μια σκέψη/ επιθυμία που διανοίγει την πολιτική φαντασία. Μας επιτρέπει να σκεφτούμε την οικονομία όχι ως αόρατο χέρι, αλλά ως επίδικο ζήτημαανοιχτό στην ενδεχομενικότητα, τη διαβούλευση και το μετασχηματισμό. Με τον τρόπο αυτό, διευρύνει ταυτόχρονα τον κύκλο όσων δικαιούνται να μιλάνε (και να ακούν) γι’ αυτήν, ώστε να περιλαμβάνει όλους και όλες, όχι μόνο όσους ήδη συμμερίζονται ένα συνολικό πολιτικό/ θεωρητικό πρόταγμα και μια αντίστοιχη εδραιωμένη πολιτική ταυτότητα.

 

Είναι λοιπόν αδικαιολόγητος ο φόβος ότι με τέτοιες δηλώσεις η Μακρή μεταφέρει στο κόμμα που την «πήρε» μια νοοτροπία ψεκασμένη, συνωμοσιολογική, νοσταλγική για το παρελθόν, και έτσι απειλεί να μολύνει την καθαρότητά του. Η αναφορά, ακριβώς, στο μηχανισμό ELA, ακόμη –επαναλαμβάνω- και αν τεχνικά δεν ευσταθεί, πάντως φαντασιωσικά δεν εκφράζει καμία νοσταλγία για κάποια απόλαυση που είχαμε στο παρελθόν και χάσαμε. Ούτε άλλωστε αναφέρεται σε κανέναν αρχαίο πρόγονο ή σε κάποιον εθνικό απομονωτισμό και εξαίρεση: αναφέρεται σε μηχανισμούς τής ΕΕ, αυτούς που χρησιμοποιούν όλοι, και εκφράζει την επιθυμία να τους χρησιμοποιήσουμε και εμείς μεταστρέφοντάς τους σε μια άλλη κατεύθυνση για επινοήσουμε κάτι νέο, που πριν δεν υπήρχε.

Ο επιθυμητικός αυτός προσανατολισμός είναι απολύτως έγκυρος, υγιής και χρήσιμος· διευκολύνει τη φαντασία των ανθρώπων να λειτουργήσει με βάση τα θετικά πάθη, με βάση όσα αυτοί μπορούν από κοινού και όχι με βάση την αδυναμία τους, και έτσι ενδεχομένως να οδηγηθούν στις κοινές έννοιες. Όσοι κρίνουν –θεμιτά- ότι η συγκεκριμένη επινόηση δεν είναι πρόσφορη από πρακτική άποψη, θα ήταν χρησιμότερο να προτείνουν εναλλακτικά –ή παράλληλα- τη δική τους καλύτερη επινόηση, και όχι να λογοκρίνουν ή να διασύρουν την πρώτη.

[1] Από αυτή την άποψη, είναι χαρακτηριστικό το σχετικό σχόλιο του Καμμένου: «θα έπρεπε να σκεφτούνε πριν την πάρουν την κυρία Μακρή, με αυτές τις υπερβολές τις οποίες (…) έλεγε και στο παρελθόν». Στο οποίο αποτυπώνεται καθαρά η ενόχληση για το γεγονός ότι ένα κοινοβουλευτικό κόμμα «πήρε» την Μακρή (δηλαδή, συνεκδοχικά, επέτρεψε στο πλήθος ως άστατο και ρευστό, «θηλυκό» στοιχείο να εισβάλει στο πεδίο της αντιπροσώπευσης), καθώς επίσης και για τη διάσταση της υπερβολής, της υπερχείλισης, της παρέκκλισης που χαρακτηρίζει τους εισβολείς, για το οποίο διαρκώς θα «πρέπει να απολογείται» κανείς.

[2] Μερικές τουλάχιστον από τις επικρίσεις είναι διατυπωμένες κατά τέτοιο τρόπο που με κάνουν να υποψιάζομαι ότι οι ενδιαφερόμενοι αντιδρούν έτσι ακριβώς επειδή λαμβάνουν υπόψη αυτή την επιτελεστική δράση, και όχι επειδή την αγνοούν. Δεν εννοούν δηλαδή «μην το λες αυτό γιατί είναι άκυρο», αλλά εννοούν «μην το λες αυτό γιατί είναι άκαιρο, θα ήταν καλύτερα να ειπωθεί αργότερα για να έχει μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα· αν το πούμε από τώρα το ‘καίμε’». Εκτός βέβαια και αν εκφράζουν απλώς φόβο (διότι η δική τους πολιτική επιθυμία είναι η συνέχιση της παρούσας κατάστασης και όχι ο μετασχηματισμός της).

Πηγή: nomadicuniversality

Grateful-Dead-Europe-72

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από τη στήλη Αυτό δεν είναι πίπα

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook