Ετικέτα: Ηλίας Μαγκλίνης
-
Η κουλτούρα και το περίστροφο
—του Ηλία Μαγκλίνη— «Ο μόνος άνθρωπος στη Γερμανία που ακόμη διάγει προσωπική ζωή είναι εκείνος που κοιμάται», είχε πει ο Ρόμπερτ Λέι, ο ναζί πολιτικός που διετέλεσε αρχηγός του Γερμανικού Εργατικού Μετώπου την καταραμένη δωδεκαετία 1933-1945. Τη ρήση του αυτόχειρος στη Νυρεμβέργη Λέι παραθέτει ο στοχαστής Τζορτζ Στάινερ στα Αξόδευτα πάθη (Νεφέλη, μτφρ. Κατερίνα Σχινά).…
-
Το μαύρο γιασεμί του Γούντι Αλεν
—του Ηλία Μαγκλίνη— «Είτε βραδιάζει είτε φέγγει, μένει λευκό το γιασεμί». Το γνωστό ποίημα του Γιώργου Σεφέρη και η ειρωνεία που προκύπτει από την ανάγνωσή του, παρακολουθώντας τη νέα ταινία του Γούντι Άλεν, «Θλιμμένη Τζάσμιν». Όπου «Τζάσμιν», βέβαια, το ελληνικότατο, ευωδιαστό γιασεμί. Μονάχα που στον κόσμο που κινείται –και κυρίως με τον τρόπο που κινείται–…
-
Η οικουμενική κληρονομιά ενός ονείρου
—του Ηλία Μαγκλίνη— Τι συμβαίνει όταν αναβάλλεις ένα όνειρο; Με αυτό το ερώτημα ξεκινάει ένα ποίημα του Λάνγκστον Χιουζ, με τίτλο «Lenox Avenue Mural», γραμμένο τη δεκαετία του ’30. «Τι συμβαίνει όταν αναβάλλεις ένα όνειρο;/ Μήπως ξεραίνεται/ σαν τη σταφίδα στον ήλιο;/ Μήπως μολύνεται σαν πληγή; -/ Και μετά πυορροεί;/ Μήπως βρωμάει σαν σάπιο κρέας;/…
-
Δεν είμαστε όλοι ίδιοι
—του Ηλία Μαγκλίνη— Το ότι η δημοσιογραφία περνά δύσκολες στιγμές δεν χρειαζόταν να ξεσπάσει η οικονομική κρίση για να το καταλάβουμε. Όπως πολύ εύστοχα είπε φίλος και συνάδελφος πριν από λίγα χρόνια, αναφερόμενος στην κυριαρχία των νέων μέσων πληροφορίας και επικοινωνίας: «Νιώθω σαν τον πεταλωτή αλόγων στο Ντιτρόιτ του 1910, όταν ο Χένρι Φορντ ξεκινούσε…
-
Είναι οι Έλληνες βίαιος λαός;
—του Ηλία Μαγκλίνη— Το ερώτημα του τίτλου οπωσδήποτε απαιτεί διευκρινίσεις, καθώς η βία έχει πολλά πρόσωπα και πτυχές. Για παράδειγμα, άλλη κουβέντα είναι η βία της κοινής εγκληματικότητας και άλλη η βία στην πολιτική, στην Ιστορία. Εν προκειμένω, θα μας απασχολήσει το δεύτερο είδος βίας. Εχουν λοιπόν οι Έλληνες μια κάποια φυσική ροπή προς την…
-
Χρόνος ίσον Κρόνος
—του Ηλία Μαγκλίνη— Μόσχα, 1929. Το Ανώτατο Σοβιέτ καταργεί την εβδομάδα των επτά ημερών, καθώς δεν ταιριάζει με τις νέες συνθήκες εργασίας: οι μήνες θα έχουν έξι πεντάδες ημερών και ίση διάρκεια (30 ημέρες), ενώ οι πέντε επαγόμενες ημέρες αποκτούν ειδικές ονομασίες: για παράδειγμα, η (πρώην) 31η Ιανουαρίου ονομάζεται «Ημέρα Λένιν». Η δε Κυριακή καταργήθηκε·…
-
Κι όμως, το ΥΠΠΟ είναι μια πρόκληση
—του Ηλία Μαγκλίνη— Όταν ξέσπασε η κρίση, υποψιαστήκαμε όλοι έγκαιρα ότι από τους πρώτους τομείς που θα πληγούν θα ήταν αυτός του πολιτισμού. Προϊόν «πολυτελείας» —κι ας λένε οι ιθύνοντες άλλα, βαρύγδουπα και στομφώδη— ο πολιτισμός είναι πάντοτε ο εύκολος στόχος σε καιρούς χαλεπούς. Το πόσο αιθεροβάμονες είμαστε βέβαια φάνηκε όταν ορισμένοι έσπευσαν να δηλώσουν…
-
Περί προσωπολατρίας
—του Ηλία Μαγκλίνη— Τα ιστορικά πρόσωπα τα οποία περιλαμβάνονται στο γράφημα που συνοδεύει το άρθρο, έχουν μεταξύ τους αβυσσαλέες διαφορές. Έχουν όμως και ένα κοινό σημείο: όλα έχασαν την εξουσία όταν έχασαν τη ζωή τους – είτε από φυσικό θάνατο (Στάλιν, Μάο) είτε από βίαιο (Χίτλερ, Τσαουσέσκου). Κάποια από αυτά τα πρόσωπα κυβέρνησαν ολόκληρες δεκαετίες…
-
Η δικαιοσύνη και η μητέρα
—του Ηλία Μαγκλίνη— Το 1957 ο Γάλλος συγγραφέας Αλμπέρ Καμύ τιμήθηκε με το βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας. Οταν βρέθηκε στη Στοκχόλμη για να παραστεί στην τελετή της βράβευσης, συμμετείχε σε παράλληλες εκδηλώσεις και στις 12 Δεκεμβρίου εκείνης της χρονιάς παρέστη σε μια συζήτηση στη φοιτητική εστία της Στοκχόλμης. Τη σκηνή περιγράφει ο δημοσιογράφος Carl Gustav Bjurnstroem…
dimart 