Ετικέτα: Λογοτεχνία

Η ασώματη 1 —Δ. Π. Παπαδίτσας— Εγώ σου μιλάω με δακτυλιές σολ και μι και λα ματιάς αφής κι ανάμνησης φωτιάς και δέντρου Το νέφος εκεί μας τυλίγει και μας κόβει στη μέση μας κόβει απ’ την ανατολή στη δύση κόβει τη νύχτα των ποδιών και των χεριών σε αφανισμό φωτισμένο Αν δεν είναι φως…

Το βιβλίο της άμμου #63 Περπατώντας κάτω από τα πολυτραγουδισμένα εκείνα δέντρα, προσπάθησα να αισθανθώ τον εαυτό μου μέσα σε εκστατικό κλίμα αναθύμησης των φοιτητικών μου χρόνων, αντίστοιχο με εκείνο που με είχε κατακλύσει όταν ήμουν φοιτητής σε σχέση με τα χρόνια της παιδικότητάς μου — αλλά το μόνο που ανακαλούσα ήταν μικρές αποσπασματικές εικόνες:…

Πόθεν η λέξις τραγουδώ —Νάνος Βαλαωρίτης— Όταν ακούω τη λέξη τραγουδώ αρχίζω να πετάω στον αέρα νηφάλιος σα χαρταετός κι έχω μια χάρτινη σακούλα που ‘χει γάλα έτσι δε λεν πως άρχισε η αγελάδα που την αρμέγουν το πρωί με το δεξί και το βράδυ με τ’ αριστερό κι απ’ το παράθυρο ένα μάτι κοιτάει…

—του Παναγιώτη Πούτου— Ο Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου του 1910. Τον Νοέμβριο του 1928 έβγαλε ναυτικό φυλλάδιο και τον επόμενο χρόνο μπάρκαρε στο φορτηγό Άγιος Νικόλαος. Ήταν μόλις δεκαεννιά. Τον Ιούνιο του 1933, μετά από τέσσερα χρόνια στη θάλασσα, εξέδωσε με δικά του έξοδα την ποιητική συλλογή Μαραμπού. Στα είκοσι δύο ποιήματα της συλλογής διαβάζουμε…

Δέντρο μέσα στο σπίτι —Θανάσης Κωσταβάρας— Απερίσπαστος, κάθομαι στο παράθυρο και ρεμβάζω. Χτυπάει η πόρτα· ανοίγω, μα δεν είναι κανένας. Ξαφνικά, βλέπω μέσα στο σπίτι ένα πελώριο δέντρο. Κάτι σαν βαλανιδιά, που μεγαλώνει χωρίς να μ’ αγγίζει. Απλώνει μόνο τους κλώνους της γύρω μου. Πάνω, αν και δεν φαίνονται, ακούγονται ένα πλήθος πουλιά. Σαν να…

Το βιβλίο της άμμου #62 Ο Άρνορ πέρασε τον πρώτο χρόνο της ζωής του πίσω από το γραφείο της μητέρας του. Αφού γιόρτασε τα πρώτα του γενέθλια, έγινε μόνιμος κάτοικος της γωνίας στην οποία βρίσκονταν τα παιδικά βιβλία — και πέρασε τις μέρες του χωμένος στα Πούρα του Φαραώ, στον Τεντέν στο Θιβέτ και στον Κάβουρα με τις χρυσές…

Η έρημος και ο καθρέφτης —Γιώργης Παυλόπουλος— Υπάρχει, λένε, στην έρημο ένας καθρέφτης. Αν πας εκεί και κοιτάξεις θα ιδείς σε μια στιγμή το αληθινό σου πρόσωπο τις μορφές που άλλαξες στα χρόνια που περάσαν θα ιδείς τους άλλους που ήσουν εσύ και τους λησμόνησες και χάθηκαν μέσα στου εαυτού σου το σκοτάδι. Μα εγώ…

—του Νίκου Βατόπουλου— Σκέφτομαι συχνά τις αθηναϊκές πατρίδες του Μένη Κουμανταρέα, όταν τυχαίνει να παίρνω τον ηλεκτρικό συνήθως από και προς Νέο Φάληρο. Παίρνω το τρένο και κατεβαίνω στο Μοναστηράκι ή στη Βικτώρια, αλλά πρόσφατα κατέβηκα στον Άγιο Νικόλαο. Ήταν μια παρέκκλιση από το σύνηθες, καθώς μια αθηναϊκή περιπλάνηση με είχε τραβήξει προς τα εκεί.…

[Ποτέ πια δε θα σε ξαναδώ…] —Όσιπ Μαντελστάμ— Μετάφραση: Μήτσος Αλεξανδρόπουλος Ποτέ πια δε θα σε ξαναδώ μύωπα ουρανέ της Αρμενίας, μισοκλείνοντας τα μάτια δε θα περπατήσω το τσαντίρι του Αραράτ, και ποτέ, ποτέ δε θα ξανανοίξω της υπέροχης γης το βαθουλό βιβλίο από τη γραμματεία των τουκαλάδων όπου μαθαίνανε να διαβάζουν οι πρώτοι άνθρωποι.…