Ετικέτα: Λογοτεχνία

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης σήμερα, χάρη στον προσφάτως εκλιπόντα ποιητή Μιχαήλ Μήτρα, που την εμπνεύστηκε και το 1997 παρουσίασε την ιδέα του στην Εταιρεία Συγγραφέων, χάρη επίσης στην ποιήτρια Λύντια Στεφάνου που ως κατάλληλη ημέρα αφιερωμένη στην ποίηση πρότεινε την εαρινή ισημερία και, τέλος, χάρη στον Βασίλη Βασιλικό που το 1999, ως πρέσβης της Ελλάδας στην…

Τούτη την όψη της αλήθειας —Ντύλαν Τόμας— Μετάφραση: Λύντια Στεφάνου Τούτη την όψη της αλήθειας Γιε μου μπορεί να μην τη δεις, Βασιλιά των γαλάζιων ματιών σου Στην εκτυφλωτική χώρα της νιότης, Πως όλα καταλύονται Κάτω από τον αδιάφορο ουρανό, Αθωότητας ή ενοχής Πριν κινήσεις να κάνεις Νεύμα με την καρδιά ή την κεφαλή, Όλα…

—Μια σπάνια συνέντευξη του Μανόλη Αναγνωστάκη— Από τη φίλη και συνεργάτιδα Σεβερίν Κλειδωνά λάβαμε το παρακάτω μήνυμα. Την ευχαριστούμε πολύ και δημοσιεύουμε τη συνέντευξη του Μανόλη Αναγνωστάκη στο περιοδικό της Νομικής Σχολής Έναυσμα (τεύχος 6, καλοκαίρι 1995) σήμερα, επέτειο της γέννησής του (9 Μαρτίου 1925). * * * Πριν από αρκετά χρόνια, όταν βρισκόμουν στο τελευταίο έτος της…

  Η αληθινή πραγματικότητα —Τζελαλαντίν Ρουμί— Μετάφραση: Γιάννης Υφαντής Γι’ αυτή καμία δεν υπάρχει ακαδημαϊκή απόδειξη στον κόσμο. Γιατί είναι κρυμμένη, κρυμμένη, κρυμμένη. * * * Εδώ άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων

Ιστορίες ανάγνωσης #51 — μια στήλη για επίμονους αναγνώστες, γραμμένη από λάτρεις της ανάγνωσης —του Παύλου Νιρβάνα— Πώς θα σωθεί το ωραίον βιβλίον; Εδώ είναι το ζήτημα. Είναι ένας άρρωστος απελπισμένος από την επιστήμην, που δεν του μένει παρά να καταφύγει εις τον εμπειρισμόν. Οι εμπειρικοί θα προτείνουν διάφορα βότανα. Προτείνω και εγώ τα ιδικά…

—της Ελένης Κοσμά— Μέσα στο σπίτι όταν φυσάει –στο ξένο σπίτι ξένη κλωστή– όσο η πόρτα μένει κλειστή κλειστή για να την κρατάει αγοράσαμε μία κλωστή· από τότε το σπίτι μικραίνει, χωράει μονάχα αυτήν την κλωστή, που έχει ένα χρώμα θαμπό· όσο ξηλώνεται τόσο γερνάει, ξεφτισμένη κλωστή κλειστό το σπίτι, μισό, το κρατάει· ανεβαίνει στον…

Ο γέρος —Αλεξάντρ Μπλοκ— Μετάφραση: Γ. Τσουκαλάς Γερασμένος απ’ τα χρόνια, τα θεία λησμονώντας, Ζω σε μιαν αδιαφορία. Κάποτε —τότε— ήμασταν δυο, Αλλ’ αυτό ήταν μέσα σ’ ένα όνειρο, όχι στην πραγματικότητα. Κοιτάω τ’ ωχρό το φως του φθινοπώρου, Κάτι μου ψιθυρίζει η μνήμη μου για κάτι… Μα είναι δυνατόν να πιστεύει κανείς στις σκιές,…

Το βιβλίο της άμμου #55 «Τι έχετε στην τσάντα σας;» «Ορίστε! Μοναδικό κομμάτι, είναι περισσότερο για πλειστηριασμό παρά για σας. Γκαίτε με δέσιμο από μαροκίνο». «Αχ, Θεέ μου!» έκανε κι έσμιξε τα χέρια του μ’ απελπισία ο προϊστάμενος. «Αφού το ξέρετε καλά, πως από γερμανούς κλασικούς έχουμε τόνους. Αφού σας είπα: Τρσεμπίνσκυ, Ράιζε, Γιράσεκ, Βίντερ…»…