Ετικέτα: Λογοτεχνία

η αλήθεια ήταν πολύ πεζή —Χ.Μ.— Αποχαιρετάμε τον Χριστόφορο Μηλιώνη, πεζογράφο της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς και μελετητή της ελληνικής λογοτεχνίας, που πέθανε σήμερα στα 85 του χρόνια. Ο Χριστόφορος Μηλιώνης, γιος δασκάλου, γεννήθηκε στο Περιστέρι της επαρχίας Πωγωνίου του νομού Ιωαννίνων, όπου και τέλειωσε το Δημοτικό. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής το χωριό του…

Θλιμμένο βράδυ —Λάμπρος Πορφύρας— Θολά πούναι τα μάτια σου, θολά, Θλιμμένα, Και πέφτει και το βράδυ και κυλά Κ’ είν’ όλα σαν τα μάτια σου κ’ εσένα. Θολοί ‘ναι οι δρόμοι, τα στενά, Οι ανθρώποι που σκυφτοί διαβαίνουν. Θολά και τα κλαδιά πούναι γυμνά, Και που σωπαίνουν. Θολά ‘ναι μέσ’ στη λύπη που δε λεν’,…

Αυτό που προηγείται —Μαρία Λαϊνά— Κάθε φορά που ξαπλώνεις να κοιμηθείς, βγαίνει από το σώμα σου μια κόκκινη καρδιά, στέκεται αστήριχτη μέσα στο δωμάτιο και ανασαίνει μονάχη της. Δε λογαριάζει ούτε τον εαυτό της γιατί αυτή τη θρέφει μια συνεχής έκπληξη. Τίποτα και από πουθενά. Όλη αυτή την ώρα σας χαρακτηρίζει ένα μικρό χαμόγελο καθώς…

Από το Τμήμα Γραμμάτων, Βιβλίου & Ψηφιακού Περιεχομένου της Διεύθυνσης Εφαρμογής Πολιτιστικής Πολιτικής της Γενικής Διεύθυνσης Σύγχρονου Πολιτισμού του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού ανακοινώθηκαν τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2015, που αφορούν εκδόσεις έτους 2014, στα οποία κατέληξε η Επιτροπή Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας από τον «βραχύ κατάλογο» των υποψήφιων προς βράβευση έργων. Παράλληλα δόθηκε στη δημοσιότητα…

Τ’ όνειρό μου —Πωλ Βερλαίν— Μετάφραση: Ελένη Π. Καρτάλη Παράξενα πολλές φορές βλέπω μες στ’ όνειρό μου Κάποια γυναίκαν άγνωστη που όλο μορφές αλλάζει· Που άλλοτε λες πως είναι αυτή κι άλλοτε μ’ άλλη μοιάζει, Και που αγαπώ και μ’ αγαπά και νοιώθει τον καημό μου. Με νοιώθει, ναι, κι αλίμονο! το κάθε μυστικό μου,…

Πάγος, παράδεισος —Πάουλ Τσέλαν— Μετάφραση: Χρήστος Γ. Λάζος Υπάρχει μια χώρα, τη λένε Χαμένη, εκεί στο καλάμι φεγγάρι βλασταίνει, κι αυτό που μαζί μας στον πάγο πεθαίνει, μια φλόγα σκορπίζει τριγύρω και βλέπει. Σαν βλέπει, πως έχει δυο μάτια σημαίνει, στο κάθε του μάτι μια γη φωτεινή. Η νύχτα, η νύχτα, μ’ αλκάλι σε πλένει.…

Το βιβλίο της άμμου #52 Υπήρχαν απογεύματα που εγώ έφτιαχνα κάτι σιωπηλό πίσω απ’ τις τάβλες. Άκουγα τα βήματά της στο φλοιό πεύκου που κάλυπτε το δάπεδο της αυλής, σήκωνα λίγο το κεφάλι και την έβλεπα να κρύβει βιβλία κάτω απ’ τα ρούχα που της άλλαζαν το σχήμα του σώματος, που έκαναν την κοιλιά ή…

Ο Πολυαγαπημένος —Τζελαλαντίν Ρουμί— Μετάφραση: Γιάννης Υφαντής Κάποιος χτύπησε την πόρτα του Πολυαγαπημένου. Μια φωνή ρώτησε: «Ποιος είναι;» «Εγώ», απάντησε ο επισκέπτης. Τότε η φωνή είπε: «Δεν υπάρχει εδώ χώρος για μένα και για σένα». Κι η πόρτα έμεινε κλειστή. Ύστερα από χρόνια μοναξιάς και στερήσεων, ο άνθρωπος ξαναπήγε και χτύπησε την πόρτα του Πολυαγαπημένου.…

Πάντα —Γκιγιώμ Απολλιναίρ— Μετάφραση: Τάκης Σινόπουλος Πάντα Θα πάμε πιο μακριά χωρίς να προχωρούμε Κι από πλανήτη σε πλανήτη Από αστερισμό σε αστερισμό Ο Δον Ζουάν των χίλιων και τριών κομητών Χωρίς να σαλέψει από τη γη Γυρεύει νέες δυνάμεις Και σοβαρεύεται με τα φαντάσματα Τόσοι κόσμοι ξεχνιούνται Ποιοι να ‘ναι οι μεγάλοι λησμονητές Ποιος…

Αναισθητική αγωγή —Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου— Εκεί, ασάλευτοι μέσα στο φως της προκυμαίας μόνοι, κοιτώντας προς τη θάλασσα κτίρια γυμνά αμέτοχοι στο πλήθος που έρχεται βομβίζοντας αδιάφοροι στα ελπιδοφόρα σήματα, όχι αρεστοί Αιφνίδια ανάρρωση, ήχοι ανεπαίσθητοι, διαφάνεια * * * Εδώ άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων