Ετικέτα: Λογοτεχνία

  —του Παναγιώτη Πούτου— Από όσο γνωρίζω, ο Ουμπέρτο Έκο μίλησε για το θάνατό του δύο φορές, και τις δύο ήταν στο Harvard, στο πλαίσιο των διαλέξεων που φέρουν τον τίτλο Charles Eliot Norton Poetry Lectures. Τα κείμενα εκδόθηκαν έπειτα σε βιβλίο με τίτλο Έξι Περιπλανήσεις στο Δάσος της Αφήγησης. Στη διάλεξη με τίτλο Τα…

  —της Εύης Μαυρομμάτη— Κυριακή 13 Μαρτίου σήμερα, ημέρα τοπικών εκλογών για τη Γερμανία. Κυρίαρχο θέμα της προεκλογικής εκστρατείας στα κρατίδια Βάδης-Βυρτεμβέργης, Σαξονίας-Άνχαλτ και Ρηνανίας-Παλατινάτου, ήταν το προσφυγικό ζήτημα. Το έντονο ξενοφοβικό κλίμα προκάλεσε την αντίδραση της γερμανικής, κυρίως, λογοτεχνικής κοινότητας, αλλά και της αυστριακής και της ελβετικής. Η πρωτοβουλία ανήκε στην εταιρεία φίλων Έλζε Λάσκερ-Σούλερ,…

Το βιβλίο της άμμου #41 — Πώς τις λένε τις γάτες του; ρωτάω για αντιπερισπασμό και για να φύγει το μυαλό της Μανουέλας από τούτη την επικίνδυνη μανία. — Α, είναι υπέροχες, λέει κοιτώντας με ύφος περίλυπο τον Λεόν. Είναι λεπτοκαμωμένες και κινούνται αθόρυβα, να έτσι. Κάνει με το χέρι της κάτι παράξενους κυματισμούς. —…

Στ’ αστεία παίζαμε! —Μανόλης Αναγνωστάκης— Δε χάσαμε μόνο τον τιποτένιο μισθό μας Mέσα στη μέθη του παιχνιδιού σάς δώσαμε και τις γυναίκες μας Tα πιο ακριβά ενθύμια που μέσα στην κάσα κρύβαμε Στο τέλος το ίδιο το σπίτι μας με όλα τα υπάρχοντα. Nύχτες ατέλειωτες παίζαμε, μακριά απ’ το φως της ημέρας Mήπως πέρασαν χρόνια;…

Σαν σήμερα , στις 5 Μαρτίου 1966, πέθανε στα 76 της, σε ένα σανατόριο νότια της Μόσχας, η Άννα Αχμάτοβα. Η Άννα Αχμάτοβα (Анна Ахматова) —ψευδώνυμο της ρωσίδας Άννας Αντρέγιεβνα Γκορένκο (Анна Андреевна Горенко), γεννήθηκε το 1889. Μαζί με τον Οσίπ Μαντελστάμ ηγήθηκαν του κινήματος των ακμεϊστών, οι οποίοι, σε αντίθεση με τους συμβολιστές, επιζητούσαν…

Δεν είναι τύχη ότι ζω πιο πέρα —Μίλτος Σαχτούρης— Δεν είναι τύχη ότι ζω πιο πέρα Σκοτείνιασε από την άλλη τη μεριά καθώς κοιτάζω τ’ άσπρα σπίτια και τα μαύρα σπίτια ποιο χέρι σημαδιακό τώρα θα μ’ αγγίξει; δαιμονικές κόκκινες ρόδες όλο και κυλάνε αυτό το σμάρι των παιδιών φωλιάζει κι από ένας θάνατος μέσ’…

Η Αθήνα τη μέρα που γεννήθηκε ο Σεφέρης Ο ήλιος αυτός ήταν δικός μου και δικός σου: τον μοιραστήκαμε ποιος υποφέρει πίσω από το χρυσαφί μεταξωτό ποιος πεθαίνει; —Γιώργος Σεφέρης, «Ο δικός μας ήλιος»— 29 Φεβρουαρίου, η άχαρη μέρα που συμπληρώνει τα δίσεκτα έτη, μια φορά στα τέσσερα χρόνια. Στις 29 Φεβρουαρίου του 1900 (σύμφωνα…

Η ποίηση δε μας αλλάζει —Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου— Η ποίηση δε μας αλλάζει τη ζωή το ίδιο σφίξιμο, ο κόμπος της βροχής η καταχνιά της πόλης σα βραδιάζει Δε σταματά τη σήψη που προχώρησε δε θεραπεύει τα παλιά μας λάθη Η ποίηση καθυστερεί τη μεταμόρφωση κάνει πιο δύσκολη την καθημερινή μας πράξη * * * Εδώ…

Το βιβλίο της άμμου #39 — Ναι, λέω στον Ιεχωβά, ωραία η Κυριακή. Ο  ήλιος, όμως, έγειρε, εκεί κάτω, πισ’ απ’ τα βουνά της Θουριγγίας. Και το σκοτάδι έπεσε μονομιάς ολόγυρα, σα μολύβι ή σαν πάγος που σκεπάζει τα πάντα. Στο Λεκέιτιο, όταν ήμουν παιδί, κοιτούσαμε τον ήλιο που βασίλευε μέσα στον Ωκεανό. Ήμασταν στην…