Ετικέτα: Λογοτεχνία

—με τον Γιώργο Πήττα— Πρώτα ήταν η Αλοιφή για γέρους. Ακολούθησε το SEKTE, μια αφήγηση από την άλλη πλευρά. Όμως τα σκίτσα για την Αγάπη στα σκουπίδια υπήρχαν ήδη. Λες και ο Λεβαντής έκανε ασκήσεις ύφους στα δυο πρώτα βιβλία, για να έρθει στο τρίτο να βάλει την πυξίδα σε μια ρότα τελείως δική του,…

Να οι ψύλλοι, αλλά πού τ’ άχυρα; —Ερρίκος Μπελιές— Όπως θα ξέρετε δεν έχουμε εχθρούς οι πύλες μας είναι αφρούρητες κι όλοι δουλεύουμε σε έργα ειρηνικά υποκρινόμαστε τους πάνοπλους αλλά καθένας μας φοβάται πως δεν τον φοβόμαστε όσο πρέπει μένουμε σπίτι και νωρίς κρεβάτι για να τίκτουμε όνειρα με ήρωες αλλά κυρίως ν’ αποφεύγουμε κάθε…

[Μη σπέρνεις γύρω σου σκοτάδι…] —Διονύσης Καψάλης— Μη σπέρνεις γύρω σου σκοτάδι, γίνε φως· γι’ αυτούς που βλέπουν με τα μάτια σου το φως και παίρνουν από σένα την ανάσα, γι’ αυτούς που κάποτε θα γίνεις ίσκιος, μη – μη θησαυρίζεις μαύρη νύχτα, γίνε φως, κάνε να φαίνονται τα μάτια που αγαπούν, να φέγγουνε στο…

Χινοπωριάτικοι καιροί —Κώστας Ουράνης— Χινοπωριάτικοι καιροί… Μουντοί ουρανοί, ψιχάλα μονότονοι σαν των παιδιών το κλάμα, νεκρωμένοι δρόμοι, θλιμμένοι εσπερινοί που αχολογάν κι εκείνο το μούχρωμα που μέσα μας και γύρω κατεβαίνει! Χινοπωριάτικοι καιροί… Στα σκοτεινά τα σπίτια τα γέρικα τα έπιπλα μυρίζουν μουχλιασμένα, και κάποιο ρίγος που γλιστρά παντού και κάνει τ’ άνθια στα βάζα…

Χορτάρι στον τοίχο —Πιεν Τσι-Λιν— Μετάφραση: Γιώργος Τσακνιάς Ακτίνες από το τελευταίο φως του ήλιου στις πέντε, λίγο από το φως της λάμπας κατά τις έξι. Και να σκεφτείς πως υπάρχουν άνθρωποι που περνούν τη ζωή τους λίγο κάνοντας όνειρα και λίγο κοιτώντας τον τοίχο, ενώ πάνω στον τοίχο το χορτάρι μεγαλώνει κι έπειτα κιτρινίζει.…

Μαγική εικόνα —Λουκάς Κούσουλας— Βλέπεις αυτή την προβατόσχημη πολυχρωμία, το τοπίο της άνοιξης με τα πουλιά και τα λουλούδια του; Είναι τόπος εγκλήματος· κοίτα τα ίχνη, το αίμα που το ξεπλένει η έκτακτη βροχή στη χλόη… Όλα οργανωμένα. * * * Εδώ άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων

Σκάκι —Νικόλαος Κάλας— Ένας κόσμος — ένας κόσμος τετράγωνος ο κόσμος μου. Στις απλοποιημένες του διαστάσεις χαρακώνονται οι ορίζοντες των ημερών, της ισονυκτίας η αντιθετική επιφάνεια. Όλα τα εγκλήματα της ζωής —πανουργίες φόνοι— ξαναζούν απάνου στο σιντέφι και στον όνυχα όπου επίπονα γλιστρούν άκαρδου νου τα φιλντισένια σύμβολα τα είδωλα από κοράλλι. Ο δρόμος τους,…

[Σε κάποια πολιτεία, καιρό φτασμένος…] —Κλέων Παράσχος— Σε κάποια πολιτεία, καιρό φτασμένος, μόνος γυρίζω, όλη τη μέρα μόνος· πόθος ούτ’ ένας μέσα μου, ουδέ πόνος, κι είμαι απ’ το κάθε τι ο ξεδιψασμένος. Πότε, από πού έχω ερθεί, δεν το λογιάζω να μου το ειπούν· μιλώ, δε μου μιλάνε· πικροχαμογελάνε, αντιπερνάνε, σαν να μην είμαι,…

[Ένα ποίημα της Ελένης Κοσμά σε πρώτη δημοσίευση]. Το κλουβί Όταν ο Ιωάννης του Λέιντεν έγινε Βασιλιάς Γιαν του έκοψαν τη γλώσσα από τη βάση τον έκλεισαν σε ένα σιδερένιο κλουβί και τον ξέχασαν εκεί κρεμασμένο νεκρό για τέσσερις αιώνες. «Πώς είναι ο κόσμος από ψηλά, Γιαν;» τον ρώτησαν κάποια στιγμή κι εκείνος που δεν…

Ένα λουλούδι —Αλέξανδρος Πούσκιν— Μετάφραση: Μήτσος Αλεξανδρόπουλος Ένα λουλούδι πο ‘χει μαραθεί και ξεθυμάνει βλέπω μες στο βιβλίο αφημένο. Ένα παράξενο αίσθημα, θλιμμένο ως μέσα νιώθω την ψυχή να πιάνει. Πού ν’ άνθιζε; Και πότε; Ποια άνοιξη, πόσο μακρινή; Και ν’ άνθισε πολύ; Το ‘κοψαν ποιοι; Κανένα γνώριμο ή ξένο χέρι; Κι εδώ το βάλανε…