Ετικέτα: Λογοτεχνία

Νουβέλα —Άντριεν Ριτς— Μετάφραση: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ Δύο άνθρωποι σ’ ένα δωμάτιο συζητούν έντονα. Ο ένας σηκώνεται, βγαίνει να περπατήσει. (Αυτός είναι ο άντρας). Ο άλλος πάει δίπλα και πλένει τα πιάτα· σπάει ένα. (Αυτή είναι η γυναίκα). Έξω σκοτεινιάζει. Τα παιδιά τσακώνονται στη σοφίτα. Δεν της έμεινε αίμα στην καρδιά. Ο άντρας γυρίζει, το σπίτι…

Σονέτο 5 —Κωνσταντίνος Θεοτόκης— Το σπάνιο μπλάβο ρόδο που μπροστά σου Στην ερμιά, μες στ’ αγκάθια του κλεισμένο Το είδες, φαινότουν να σου λέει: «Προσμένω Τ’ άσπρο σου χέρι να με κόψει. Στάσου!» Το τήραξες, κυρά, κι ολόγυρά σου Τ’ άχραντο βλέμμα ρίχνεις το βλοημένο Κι όλο τον κάμπο βλέπεις ανθισμένο —Γεννά λουλούδια η γη…

Η «Κλεοπάτρα», η «Σεμίραμις» κι η «Θεοδώρα» —Αλέξανδρος Μπάρας— Ένα κάθε βδομάδα, στην ορισμένη μέρα, πάντα στην ίδιαν ώρα, τρία βαπόρια ωραία, η «Kλεοπάτρα», η «Σεμίραμις» κι η «Θεοδώρα», ανοίγουνται απ’ την προκυμαία στις εννέα, πάντα για τον Περαία, το Μπρίντιζι και το Τριέστι, πάντα. Xωρίς μανούβρες κ’ ελιγμούς και δισταγμούς κι’ ανώφελα σφυρίγματα, στρέφουνε…

Δωρίχα —Ποσείδιππος— Μετάφραση: Βασίλης Ι. Λαζανάς Δωρίχα, ὀστέα μὲν σὰ πάλαι κόνιν, ἕσσατο δʼ ἑσμὸς… Δωρίχα τα οστά σου σκόνη θα ‘χουν γίνει τώρα, και των μαλλιών οι ανάδεσμοι κι η μυρωμένη η εσθήτα, που τύλιγες μ’ αυτή τον Χάραξο, ω, τότε που οι δυο σας αδειάζατε έως την αυγή κισσόπλεχτα κροντήρια. Μα οι σελίδες…

TRISTIA —Όσιπ Μαντελστάμ— Μετάφραση: Μήτσος Αλεξανδρόπουλος   Μια χορδή μέλι χρυσαφί έρεε από τη μποτίλια τόσο πηχτή, τόσο αργή, που η οικοδέσποινα πρόλαβε να πει: Στη θλιμμένη εδώ Ταυρίδα που μας έφερε η τύχη, μίλια μακριά, διόλου δεν πλήττουμε — και γύρισε να μας δει. Σπονδές στον Βάκχο παντού, λες και στον κόσμο μοναχά οι…

Αίθουσα αναμονής Γιώργος Γεραλής Στο θαμπό φως, μια συλλογή κρατάει τους πεθαμένους. Κάποτε ανοίγει η θύρα και περνά ένας άλλος, μ’ ένα μισόγελο, κάτι σαν σκιά χαιρετισμού, χωρίς κανείς να του αποκρίνεται. Tον κοιτούν μόνο με λοξό βλέμμα, και βυθίζονται ξανά στο θάνατο. Άγνωστοι, κι έναν άγνωστο χώρο ανιχνεύουν, καθένας μόνος, με μιαν ηρεμία, μια…

[ Θα ‘χω καπνίσει το τελευταίο τσιγάρο μου… ] —Αναστάσιος Δρίβας— Θα ‘χω καπνίσει το τελευταίο τσιγάρο μου — στη σιωπή του μεγάλου μεταμεσονύκτιου δρόμου η δενδροστοιχία θ’ ανατριχιάζει θα ‘ναι χειμώνας γιορτές νέο έτος. Τα καινούρια μου ρούχα τα καινούρια παπούτσια το φρέσκο πουκάμισο το μάλλινο κασκόλ το ακριβοπληρωμένο — θα συμμερίζονται την ερήμωσή…

Ο Γιώργος Τσακνιάς γράφει για το μυθιστόρημα της Ξένιας Κουναλάκη «Οξυγόνο» (εκδόσεις Πόλις, 2019) Τέλη της δεκαετίας του ’90, μια παρέα κάνει διακοπές στην Τήλο: Ο Νικόλας, η Κατερίνα, ο Γιάννης, η Εμμανουέλα, ο Σταμάτης και η Ευρυδίκη. Ελεύθερο κάμπινγκ, ψαροντούφεκο και γενικά διακοπές παρέας εικοσάχρονων. Μέχρι που ο Νικόλας πνίγεται προσπαθώντας να ξεβραχώσει έναν…

Αν νοσταλγώ —Κώστας Ουράνης— Αν νοσταλγώ — δεν είναι εσάς, αγάπες περασμένες, και τις στιγμές τις ευτυχείς μαζί σας που έχω ζήσει! — Τα ρόδα σας τα μάρανα στα χέρια μου και τώρα μέσα στης Μνήμης το παλιό βιβλίο τα ‘χω κλείσει. Μα είναι κάποιες άγνωστες, περαστικές γυναίκες, που μια στιγμή σταυρώσανε το βλέμμα τους…

Η ομιλία της Όλγκα Τοκάρτσουκ στη Σουηδική Ακαδημία κατά την τελετή απονομής του Νόμπελ Λογοτεχνίας 2018 (Στοκχόλμη, 7/12/2019) —μετάφραση από τα αγγλικά για το dim/art: Γιώργος Θεοχάρης— «Η μυθοπλασία είναι πάντοτε ένα είδος αλήθειας» —Όλγκα Τοκάρτσουκ— 1. Η πρώτη φωτογραφία την οποία βίωσα συνειδητά είναι μία εικόνα της μητέρας μου όταν ήταν έγκυος σε μένα. Δυστυχώς, είναι…

Σαν το τίποτα —Ζήσης Οικονόμου— Όλα να τ’ άφηνες που σε κρατούν δέσμιο στις πόλεις. Σου αρκεί μια στέππα ως πέλαγος μια πάμπα απέραντη σβησμένη στων οριζόντων το αχανές. Μια καλύβα στη μέση πρωτόγονη στην πιο παρθένα γη της Γης μοναχικός, χωρίς σκοπό τις μέρες να ζεις κυανές γεμάτες αγέρα και χρώμα. Να ’ναι η…