Ετικέτα: ποίηση

—της Ελένης Κοσμά— Μέσα στο σπίτι όταν φυσάει –στο ξένο σπίτι ξένη κλωστή– όσο η πόρτα μένει κλειστή κλειστή για να την κρατάει αγοράσαμε μία κλωστή· από τότε το σπίτι μικραίνει, χωράει μονάχα αυτήν την κλωστή, που έχει ένα χρώμα θαμπό· όσο ξηλώνεται τόσο γερνάει, ξεφτισμένη κλωστή κλειστό το σπίτι, μισό, το κρατάει· ανεβαίνει στον…

Ο γέρος —Αλεξάντρ Μπλοκ— Μετάφραση: Γ. Τσουκαλάς Γερασμένος απ’ τα χρόνια, τα θεία λησμονώντας, Ζω σε μιαν αδιαφορία. Κάποτε —τότε— ήμασταν δυο, Αλλ’ αυτό ήταν μέσα σ’ ένα όνειρο, όχι στην πραγματικότητα. Κοιτάω τ’ ωχρό το φως του φθινοπώρου, Κάτι μου ψιθυρίζει η μνήμη μου για κάτι… Μα είναι δυνατόν να πιστεύει κανείς στις σκιές,…

Pastel —Θεόφιλος Γκωτιέ— Μετάφραση: Κώστας Δ. Αβραμόπουλος Πόσο μ’ αρέσει, ώρα πολλή, να σας γλυκοκοιτάζω, Πορτραίτα του παληού καιρού, μισοκιτρινισμένα, Με τις ωραίες που κρατούν ρόδα ξεψυχισμένα, Σαν τις νεκρές τριανταφυλλιές που ανθοβολούν στο βάζο. Ο χειμωνιάτικος βορηάς, πάνου στα μάγουλά σας Μάρανε τα γαρύφαλλα και τα κρίνα τ’ αγνά Στ’ αραχνιασμένα ράφια σας στέκεστε…

[Όχι, δεν είν’ ερείπια…] —Όσιπ Μαντελστάμ— Μετάφραση: Μήτσος Αλεξανδρόπουλος Όχι, δεν είν’ ερείπια· δάσους κορμοί πανίσχυρου κι αλφαδιασμένου, κούτσουρα γι’ άγκυρες απ’ τις κομμένες βελανιδιές του χριστιανισμού, αγριεμένου μες στα παραμύθια του, ρολά από πέτρινη τσόχα στα κιονόκρανα, πραμάτειες ληστεμένες από τα εμπορικά της ειδωλολατρείας, σταφυλόρωγες σαν τ’ αυγά του πιτσουνιού, σκαλίδια στριφογυριστά σαν το…

[Το δίχως άλλο…] —Ραμπιτρανάθ Ταγκόρ— Μετάφραση: Άγγελος Σημηριώτης Το δίχως άλλο ξαφνιασμένος θα σταθώ ανίσως σε ξαναβρώ εμπρός μου, προβαίνοντας στα βάθη των βαθών, στον ήλιο μακρινού κάποιου άλλου κόσμου. Τα μάτια σου, που μοιάζουν τον αυγερινό, θα καταλάβω πως σ’ έναν άλλον ουρανό, λησμονημένο, τα ‘χω κάποτε αντικρίσει, σε μια άλλη περασμένη ζήση· και…

Η κατάληξη —Ανέστης Ευαγγέλου— Είναι μια διαδικασία σταδιακής εξαπατήσεως Σ’ τα δίνουν πρώτα όλα: νεότητα, σφρίγος, γονείς, φίλους, αγάπη, και πριν προλάβεις καν να καταλάβεις τι σημαίνουν όλ’ αυτά, αρχίζουν να σου τα παίρνουν μέσ’ από τα χέρια, να σε κοροϊδεύουν. Χάνουμε, χάνουμε ολοένα: σαν να μας κλέβουν στα χαρτιά. Είναι μια, βασανιστικά αργή, διεξοδική…

[Άρχισε μια σιγανή βροχή…] —Μανόλης Αναγνωστάκης— Έπεφτε μια κίτρινη παλιά βροχή… Γ. Κ. «Άρχισε μια σιγανή βροχή αργά προς το βράδυ. Στις πολιτείες ο ουρανός φαίνεται μιαν απέραντη λασπωμένη πεδιάδα Κι η βροχή είναι μια καλοσύνη, όσο να πεις, δε μοιάζει διόλου με το θάνατο Μπορείς να βαδίζεις κάποτε χωρίς κανένα σκοπό ή με σκοπό…

Η πολυτέλεια των παραθύρων —Λουκάς Κούσουλας— Το επιτρέπουν ή όχι οι περιστάσεις, μακάρι και σε σωστό στάβλο αναγκεμένος, μα επί ξύλου κρεμάμενος, αδύνατο πάντως να παραβλέψω και… τα παράθυρα! Κατασκευή σχήμα μέγεθος — προπαντός: σε τι πάνω ανοίγουν. Τι λείπει ή περισσεύει της Μαριορής δεν είναι οι εχθροί που θ’ αποφασίσουν! * * * Εδώ…