Ετικέτα: ποίηση

Το παράθυρο —Τάκης Σινόπουλος— Φράξαμε το παράθυρο, ο αέρας φύσαγε απ’ το σκουπιδότοπο, τι πήραμε; τι χάσαμε; Περπατώντας αμίλητοι σε τούτα τα δύσκολα, τ’ ασυνάρτητα χρόνια. Υπήρχε η κάμαρα, τόση απογύμνωση. Στον τοίχο η λάμπα και το φως φωτίζοντας πότε το πρόσωπο πότε το ψέμα. Τη στρίψαμε κατά την εποχή της μνήμης. Μονάχα ένα μικρό…

  Ο κηπουρός του τάφου —Τάκης Παπατσώνης— Ο κηπουρός του τάφου, γέροντας αγαθός, αυτός που παραστάθηκε στα ογκώδη γεγονότα, και στις πρωινές οράσεις των γυναικών, σε όλες τις ανοιξιάτικες καλοσύνες όχι απαθής, άλλα μεστός (γέροντας καθώς ήτο) έμενε κι ασυγκίνητος εν μέρει τούς φαινόταν. Αλλά η ψυχή του ακέραια δίχως ν’ αναλωθεί σε άκαιρες πράξεις…

Με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, η Μαρία Τοπάλη παραφράζει τον Μπέρτολτ Μπρεχτ. Άσχημοι καιροί για την ποίηση —Μαρία Τοπάλη— Αφού το ξέρω: αγαπητός είναι μονάχα Ο ευέλικτος. Χαίρεται κανείς να τον κάνει Παρέα. Η διάθεσή του πρόσχαρη. Η μεσοαστική πλατεία στου Ζωγράφου Μας δείχνει πως τα υλικά ήταν φτηνά, μα Οι τουρίστες με…

Il pleure dans mon coeur —Πωλ Βερλαίν— Μετάφραση: Τέλλος Άγρας Να κλαίει μες την καρδιά μου και στην πόλη να βρέχει… ποια να ‘ν’ αυτή που τρέχει η πίκρα ως την καρδιά μου; Ω, γλυκός ήχος της βροχής απ’ τις σκεπές και καταγής! Για τον καϋμό μιανής ψυχής ω το τραγούδι της βροχής! Δίχως αιτία…

Στ’ αστεία παίζαμε! —Μανόλης Αναγνωστάκης— Δε χάσαμε μόνο τον τιποτένιο μισθό μας Mέσα στη μέθη του παιχνιδιού σάς δώσαμε και τις γυναίκες μας Tα πιο ακριβά ενθύμια που μέσα στην κάσα κρύβαμε Στο τέλος το ίδιο το σπίτι μας με όλα τα υπάρχοντα. Nύχτες ατέλειωτες παίζαμε, μακριά απ’ το φως της ημέρας Mήπως πέρασαν χρόνια;…

Σαν σήμερα , στις 5 Μαρτίου 1966, πέθανε στα 76 της, σε ένα σανατόριο νότια της Μόσχας, η Άννα Αχμάτοβα. Η Άννα Αχμάτοβα (Анна Ахматова) —ψευδώνυμο της ρωσίδας Άννας Αντρέγιεβνα Γκορένκο (Анна Андреевна Горенко), γεννήθηκε το 1889. Μαζί με τον Οσίπ Μαντελστάμ ηγήθηκαν του κινήματος των ακμεϊστών, οι οποίοι, σε αντίθεση με τους συμβολιστές, επιζητούσαν…

Δεν είναι τύχη ότι ζω πιο πέρα —Μίλτος Σαχτούρης— Δεν είναι τύχη ότι ζω πιο πέρα Σκοτείνιασε από την άλλη τη μεριά καθώς κοιτάζω τ’ άσπρα σπίτια και τα μαύρα σπίτια ποιο χέρι σημαδιακό τώρα θα μ’ αγγίξει; δαιμονικές κόκκινες ρόδες όλο και κυλάνε αυτό το σμάρι των παιδιών φωλιάζει κι από ένας θάνατος μέσ’…

Η Αθήνα τη μέρα που γεννήθηκε ο Σεφέρης Ο ήλιος αυτός ήταν δικός μου και δικός σου: τον μοιραστήκαμε ποιος υποφέρει πίσω από το χρυσαφί μεταξωτό ποιος πεθαίνει; —Γιώργος Σεφέρης, «Ο δικός μας ήλιος»— 29 Φεβρουαρίου, η άχαρη μέρα που συμπληρώνει τα δίσεκτα έτη, μια φορά στα τέσσερα χρόνια. Στις 29 Φεβρουαρίου του 1900 (σύμφωνα…

Η ποίηση δε μας αλλάζει —Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου— Η ποίηση δε μας αλλάζει τη ζωή το ίδιο σφίξιμο, ο κόμπος της βροχής η καταχνιά της πόλης σα βραδιάζει Δε σταματά τη σήψη που προχώρησε δε θεραπεύει τα παλιά μας λάθη Η ποίηση καθυστερεί τη μεταμόρφωση κάνει πιο δύσκολη την καθημερινή μας πράξη * * * Εδώ…

Διατηρώντας τα πράγματα ολόκληρα —Μαρκ Στραντ— Μετάφραση: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ   Σ’ ένα χωράφι είμαι η απουσία του χωραφιού. Πάντα έτσι συμβαίνει. Όπου κι αν είμαι είμαι αυτό που λείπει. Όταν περπατώ χωρίζω τον αέρα και πάντα ο αέρας εγκαθίσταται για να γεμίσει τα διαστήματα όπου πριν το σώμα μου ήταν. Όλοι κάποιο λόγο έχουμε που κινούμαστε.…