Ετικέτα: ποίηση
-
Το ποίημα της εβδομάδας 16/10
Νυχτερινό σονέτο —Φρανσίσκο Λουίς Μπερνάρδες— Μετάφραση: Γ. Δ. Χουρμουζιάδης Μια νύχτα κατασκότεινη… —Σαν Χουάν ντε λα Κρουθ— Τίνος είναι η φωνή που δε μ’ αφήνει στην ερημιά της μαύρης νύχτας μόνο; Τίνος είν’ η φωνή που πάει να γίνει βάλσαμο για τον πόθο αυτού που λιώνω; Σαν ποιανού τη φωνή δεν κατορθώνω να γροικήσω στης…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 9/10
Σε σφηνοειδή γραφή —Βίλαντ Σμιντ— Μετάφραση: Σοφία Εμμ. Χατζιδάκη Ο θεός Δουμουζί, ο βοσκός, βασίλεψε 36.000 χρόνια. Έτσι αναφέρει της πανάρχαιας Βαβυλώνας ο κατάλογος των βασιλέων WB 444, που βρέθηκε στην Εγγύς Ανατολή, ένας ογκόλιθος τετράγωνος, περίπου 20,5 εκατοστά ύψος, σε γραφή σφηνοειδή, που αποκρυπτογραφήθηκε τελευταία. Μα δεν ξέρει κανένας αυτό τι σημαίνει. * *…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 2/10
Όπως ένα «παιχνίδι ερωτήσεων» —Μιχαήλ Μήτρας— Από ποιο διαμέρισμα ακούγεται τόσο δυνατά το ραδιόφωνο; Πρόσεξες αυτόν που σε κοίταξε περίεργα; Τι ακριβώς σημαίνει αυτή η λέξη στ’ αγγλικά; Έβρεξε χθες βράδυ; Συμπλήρωσες το έντυπο της δήλωσης; Ήταν φίλος σου; Τι ώρα σου τηλεφώνησε; Πρόλαβε να τον ειδοποιήσει; Κυκλοφόρησαν εφημερίδες; Το παράθυρο είναι ανοιχτό; Θ’ αποφύγει…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 18/9
Η ώρα —Χουάνα ντε Ιμπαρμπούρου— Μετάφραση: Γ. Δ. Χουρμουζιάδης Πάρε με πριν περάσει η ώρα, όσο τα ρόδα ανθίζουν, τώρα που λάμπει μαύρη ακόμη η σκεφτική μου κόμη. Τώρα που έχω το σώμα αφράτο, το μάτι φως, το δέρμα μυρωδάτο. Πάρε με τώρα που έχω βάλει στο πόδι μου την άνοιξη σανδάλι. Τώρα, που σκάει…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 11/9
Θέλουμε να συνεννοηθούμε —Βάλτερ Χέλμουτ Φριτς— Μετάφραση: Σοφία Εμμ. Χατζιδάκη Ό,τι έγινε πέρασε. Το φως μαραίνεται πάνω στ’ αλλαγμένο τοπίο. Πίσω απ’ τα θρυμματισμένα χρόνια καταλαγιάζει ο αγέρας. Θέλουμε να συνεννοηθούμε. Νυχτώνει, μα η σιωπή μεγαλώνει. [Νέα Εστία, τ. 998, 1/2/1969] * * * Άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων
-
Το ποίημα της εβδομάδας 4/9
Agrigento —Aldo Liotta— Γλυκιά βραδιά του Σεπτέμβρη —Χάλκινα κύματα έχει η θάλασσα— κρεμάστηκε στα κλαδιά του ελαιώνα η σιωπή. Υπάρχει ένας θεός που πεθαίνει στον ορίζοντα και ο ναός είναι ο ουρανός. Σεπτέμβρης 1967 * Γραμμένο από τον ίδιο τον ποιητή απευθείας στα ελληνικά. [Νέα Εστία, τ. 972, 1/1/1968. Η σημείωση καθώς και η εικονογράφηση…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 31/7
Το θέαμα —Χριστόφορος Λιοντάκης— Πόσες φορές δε σκοτώνεσαι στον ύπνο Δεν περνάς δίπλα απ’ το πτώμα σου ξένος Δε γίνεσαι θεατής της εκφοράς σου Μέσα από αμμόλοφους χωρίς τέλος Ή με πλήθη να συσπούνται Λες και βλέπουνε rally ή ποδόσφαιρο Η καινούρια μέρα σε ξαναφέρνει στους ζωντανούς Οι ζωντανοί με τη γαλήνη τους Σου ξεριζώνουν…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 24/7
Η αίθουσα —Υβ Μπονφουά— Μετάφραση: Τάκης Σινόπουλος Ολονυχτίς το ζώο άλλαζε θέση μες στην αίθουσα, Ποιος να ‘ναι αυτός ο δρόμος που δε θέλει να τελειώσει; Ολονυχτίς η βάρκα γύρεψε το γυαλό, Ποιοι να ‘ναι αυτοί οι απόντες που φωνάζουν να γυρίσουν; Ολονυχτίς το ξίφος γνώρισε τη λαβωματιά, Ποια να ‘ναι η θλίψη αυτή που…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 10/7
Ἀπολογία στὰ Ζῷα —Ζαχαρίας Παπαντωνίου— Σὰν ἀλαργεύουν ἀπὸ μὲ γεμάτοι τρόμο οἱ γάτοι θαρρώντας ποὺ ἀπαντήθηκαν μὲ φοβερὸ διαβάτη ἂς ἦταν, Θέ μου, δυνατὸ νὰ βγοῦνε ἀπ᾿ τὴν ἀπάτη. Ὁ ἴσκιος ποὺ τρέχει νὰ χαθεῖ παράμερα τοῦ δρόμου μέσ᾿ στὰ βαθειὰ μεσάνυχτα ποὺ πάω στὸ φτωχικό μου νὰ τὄξερε τί ἀνάξιος ὁποὖμαι τέτοιου τρόμου! Μὲ…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 3/7
Άλλοι Στίχοι —Εουτζένιο Μοντάλε— Μετάφραση: Ευαγγελία Πολύμου Όταν τʼ όνομά μου φιγούραρε σχεδόν σε κάθε εφημερίδα μια γαλλική φυλλάδα διέδωσε τη φήμη ότι ποτέ μου δεν υπήρξα. Διόλου δεν άργησαν οι διαψεύσεις. Αλλά η ψευδής είδηση ήταν η πιο αληθινή. Η ύπαρξή μου ένα διπλότυπο ανέκυψε, μια πλάνη όπως εκείνη η πλανητική τούτα τα χρόνια…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 26/6
[Εκείνο το απόγευμα…] —Γιάννης Τσαρούχης— Εκείνο το απόγευμα μου φάνηκε όλος ο κόσμος πολύ μικρός, τέλος, μικρό όλο το σύμπαν όσο η Ιερουσαλήμ. Και τα βουνά μικρά και τα δέντρα και τα σπίτια και οι γέφυρες. Από ένα βουνό τότε επρόβαλε το φαρδύ χέρι της μητρός μου με το χρυσό δαχτυλίδι και ήθελε να με…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 19/6
Το σπίτι της σιωπής —Φίλιπ Λεβίν— Μετάφραση: Γιώργος Τσακνιάς Ο ήλιος του χειμώνα, χρυσός και κουρασμένος αναπαύεται στον άτσαλο στρατό των μπουκαλιών. Έξω, τα φορτηγά στριμώχνονται να βγουν στη λεωφόρο, έξω είναι απόγευμα Σαββάτου, και κοπέλες που φοράνε μαύρα περνούν α λα μπρατσέτα. Αυτό το μπαρ είναι το σπίτι της σιωπής, κι εμείς πίνουμε στην…
dimart 