Ετικέτα: Emily Dickinson

[ Όταν η νύχτα φεύγει… ] —Έμιλυ Ντίκινσον— Μετάφραση: Διονύσης Καψάλης Όταν η νύχτα φεύγει, κι είναι το χάραμα τόσο κοντά που τα κενά σχεδόν αγγίζεις — ώρα να στρώσεις τα μαλλιά, να ετοιμάσεις τα λακκάκια, και ν’ απορήσεις τι να ήσαν τα γηραιά, ξεθωριασμένα μεσάνυχτα και σε φοβίσαν. c. 1862 * * * Άλλα…

[1140] —Έμιλυ Ντίκινσον— Μετάφραση: Κώστας Λάνταβος Η Μέρα συνέχεια μίκραινε, πιεσμένη Από μια Νύχτα κυρτωμένη και πρόωρη Το Απόγευμα έριχνε το λιγοστό του Κίτρινο Στο βαθύ Δειλινό- Οι Άνεμοι έβγαλαν τις πολεμικές τους συνήθειες Τα Φύλλα ζήτησαν άδεια και την πήραν- Ο Νοέμβρης κρέμασε το Γρανιτένιο Καπέλο του Πάνω σε καρφί Βελουδένιο.   Emily Dickinson, Έλα…

[1540] —Έμιλυ Ντίκινσον— Μετάφραση: Έλλη Συναδινού Ανεπαισθήτως όπως Θλίψη το Καλοκαίρι κύλησε — Τόσο πια ανεπαισθήτως Που θα ‘λεγες μας Γέλασε — Γαλήνη καταστάλαζε Το Σούρουπο όσο πύκνωνε, Ή σα να πέρναγε η Φύση Ένα άσυλο μονάχη Απόγευμα — Το Νύχτωμα νωρίτερα τραβιόταν — Έλαμπε ξένο το Πρωί — Με χάρη αβρή, μα που πονούσε,…

[1075] —Έμιλυ Ντίκινσον— Μετάφραση: Έλλη Συναδινού Πεσμένος είναι ο Ουρανός — τα Σύννεφα κουρέλια. Μι’ Αναποφάσιστη Νιφάδα Σ’ ένα Αχυρώνα ή σε Λακκούβα Το συζητά αν θα πάει — Ένας Αέρας Μίζερος γκρινιάζει Ολημερίς Για το πώς κάποιος, λέει, του φέρθηκε Η φύση, όπως κι Εμείς, κάποτε συλλαμβάνεται Χωρίς το Διάδημά της. (1866) * *…

[1695] —Emily Dickinson— Υπάρχει μοναξιά του χώρου και μοναξιά των θαλασσών και μοναξιά θανάτου, κι όλες μοιάζουν εσμοί πρωτευουσών μπροστά στο πολικό τοπίο —μια περατή απεραντότης— εκεί που η ψυχή ανοίγει και δέχεται τον εαυτό της. Emily Dickinson, Το μέγα ύδωρ, μετάφραση Διονύσης Καψάλης, εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 2004.

Η δεύτερη γνωστή εικόνα της ποιήτριας Αυτή η δαγεροτυπία πιστεύεται ότι είναι μια φωτογραφία της Έμιλι Ντίκινσον σε ηλικία περίπου 25 χρονών μαζί με τη φίλη της Kate Scott Turner το 1859. Εάν οι υποψίες των ιστορικών του κολλεγίου του Amherst αποδειχθούν σωστές, αυτή είναι η δεύτερη γνωστή εικόνα που υπάρχει με τη μορφή της…