15 Ιουλίου 1974

—του Σόλωνα Σαρακενίδη—

1325931-Belgrade_Belgrade

15 Ιουλίου 1974. Ταξιδεύω μέσα στη Γιουγκοσλαβία προς Ελλάδα. Από κάποιο σημείο και πέρα βλέπουμε στον δρόμο, ανά ένα χιλιόμετρο περίπου, έναν στρατιώτη με το τουφέκι του στον ώμο. Παράξενη εικόνα, ανεξήγητη, αλλά ποτέ δεν ξέρεις… Λίγο αργότερα πιάνουμε στο ραδιόφωνο εκπομπή στα ελληνικά (Βελιγράδι; Σκόπια; — δεν θυμάμαι) και μαθαίνουμε το γεγονός: πραξικόπημα στην Κύπρο, ο Μακάριος νεκρός! Αρκετά αυτοκίνητα σε έναν δρόμο όπου συνυπάρχουν έλληνες και τούρκοι εργάτες (μέχρι τη Νις, τότε, ο δρόμος ήταν κοινός). Κάποιοι κάνουν αναστροφή. Εμείς το σκεφτόμαστε. Τους λέω —ταξίδευα με τον αδελφό μου— να με αφήσουν στα σύνορα και να φύγουν. Τελικά, η κούραση, η δίψα (ένα μαρτύριο η δίψα σ’ εκείνο τα ταξίδι) νίκησαν. Ούτε η βαναυσότητα των αστυνομικών στο τελωνείο δεν έφερε αποτέλεσμα. Μπήκαμε σε μια Θεσσαλονίκη όχι ιδιαίτερα ζωηρή. Ψόφιοι από κούραση πήγαμε στο σπίτι, κολλημένοι στο ραδιόφωνο.

Η εισβολή σε λίγες μέρες με βρήκε στην Ξάνθη — ήταν Σάββατο και θυμάμαι ακόμη την αδελφή μου επιστρέφοντας από το παζάρι να μου το λέει, μαζί με άλλα τερατώδη μυθεύματα που κυκλοφορούσαν εκείνες τις ώρες (κομάντος μπήκαν στην Αδριανούπολη και άλλα ηρωϊκά — τα πένθιμα τα μάθαμε τις επόμενες μέρες).

Αρχίζει ένα ταξίδι επιστροφής στη Θεσσαλονίκη που κράτησε γύρω στις δέκα ώρες. Στον δρόμο, ένα λεωφορείο τίγκα να ακούει ειδήσεις και απο την άλλη μεριά τανκς και άλλα στρατιωτικά οχήματα να προχωρούν στην αντίθετη κατεύθυνση. Στον δρόμο μας, όλα κλειστά. Ούτε τα συνηθισμένα καφενεία όπου σταματούσαν τα λεωφορεία του ΚΤΕΛ Ξάνθης ήταν ανοιχτά. Ευτυχώς υπήρχαν βρύσες (μου έχει μείνει ένα αίσθημα δίψας από εκείνες τις μέρες ως ανάμνηση). Στον δρόμο ακούγαμε από το ραδιόφωνο ποιοι καλούνται σε επιστράτευση (εγώ όχι — γιωτάς βλέπεις, η μαμά Ελλάς δεν με είχε ανάγκη).

Οι επόμενες μέρες ήταν συνταρακτικές. Έξω από τη Μακεδονία (την εφημερίδα) να μαθαίνουμε νέα, μέχρι πού έφτασαν οι Τούρκοι. Μετά, Καραμανλής — χαρά ανακατεμένη με αγωνία για την Κύπρο και για τους επιστρατευμένους. Ενα δημοκρατικό αγκομαχητό, με μια ανάσα να αναπνεύσουμε όλον τον αέρα που μας στέρησαν εφτά χρόνια, τρεις μήνες και τέσσερις μέρες.

Landmine-Sign

  De profundis 

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.