Home

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, στις 29 Αυγούστου 1944, έφυγε από τη ζωή ο Αττίκ (Κλέων Τριανταφύλλου, 1885-1944). Αυτοκτόνησε λίγο πριν από το τέλος της Κατοχής, με αφορμή τον αναίτιο ξυλοδαρμό του από έναν γερμανό στρατιώτη.

DAD7C345737A38A9AE6E430D88F2DE12

—του Γιώργου Τσακνιά

Ο Αττίκ μεγάλωσε στην Αίγυπτο όπου έμαθε μουσική και το 1907 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. Εκεί ολοκλήρωσε τις μουσικές του σπουδές και συνεργάστηκε με διάφορους θιάσους ως ηθοποιός και μουσικός. Κατέκτησε το παριζιάνικο κοινό και έλαβε μέρος σε παραστάσεις και περιοδείες σε όλο τον κόσμο —Αμερική, Ρωσία, Ιαπωνία κ.ά. Από το 1930 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου ίδρυσε την περίφημη «Μάντρα», στα πρότυπα του «Καφέ Σαντάν». Εκεί, κοντά στον Αττίκ, έκαναν τα πρώτα τους βήματα καλλιτέχνες όπως όπως η Κάκια Μένδρη, η Δανάη, η Νινή Ζαχά, οι αδελφές Καλουτά, ο Μίμης Τραϊφόρος, ο Οικονομίδης κ.ά.

Η Μάντρα του Αττίκ (Φωτογραφικό Αρχείο ΕΛΙΑ-ΜΙΕΤ)

Η Μάντρα του Αττίκ (Φωτογραφικό Αρχείο ΕΛΙΑ-ΜΙΕΤ)

Ο έρωτας της ζωής του ήταν η δεύτερη γυναίκα του, η ποιήτρια και ηθοποιός Μαρίκα Φιλιππίδου. Για την όμορφη Μαρίκα, ο Αττίκ έγραψε το τραγούδι «Είδα μάτια»

marika filippidouΗ Μαρίκα όμως τον εγκατέλειψε τον Αττίκ για τον ίλαρχο Σταμάτη Μερκούρη, γιο του Δημάρχου Αθηναίων Σπύρου Μερκούρη και μετέπειτα πατέρα της Μελίνας (Μαρίας Αμαλίας) Μερκούρη. Και ύστερα από καιρό, επισκέφτηκε τη «Μάντρα» με τον νέο της έρωτα. Το κοινό, που βεβαίως γνώριζε λεπτομερώς την ιστορία του ερωτικού τριγώνου, άρχισε τότε να ζητά περιπαικτικά από τον Αττίκ το «Είδα μάτια». Εκείνος —λέει η ιστορία— ζήτησε συγγνώμη και αποσύρθηκε για λίγο στα παρασκήνια, όπου έγραψε και συνέθεσε ένα τραγούδι ειδικά για την περίσταση. Βγήκε ξανά στη σκηνή και απάντησε στα πειράγματα του κοινού με το «Ζητάτε να σας πω», το τραγούδι που είχε γράψει και συνθέσει μέσα σε δέκα λεπτά και που έμελλε να γίνει μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του:

Ζητάτε να σας πω
τον πρώτο μου σκοπό
τα περασμένα μου γινάτια
ζητάτε είδα μάτια
με σκίζετε κομμάτια

Σε μια παλιά πληγή
που ακόμα αιμορραγεί
μη μου γυρνάτε το μαχαίρι
αφού ο καθένας ξέρει
τι πόνο θα μου φέρει

Είναι πολύ σκληρό
να σου ζητούν να τραγουδήσεις
έναν παλιό σκοπό
που προσπαθείς να λησμονήσεις

Στο γλέντι σας αυτό
δε θα’ τανε σωστό
αντί για άλλο πιοτό
να πιω εγώ φαρμάκι
μ’ ένα τέτοιο τραγουδάκι

Γελάτε ειρωνικά
και λέτε μυστικά
ίσως με κάποια καταφρόνια
μια και περάσαν χρόνια
εσύ τι κλαις αιώνια

Γιατί βαρυγκομείς
δεν είδαμε και μεις
μια ομορφιά σ’ αυτή τη ζήση
δεν πήραμε απ’ τη φύση
καρδιά για ν’ αγαπήσει

Αχ, δεν είν’ οι καρδιές
όλες το ίδιο καμωμένες
ούτε κι οι ομορφιές
στον κόσμο δίκαια μοιρασμένες

Και μες στη συντροφιά
σε κάθε ρουφηξιά
ξεχνώ μιαν ομορφιά
που γέμιζε μεράκι
το παλιό μου τραγουδάκι

Από τη συλλογή του ΕΛΙΑ-ΜΙΕΤ

Από τη συλλογή του ΕΛΙΑ-ΜΙΕΤ

attik

Εδώ άλλες επετειακές αναρτήσεις του dim/art

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο facebook

2 thoughts on “Μια παλιά πληγή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s