Στο Δρόμο

marlon-kerouac

Το 1957 ο Τζακ Κέρουακ έγραψε στον Μάρλον Μπράντο παρακαλώντας τον —ικετεύοντάς τον σχεδόν— να αγοράσει τα δικαιώματα τού βιβλίου του Στο Δρόμο για να το γυρίσει ταινία. Ο Κέρουακ έβλεπε τον Μπράντο στον ρόλο τού Ντιν Μόριαρτι και τον εαυτό του στο ρόλο τού Σαλ Πάρανταϊς μέσα σ΄ένα αμάξι που θα τους πήγαινε από τη μία άκρη της χώρας στην άλλη. Διαβεβαίωνε τον Μπράντο ότι ήξερε ήδη πώς να μετατρέψει σε κινηματογραφικό σενάριο τη χαοτική δομή του βιβλίου και ισχυριζόταν πως επιζητούσε να «φτιάξει από την αρχή» τον αμερικάνικο κινηματογράφο, τον οποίον μέσα στο γράμμα αποκαλεί «παρωχημένο δεινόσαυρο που δε μεταλλάχθηκε όπως η καλή αμερικανική λογοτεχνία». Ατυχώς —γιατί θα ήταν ενδιαφέρον να είχαμε μια κινηματογραφική μεταφορά τού βιβλίου με πρωταγωνιστές τον Μάρλον Μπράντο και τον Τζακ Κέρουακ—, ο Μπράντο απέρριψε την πρόταση. Η επιστολή ανακαλύφθηκε το 2005 και πουλήθηκε το 2011 από τον οίκο Christie’s έναντι 33.600 δολαρίων. [Το βιβλίο έγινε τελικώς ταινία μόλις πέρσι, 55 χρόνια αργότερα.]

Ιδού λοιπόν το γράμμα του Κέρουακ:

kerouacletter

« Αγαπητέ Μάρλον

Προσεύχομαι να αγοράσεις το ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ και να το κάνεις ταινία. Μην ανησυχείς για τη δομή, ξέρω πώς να το κάνω πιο περιεκτικό και πώς να αλλάξω τη δομή της πλοκής κάπως ώστε να γίνει μια χαρά κινηματογραφική: θα το κάνω ένα μόνο ταξίδι που θα τα συμπεριλαμβάνει όλα αντί για τα πολλά ταξίδια από ανατολή προς δύση που υπάρχουν στο βιβλίο, ένα τεράστιο ταξίδι από τη Νέα Υόρκη στο Ντένβερ, στο Σαν Φρανσίσκο, στο Μεξικό, στη Νέα Ορλεάνη και ξανά στη Νέα Υόρκη. Οραματίζομαι τις ωραίες λήψεις που θα κάνουμε με την κάμερα στο μπροστινό κάθισμα τού αυτοκινήτου να τραβάει τον δρόμο που ξετυλίγεται μπροστά (μέρα και νύχτα), καθώς ο Σαλ και ο Ντιν θα λένε τα δικά τους. Ήθελα να παίξεις εσύ τον ρόλο γιατί ο Ντιν (όπως ξέρεις) δεν ειναι κανένας μαστούρης αυτοκινητόβιος αλλά ένας πανέξυπνος (και μάλιστα Ιησουίτης) Ιρλανδός. Εσύ παίζεις τον Ντιν κι εγώ θα παίξω τον Σαλ (η Warner Bros πρότεινε να τον παίξω εγώ) κι εγώ θα σου δείξω πώς φέρεται ο Ντιν στην πραγματική ζωή, γιατί είναι αδύνατον να το φανταστείς αν δε σου κάνω μια καλή μίμηση. Εδώ που τα λέμε, μπορούμε να πάμε να τον βρούμε στο Σαν Φρανσίσκο ή να τον βάλω να έρθει εκείνος στο Λος Άντζελες, ακόμα αγρίμι είναι αλλά τώρα με την τελευταία γυναίκα του νοικοκυρεύτηκε και κάθε βράδυ κάνει την προσευχούλα του με τα κουτσούβελα… όπως θα δεις όταν διαβάσεις το θεατρικό BEAT GENERATION. Αυτό που θέλω εγώ είναι να μπορέσω να βάλω στην άκρη αρκετά λεφτά για να εξασφαλιστούμε εφ΄όρου ζωής εγώ και η μητέρα μου, ώστε να μπορέσω να γυρίσω τον κόσμο και να γράψω για την Ιαπωνία, την Ινδία, τη Γαλλία κλπ… Θέλω να είμαι ελεύθερος να γράφω ό,τι μου έρχεται στο κεφάλι και να μπορώ να κερνάω τα φιλαράκια μου όταν πεινάνε χωρίς να ανησυχώ για τη μάνα μου.

Παρεμπιπτόντως, το επόμενο βιβλίο μου, Οι Υπόγειοι, βγαίνει στη Νέα Υόρκη τον επόμενο Μάρτιο και είναι για έναν έρωτα ανάμεσα σε έναν άσπρο τύπο και μια μαύρη και είναι πολύ ιν ιστορία. Μερικούς από τους χαρακτήρες θα τους ξέρεις από το Village (τον Stanley Gould κλπ.). Εύκολα μπορώ να το κάνω θεατρικό, πιο εύκολα από το Στον Δρόμο.

Αυτό που θέλω είναι να φτιάξω από την αρχή το θέατρο και το σινεμά στην Αμερική, να τους δώσω μια στάλα αυθορμητισμό, να βγάλω τις κοινωνικές προκαταλήψεις και να αφήσω του ανθρώπους να αλωνίσουν όπως στην πραγματική ζωή. Αυτό είναι το έργο: χωρίς συγκεκριμένη πλοκή, χωρίς ιδιαίτερο «νόημα», μόνο οι άνθρωποι όπως πραγματικά είναι. Ό,τι γράφω το γράφω με το πνεύμα ενός Αγγέλου που επιστρέφει στη Γη και την βλέπει με μάτια θλιμένα όπως πραγματικά είναι. Ξέρω πως τις εγκρίνεις αυτές τις απόψες και, παρεμπιπτόντως, το καινούργιο σόου του Φρανκ Σινάτρα βασίζεται στον αυθορμητισμό και αυτό, που είναι ο μόνος τρόπος να βγαίνεις προς τα έξω και στη ζωή και στις δουλειές. Οι γαλλικές ταινίες του ’30 είναι ακόμα μακράν καλύτερες από τις δικές μας επειδή οι Γάλλοι άφηναν πραγματικά τους ηθοποιούς τους ελεύθερους και οι σεναριογράφοι δεν κρύβονταν πίσω από τις απόψεις που είχαν σχηματίσει εκ των προτέρων για το πόσο ευφυές είναι ή δεν είναι το κοινό που πάει στο σινεμά, αλλά μιλούσαν, η μια ψυχή στην άλλη, και όλοι καταλάβαιναν μονομιάς. Θέλω να κάνω σπουδαίες γαλλικές ταινίες στην Αμερική, επιτέλους, όταν θα είμαι πλούσιος… Το αμερικάνικο θέατρο και ο κινηματογράφος σήμερα είναι ένας παρωχημένος δεινόσαυρος που δεν μεταλλάχθηκε όπως η καλή αμερικανική λογοτεχνία.

Αν πραγματικά θες να το προχωρήσουμε, φρόντισε να με δεις στη Νέα Υόρκη την επόμενη φορά που θα έρθεις, ή αν έρχεσαι στη Φλόριδα, εδώ είμαι τώρα, μια φορά πρέπει να μιλήσουμε γι΄αυτό γιατί προβλέπω ότι θα είναι η αρχή ενός σπουδαίου πράγματος. Έτσι κι αλλιώς, αυτόν τον καιρό νιώθω αφάνταστη πλήξη και ψάχνω να βρω κάτι να κάνω σ’ αυτόν τον κόσμο — να γράφω μυθιστορήματα παραείναι εύκολο, το ίδιο και θεατρικά, το τελευταίο μου πήρε 24 ώρες.

Άντε, ρε Μάρλον, ξεκουνήσου και γράψε μου!

Φιλικά, τα λέμε, Jack Kerouac.»

[Πηγή: Flavorwire. Μετάφραση για το dim/art: Μαρία Τσάκος]

jack

* * *

Εδώ θα βρείτε άλλα επετειακά αφιερώματα από το dim/art

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.