XXXVII
—Φερνάντο Πεσσόα—
Σαν μεγάλη κηλίδα φωτιάς λερωμένης
αργοπορεί το σούρουπο στα σύννεφα που μένουν.
Έρχεται σφύριγμα ακαθόριστο από μακριά στο ηρεμότατο απόγευμα.
Πρέπει να ΄ναι από μακρινό καραβάνι.
Αυτή τη στιγμή μου ΄ρχεται μια ακαθόριστη νοσταλγία
και μια ακαθόριστη επιθυμία γαλήνια
που εμφανίζεται κι εξαφανίζεται.
Επίσης πού και πού ακραγγίζοντας τις όχθες
σχηματίζονται φυσαλίδες νερού
που γεννιούνται και ξεγίνονται.
Και δεν έχουν περισσότερη αίσθηση
παρά πως είναι φυσαλίδες νερού
που γεννιούνται και ξεγίνονται.
Φερνάντο Πεσσόα, Ποιήματα του Αλμπέρτο Καέιρο, XXXVII. Μετάφραση: Φίλιππος Δρακονταειδής.
* * *
Άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων
dimart 
Σχολιάστε