«Το τοπίο της Αττικής, από τα ωραιότερα και τα πιο ζωγραφικά»

Ένας περίπατος του Δημήτρη Γαλάνη με τον Α. Τάσσο

—Επιμέλεια-αρχείο: Γιώργος Ζεβελάκης—

Λεπτομ απο αυτοπροσωπογρ Δ.Γ

Έναν περίπατο στην Αθήνα του 1947 με τον διάσημο Έλληνα χαράκτη Δημήτρη Γαλάνη, αφηγείται στο περιοδικό «Ζυγός», V-1966, ο Α. Τάσσος: «..Θα πηγαίναμε στο σπίτι του Απάρτη στον Χολαργό. Είμαστε γεμάτοι ενθουσιασμό κι αισιοδοξία, και καμμιά απ’ τις δυσκολίες της εποχής δεν μπορούσε να μετριάσει τη διάθεση να τα βλέπουμε όλα μ’ ένα εντελώς ξεχωριστό ενδιαφέρον. Ο Γαλάνης έλαμπε μέσα στο ναυτικό του σακκάκι, με τα χρυσά κουμπιά. Είχε εγκαταλείψει την ειρωνεία και την αμείλικτη κριτική ματιά του και φαινότανε κυριολεκτικά συγκινημένος που θα ξανάβλεπε τον Χολαργό. Είχε να τον δει απ’ τα νεανικά του χρόνια, πριν φύγει για τη Γαλλία, και με τη φαντασία του συμπλήρωνε τις αμυδρές του  αναμνήσεις. Έμενε όμως σταθερά με την εντύπωση ότι το κομμάτι αυτό της Αττικής ήτανε από τα ωραιότερα και τα πιο ζωγραφικά. Μιλούσε συνεχώς για τα περιβόλια, για τις ελιές, για τους καρόδρομους και τα μονοπάτια, που με τους ελιγμούς τους δίνανε αφάνταστη ποίηση στο τοπίο και του θυμίζανε το Κασίς της Νότιας Γαλλίας. Στις μακρυνές του αναμνήσεις απ’ το Χολαργό άκουγε ακόμα ένα ρυθμικό κρότο μαγγανοπήγαδου…

–Το τοπίο, δάσκαλε, δεν παίζει πια στη σύγχρονη ζωγραφική το ρόλο που έπαιζε στη ζωγραφική των εμπρεσιονιστών.

–Λάθος, αγαπητέ μου. Το τοπίο είναι, όπως και ο άνθρωπος, ανεξάντλητη πηγή εμπνεύσεως και δημιουργίας στη σύγχρονη τέχνη. Εάν ο κυβισμός δεν εκφράστηκε δια του τοπίου δεν έπεται ότι το τοπίο εξαφανίστηκε από τη ζωγραφική. Απεναντίας ο κυβισμός έχασε οριστικά την κυριαρχία του στη σύγχρονη ζωγραφική. Ο Πικασσό περιβάλλει τους ανθρώπους του μ’ ένα δικό του τοπίο και μόνο το δαιμόνιό του σε πείθει να παραδεχτείς και να συγκινηθείς από την απίθανη αυτή «προέκταση» του τοπίου σε τόπους άγνωστους μέχρι σήμερα… Έχετε πάντως ωραίο και ζωγραφικότατο τοπίο. Δε νομίζω πως από τον τόπο λείπουν οι πηγές της δημιουργίας. Εκείνο που λείπει η έξαψη της εργασίας. Προχθές βρέθηκα, περιπλανώμενος, στην Πλάκα. Τι ωραίο κομμάτι η Πλάκα…Κι όμως δε συνάντησα ούτε ένα ζωγράφο. Βρέθηκα και σ’ άλλα σημεία των Αθηνών· τίποτα. Σα να μην υπάρχουν ζωγράφοι στην Αθήνα…

Τοπίο Αττικής Δ.Γ

Με τις πρώτες απογευματινές ώρες ο Γαλάνης ζήτησε να επιστρέψουμε, πριν βασιλέψει ο ήλιος. Είχε την επιθυμία να περπατήσουμε πλάι στον Υμηττό. Ήθελε να δει την απ’ αυτή την πλευρά. Γιατί, καθώς έλεγε, δεν την είχε δει ποτέ του και δεν ήξερε αν θα ξαναείχε την ευκαιρία. Και πραγματικά φτάσαμε στο ψηλότερο σημείο (εκεί που σήμερα τελειώνει, προς τον Υμηττό, ο συνοικισμός Παπάγου. Απλώθηκε μπροστά μας μια Αθήνα άγνωστη σε όλους μας. Δυο όγκοι εδέσποζαν πάνω από τα’ άσπρα σπίτια της πόλης. Δεξιά ο Λυκαβηττός, αριστερά η Ακρόπολη, σα να επρόκειτο για έναν όγκο με δυο κορυφές. Ο Παρθενώνας, φωτισμένος απ’ τον ήλιο που έγερνε στη δύση του, έλαμπε και –πράγμα απίστευτο– ο όγκος της Ακρόπολης έβγαινε μέσα απ’ τη θάλασσα. Το μοναδικό αυτό θέαμα έκανε τη μικρή μας ομήγυρη να σταματήσει. Ο Γαλάνης έμεινε ακίνητος κι εκστατικός. Ποτέ ασφαλώς δεν είχε δει την Αθήνα σ’ αυτή τη λιτή και μνημειώδη σύνθεση…»

* * *

Δ.Γ. χειρογρ

Χαρακυ Λουλουδια Νινα Ηλιοπουλου

Δ. Γαλάνης τα χέρια

Δ.Γαλάνης πινοντας

Τάσος Γαλάνης,  Λουκία Μαγγιώρου
Τάσσος, Γαλάνης και Λουκία Μαγγιώρου

* * *

Εδώ άλλες επετειακές αναρτήσεις του dim/art

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.