14/7: Για τα γενέθλια του Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι

—του Χρήστου Γραμματίδη—

Το παρόν είναι προϊόν μυθοπλασίας. Εν τούτοις, οι ιστορικές αναφορές (γεγονότα, ημερομηνίες, πρόσωπα, τόπος πού βρισκόταν ο καθένας σε καθε ημερομηνία) είναι ακριβείς.

* * *

Στις 10 Νοεμβρίου ο Ντουρούτι έφτασε στη Μαδρίτη επικεφαλής τεσσάρων χιλιάδων πολεμιστών. Όλα ήταν έτοιμα για μια από τις σφοδρότερες μάχες του πολέμου για να σωθεί η Ισπανία από τον Φράνκο. Οι σκονισμένοι, λεροί αναρχικοί πολεμούσαν για πολλά αλλά πάνω απ’ όλα πολεμούσαν για τον Ντουρούτι. Λίγες μέρες πριν το θάνατό του, ο Χοσέ Μπουεναβεντούρα ήταν ήδη μια από τις πιο θρυλικές επαναστατικές προσωπικότητες στην Ιστορία. 

Λίγο μετά την άφιξη των πολεμιστών στη Μαδρίτη, ένας Ιταλός της Λεγεώνας των Ξένων, ορντινάντσα του στρατηγού Κλεμπέρ πλησίασε τον Ντουρούτι. Όλοι παραμέρισαν, υπέθεσαν ότι ο στρατηγός έστελνε μήνυμα στον Ντουρούτι και περίμεναν να τ’ ακούσουν. Ο Ιταλός κόμπιασε. Πήρε μια ανάσα και είπε: «Σύντροφε, ήρθα να σε δω με δική μου πρωτοβουλία. Δεν σου φέρνω διαταγές ή άλλη επίσημη επικοινωνία. Θέλω να μάθεις ότι πριν ένα μήνα περίπου, διακόσια χιλιόμετρα από δω, στη Σαλαμάνκα, κερδίσαμε μια πολύ μεγάλη νίκη. Ο Ουναμούνο ταπείνωσε δημόσια τους φασίστες. Τους έφτυσε κατάμουτρα, τους είπε πως είναι εχθροί της Ισπανίας. Τους είπε ότι μπορεί και να νικήσουν αλλά ποτέ δεν θα μας πείσουν. Τους είπε ότι αυτοί είναι ο θάνατος κι ότι η Ισπανία έχει ανάγκη από ζωή. Εμείς σύντροφε, είμαστε οι στρατιώτες της ζωής».

Ο Ντουρούτι τον ευχαρίστησε, τον αγκάλιασε και του έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο. Όλοι σώπαιναν, η στιγμή ήταν τελετουργικά ιερή. Παιζόταν ένα δράμα χωρίς καμιά υπόκριση. Όλοι και όλα ήταν γνήσια κι αληθινά μέχρι παραφροσύνης. Ο Ιταλός ζήτησε να πολεμήσει με τους αναρχικούς. Το ξανασκέφτηκε, είπε δεν το άξιζε. Θα έμενε τελικά στη Λεγεώνα. Θα επιζούσε του Εμφυλίου, θα γύρναγε στην Ιταλία, θα επιζούσε του πολέμου και θα πέθαινε τον Αύγουστο του 1986 έχοντας θρηνήσει γοερά τον Άλντο Μόρο. Ένιωθε πως αν είχαν κερδίσει τότε στην Ισπανία, ο Μόρο δεν θα είχε πεθάνει. Αλλά το βράδυ που τον φίλησε ο Ντουρούτι, ο Ιταλός δεν τα γνώριζε όλα αυτά. Γνώριζε μόνο την πίστη του στη νίκη και στην ελευθερία.

Αργότερα το ίδιο βράδυ, ο Ντουρούτι άνοιξε το παλιωμένο σακίδιό του κι έβγαλε το βιβλίο. Την Καταχνιά του Ουναμούνο. Ξαναδιάβασε μερικές σελίδες, αυτές για την αυτοκτονία. Θυμήθηκε το προηγούμενο καλοκαίρι, στο σκονισμένο δρόμο, κάθιδρος. Πήγαιναν από τη Βαρκελώνη στη Σαραγόσα. Αυτός πήγαινε και τρεις χιλιάδες άνδρες τον ακολουθούσαν. Είχαν σκοτώσει οι φασίστες τον Φρανσίσκο Ασκάζο. Το βιβλίο του Ουναμούνο το πήρε αυτός, το κράτησε. Ο Ασκάζο έλεγε ότι ήταν το ωραιότερο βιβλίο που είχε διαβάσει ποτέ. Αυτός το είχε διαβάσει τέσσερις φορές από το καλοκαίρι. Κάθε φορά που είχε λίγο χρόνο. Ο συγγραφέας που μίλαγε με τον ήρωα του στις σελίδες του βιβλίου. Αυτό του άρεσε. Στην Αραγονία, ένας ξένος εθελοντής τού είχε πει πως ο Ουναμούνο ήταν με τον Φράνκο. Ο Ντουρούτι δεν μίλησε. Δεν το πολυπίστεψε. Αν ήταν με το Φράνκο, δεν θα είχε γράψει το αγαπημένο βιβλίο του Ασκάζο. Το ‘ξερε. Και τώρα, να. Ο Ουναμούνο είχε ξεφτιλίσει τους φασίστες δημοσίως. Αυτό τα δικαίωνε όλα. Γιατί δεν έχει σημασία τι γράφεις αλλά ποιος είσαι. Τώρα μπορούσε να λέει ότι η Καταχνιά ήταν και το δικό του αγαπημένο βιβλίο. Τώρα μπορούσε να κοιτάξει στα μάτια τον Ουναμούνο και να του πει «κουβαλάμε έναν καινούριο κόσμο στην καρδιά μας, εγώ κι εσύ».

Την επόμενη μέρα ο Ντουρούτι ήταν βαρύς, δύσθυμος. Δεν μίλησε σχεδόν. Άκουσε ότι οι κομμουνιστές του Καρίγιο εκτέλεσαν χίλιους πεμπτοφαλαγγίτες αιχμαλώτους. Δεν αντέδρασε. Πολεμούσε. Όπως κάθε μέρα. Μέχρι τις 19 Νοεμβρίου που ένιωσε τη σφαίρα να του τρυπάει το θώρακα. Έπεσε, μπροστά στα έκπληκτα μάτια των πολεμιστών, μέσα στο σκονισμένο φως του ήλιου που φλόγιζε τη Μαδρίτη. Πέθανε την επομένη. Όταν ο Ουναμούνο έμαθε για το θάνατο του Ντουρούτι, όταν άκουσε το γοερό θρήνο της Καταλονίας για τον χαμένο επαναστάτη, είπε: «άλλοι χίλιοι θα γεννηθούν στη θέση του, τέτοια είναι η μοίρα όσων αφήνουν παρακαταθήκη τη ζωή τους». Πέθανε κι ο ίδιος στις 31 Δεκεμβρίου. Πρόλαβε να πεθάνει την ίδια χρονιά με τον Ντουρούτι.

Υ.Γ. Αφιερώνεται στον Ζαχαρία και τον Ιάσωνα

durruti funeral

* * *

Εδώ άλλες επετειακές αναρτήσεις του dim/art

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.