Home

Ιστορίες ανάγνωσης #46 — μια στήλη για επίμονους αναγνώστες, γραμμένη από λάτρεις της ανάγνωσης

—της Ξένιας Κουναλάκη—

Ένα βράδυ ξύπνησα στη μέση της νύχτας κι άρχισα να σερφάρω ασκόπως. Έπεσα πάνω σε μια παρουσίαση του τρίτου από τους έξι συνολικά τόμους του Αγώνα μου του Καρλ Ούβε Κνάουσγκορντ στο TLS από τον Τόμας Μίνι. «Υπήρχε μια εποχή που οι καλλιτέχνες κρύβονταν πίσω από το έργο τους», ξεκινούσε το άρθρο, το οποίο εξηγούσε πώς ο Νορβηγός Προυστ ανήγαγε το εξομολογητικό μυθιστόρημα σε νέα επίπεδα υπερβολής, αφηγούμενος την ζωή του από την παιδική ηλικία στην πατρότητα σε 3600 σελίδες. Μέχρι να τελειώσω την κριτική ήξερα ότι ένας μεγάλος έρωτας επρόκειτο σύντομα να μπει στη ζωή μου.

my-struggle_2851042b

Karl Ove Knausgård

Δεν υπάρχει είναι η αλήθεια κάτι πρωτότυπο σε αυτά που γράφει ο Καρλ Ούβε, τον οποίο αποκαλώ με το μικρό λόγω οικειότητας. Περιγράφει με υπνωτικό τρόπο πώς περνά τις μέρες του. Πώς αλλάζει τις πάνες των παιδιών του, πώς μαλώνει με τη γυναίκα του, τη σχέση του με τους δημοσιογράφους, τους γονείς του, τον αδερφό του. Σε όλες αυτές τις περιγραφές όμως, η ειλικρίνειά του είναι συνταρακτική, ενίοτε η ωμότητά του μοιάζει βίαιη (πάντα το σκεφτόμουν αυτό: Μα πώς έχουν τη γενναιότητα οι συγγραφείς να μιλούν έτσι για τον πατέρα τους χωρίς να 81yhqaZRkZLφοβούνται ότι θα μπορούσαν να τον στείλουν στον τάφο από την θλίψη;), στην πραγματικότητα όμως είναι συγκινητικά τρυφερή. Στο πρώτο βιβλίο, ο τελετουργικός καθαρισμός του σπιτιού, στο οποίο πέθανε ο αλκοολικός πατέρας του, στο δεύτερο οι εκρήξεις της μανιοκαταθλιπτικής δεύτερης γυναίκας του, στο τρίτο η καθησυχαστική σχέση του με τον μεγάλο αδερφό του, με τον οποίο θέλει να κοιμάται μαζί για να μην φοβάται τα βράδια.

Μετά τον Αγώνα του, ο Καρλ Ούβε έχει τσακωθεί με τους πάντες. Συγγενείς έχουν προσφύγει δικαστικά εναντίον του, φίλοι δεν του μιλούν και άλλα τέτοια ωραία. Αξίζει να καταστρέψεις την καθημερινότητα σου για μια αυτοβιογραφία; Ο Κνάουσγκορντ μάλλον δεν σκέφτηκε πολύ για να το κάνει. Είχε τη βασανιστική ανάγκη να το κάνει και το έκανε. Σε κάποια σημεία μοιάζει να εκλιπαρεί τη γυναίκα του για να του δώσει τον χρόνο και την ελευθερία να γράψει. Κι όταν αρχίζει να γράφει, γράφει σαν μανιακός. Ζηλεύω την ελευθερία και την δημιουργικότητά του. Την έξαψη να γράφεις, απερίσπαστος, χωρίς καν να έχεις ανάγκη να κοιμηθείς ή να φας.

Eίμαι στον τρίτο τόμο σήμερα, αν και διαβάζω αργά, βασανιστικά αργά γιατί θα θελα όλο αυτό να κρατήσει για πάντα. Με ένα φίλο μου διαβάζουμε παράλληλα τους τόμους και συγκρίνουμε: «Πού είσαι; Εκεί που μαλώνει με την γειτόνισσα; Εγώ στην ανάλυση που του κάνει ο Γκέιρ». Ο Καρλ Ούβε δεν είναι πια για μένα ένας Νορβηγός συγγραφέας, είναι ο εραστής μου, ο άλλος μου εαυτός, που απλώς διατυπώνει καλύτερα όσα θα ήθελα να πω. Ένας άλλος φίλος μου λέει ότι αυτού του είδους η λογοτεχνία είναι τεμπέλικη, γιατί απλώς κολακεύει τον αναγνώστη, τον καθιστά δυνάμει ισότιμο με τον συγγραφέα. «Η μεγάλη πρόκληση είναι να γράψεις ένα μεγάλο Bildungsroman», επιχειρηματολογεί. Δεν συμφωνώ και δεν με νοιάζει. Τον Προυστ, δεν τον τελείωσα ακόμη.

* * *

Επιμέλεια στήλης: Γιώργος Τσακνιάς

Εδώ άλλες Ιστορίες ανάγνωσης

Το dim/art στο Facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s