Περί αισιοδοξίας

—του Νικόλα Σεβαστάκη—

Ο Κούντερα έλεγε ότι η «αισιοδοξία είναι το όπιο του λαού». Εννοούσε, φυσικά, την επιβεβλημένη, καλογυαλισμένη και τυραννική αισιοδοξία που καλλιεργούσαν τα ολοκληρωτικά καθεστώτα του προηγούμενου αιώνα.

Αυτή, πράγματι, η αισιοδοξία-ιδεολογία ήταν ένας μηχανισμός καταστολής των συνειδήσεων και προσβολή στην κριτική σκέψη.

Σήμερα όμως, σε αυτήν εδώ την ασήμαντη γωνιά του κόσμου —ξέρω, κάποιοι το θεωρούν βέβηλο να μιλάς έτσι για την Ελλάδα— όπιο είναι η εξάντληση των αποθεμάτων ελπίδας για «κάτι καλύτερο από το ισχύον». Η απουσία χαράς, το ανηδονικό βλέμμα, η κυνική απογοήτευση που συναντάει κανείς γύρω και καμιά φορά μέσα του: αυτός είναι τώρα ο αντίπαλος.

Υπάρχουν άλλωστε δυο αισιοδοξίες. Αυτή που αποκοιμίζει με ιδεολογικό κιτς, ψεύτικες στατιστικές και κούφιες λέξεις. Και η άλλη, η, δυστυχώς πολύ πιο αδύναμη και ευάλωτη, αισιοδοξία που βγάζει μια κοινωνία από τα βαλτώδη και την ξαναθέτει σε κίνηση.

Αυτήν ψάχνουμε τώρα…

* * *

Εικόνα εξωφύλλου: Corrie Baldauf, «Φίλτρο αισιοδοξίας για σχολή οδηγών φορτηγού»
Φωτογραφία: Stephen McGee

Εδώ άλλες αναρτήσεις από τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.