Home

Αυτό δεν είναι τραγούδι #529
Dj της ημέρας, ο Βασίλης Λουλές

Θα ήθελα να βρέχει απόψε. Όχι δυνατά. Να έχει συννεφιά βαρειά και να ψιλοβρέχει — μια συνεχή ατέλειωτη σταλαγματιά.
Τα παιδικά μου χρόνια στα Τρίκαλα ήταν γεμάτα από ζεστά καλοκαίρια και υγρούς χειμώνες. Όταν ξεκίναγε ξεχνούσε να σταματήσει. Κυκλοφορούσαμε χωρίς σκουφιά ή κουκούλες, λίγο σκυφτοί και βιαστικοί για να μη μας πάρουν οι ψιλές στάλες. Μου άρεσε αυτός ο καιρός — σ’ έστρεφε προς τα μέσα.

Ένα τέτοιο βροχερό βράδυ, χειμώνας του 1976, άκουσα για πρώτη φορά αυτό το τραγούδι του Μπομπ Ντύλαν στο σπίτι ενός φίλου. «One more cup of coffee».
Το ακούσαμε 7 φορές από το πικάπ και, εκεί μπροστά μου, ξεκίνησε να το παίζει στην κιθάρα του με εφηβικό ενθουσιασμό. Τον άκουγα να πιάνει σιγά-σιγά τη μελωδία, κοιτούσα έξω στον κήπο το τσίγκινο λούκι να κατεβάζει νερό στο χώμα, ψιλοτραγουδούσα τα λόγια («But your heart is like an ocean, mysterious and dark / Η καρδιά σου είν’ ωκεανός, μυστήριος και σκοτεινός») και ένοιωσα αίφνης ότι σε όλη μου τη ζωή θα θυμάμαι αυτήν ακριβώς τη στιγμή με μια γλυκειά μελαγχολία.

Τότε δεν ήξερα «γιατί», αλλά ήθελα πολύ να μου το πει κάποιος.
Τώρα πια νομίζω πως ξέρω. Ξέρω καλά. Πολύ καλά.
Αλλά δεν θα του το πω.

Όχι, δεν θα του μιλήσω για τον «τετελεσμένο μέλλοντα» των σχέσεων. Θα τον αφήσω να ονειρεύεται έναν ενεστώτα διαρκείας, όπου το μέλλον είναι ακόμα μακρυνό — άρα και εφικτό.

One more cup of coffee for the road
/ Έναν καφέ ακόμα για το δρόμο
One more cup of coffee ‘fore I go
/ έναν καφέ ακόμα πριν φύγω
To
the valley below
/ για πέρα, κάτω στην κοιλάδα

* * *

(Όχι, δεν θα του πω για την Β’ πράξη αυτού του έργου, που συντελείται μετά μετά από καιρό — ίσως και χρόνια —, έτσι όπως το έγραψα κάποια άλλη στιγμή με αφορμή μια διασκευή του ίδιου τραγουδιού, εδώ).

* * *

Τραγούδι: One more cup of coffee
Στην πρωτότυπη εκτέλεση του Bob Dylan
Δίσκος: Desire, 1975

Your breath is sweet
Your eyes are like two jewels in the sky
Your back is straight your hair is smooth
On the pillow where you lie
But I don’t sense affection
No gratitude or love
Your loyalty is not to me
But to the stars above
 
One more cup of coffee for the road
One more cup of coffee ‘fore I go.
To the valley below.
 
Your daddy he’s an outlaw
And a wanderer by trade
He’ll teach you how to pick and choose
And how to throw the blade
He oversees his kingdom
So no stranger does intrude
His voice it trembles as he calls out
For another plate of food.
 
One more cup of coffee for the road
One more cup of coffee ‘fore I go.
To the valley below.
 
Your sister sees the future
Like your mama and yourself
You’ve never learned to read or write
There’s no books upon your shelf
And your pleasure knows no limits
Your voice is like a meadowlark
But your heart is like an ocean
Mysterious and dark.
 
One more cup of coffee for the road
One more cup of coffee ‘fore I go.
To the valley below.

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στοdimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

* * *

Το dim/art στο facebook

follow-twitter-16u8jt2 αντίγραφο

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s