Ρούντολφ Νουρέγιεφ

nureyev_one1

—της Ελένης Κεχαγιόγλου—

«Δεν μου αρκούσε η καθαρότητα της κίνησης· χρειαζόμουν έκφραση,
περισσότερη ένταση, περισσότερο μυαλό»
.

Ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ (Рудольф Хәмит улы Нуриев) σήμερα θα είχε γενέθλια. Ο μυθικός χορευτής και χορογράφος ξεκίνησε τη ζωή του με μυθιστορηματικό τρόπο, το 1938· γεννήθηκε σε ένα βαγόνι του Υπερσιβηρικού Σιδηροδρόμου, κοντά στο θρυλικό Ιρκούτσκ, που μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα θεωρείτο το «Παρίσι της Σιβηρίας» — και στο Παρίσι έμελλε να ζητήσει πολιτικό άσυλο ο Νουρέγιεφ 23 χρόνια αργότερα, για να γίνει έκτοτε και επί 28 χρόνια ανεπιθύμητος για το σοβιετικό καθεστώς.

ARCHIVES : RUDOLF NUREYEV

Φωτογραφία © Sunset Boulevard/Corbis

Τότε, όμως, το 1938, η πολύ έγκυος μαμά ταξίδευε για να επισκεφθεί τον μπαμπά (Χαμίτ Νουρίεφ, όπως προφέρεται το επώνυμο στα τατάρικα) στο Βλαδιβοστόκ, όπου υπηρετούσε τη θητεία του στον Κόκκινο Στρατό. Λίγες μέρες νωρίτερα, στην Τρίτη Δίκη της Μόσχας, ο Στάλιν ξεμπέρδευε και με τον υποστηριχτή του το 1926 Μπουχάριν, που τον είχε στηρίξει για να υπερισχύσει του Τρότσκι, του Ζινόβιεφ, του Καμένεφ. Οι δύο τελευταίοι είχαν εκτελεστεί μετά την Πρώτη Δίκη, το 1936· ο Τρότσκι, εξόριστος από το 1928, από το 1935 στη Νορβηγία, θα δολοφονούνταν το 1940 στο Μεξικό.

Λίγες ημέρες, λοιπόν, μετά την εκτέλεση του Νικολάι Μπουχάριν και άλλων κορυφαίων στελεχών του Κόμματος, στις 17 Μαρτίου 1938, τη χρονιά που στη Σοβιετική Ένωση συνελήφθησαν και εκτοπίστηκαν ή εκτελέστηκαν πολλές εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, ακουγόταν σε ένα βαγόνι του Υπερσιβηρικού το κλάμα του παιδιού μιας οικογένειας φτωχών Τατάρων μουσουλμάνων χωρικών, που θα βαφτιζόταν Ρούντολφ και θα γινόταν, παρά τη βίαιη αντίδραση του μπαμπά στην αγάπη του για το χορό, ένας από τους κορυφαίους χορευτές του 20ού αιώνα.

Το 1961, έχοντας ταξιδέψει στο Παρίσι, σε μία περιοδεία των μπαλέτων Κίροφ του Λένινγκραντ όπου ήταν πρώτος χορευτής, ζήτησε πολιτικό άσυλο στη Γαλλία. Μέχρι το 1989, θα ζούσε με το φόβο της τιμωρίας, αφού στη Σοβιετική Ένωση είχε δικαστεί και καταδικαστεί για «εθνική προδοσία». Ο Γκορμπατσόφ θα του επέτρεπε να επιστρέψει για να παρευρεθεί στην κηδεία της μαμάς του που (ποιος ξέρει πώς) κατάφερε να βρει ένα εισιτήριο για την όπερα και τον πήρε μαζί της, για να του ανοίξει τη μεγάλη πόρτα της ζωής του. Στα 11 του ξεκίνησε μαθήματα χορού και στα 16 του ήταν ήδη επαγγελματίας χορευτής.

02ballet-600

 

Στη ζωή του κατάφερε να κάνει το «μεγάλο άλμα». Και πραγματοποίησε την τελική Έξοδό του, σε ηλικία μόλις 55 ετών, —προσβεβλημένος από τον ιό HΙV ήδη από το 1984 και με την καριέρα του στο απώγειό της— στις 6 Ιανουαρίου 1993. Ο κορυφαίος παγκοσμίως χορευτής, παρά την αντισυμβατικότητά του, έκρυψε από όλους την ασθένειά του, από το φόβο μήπως κάνει κακό στην καριέρα του — ίσως διότι πάντοτε εντός του ζούσε εκείνο το παιδί που ο μουσουλμάνος πατέρας του δεν εννοούσε να διανοηθεί ότι ένα αγόρι, ο δικός του γιος, ήθελε να γίνει χορευτής. Ή, ίσως, επειδή εκείνος ήθελε απλώς να χορεύει.

960

* * *

Εδώ άλλες επετειακές αναρτήσεις του dim/art

Το dim/art στο facebook

follow-twitter-16u8jt2 αντίγραφο

One comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.