Κρυφός καημός

 

—του Γιάννη Παπαθεοδώρου για τη στήλη Ανώμαλα Ρήματα 

Στην εβδομάδα που πέρασε, πολλοί θεώρησαν ότι η κρίσιμη είδηση της επικαιρότητας ήταν η θεατρική παράσταση του Πάνου Καμμένου, με αφορμή μια λεκτική αστοχία του υπουργού κ. Μουζάλα  σχετικά με την ονομασία της ΠΓΔΜ. Αμέσως εμφανίστηκε στη σκηνή της κεντρικής πολιτικής το γνωστό φάντασμα της ιστορίας (βλ. «Μακεδονικό») —το αγαπημένο θέμα των ΑΝΕΛ—, ενώ παράλληλα αναζωπυρώθηκαν τα γνωστά δημοσιογραφικά σενάρια για μια πιθανή κυβερνητική κρίση, με άξονα τη δημιουργία πλέον ενός χώρου πίεσης, στα δεξιά της ΝΔ. Δεν υποτιμώ καθόλου τη σημασία αυτών των σεναρίων, δεδομένου ότι οι συσχετισμοί της κυβερνητικής πλειοψηφίας έχουν ίσως αλλάξει, ή πάντως διαφοροποιούνται σταδιακά. Σε κάθε περίπτωση, το γεγονός ότι ο κ. Καμμένος κατάφερε να ορίζει την «ατζέντα» της κυβερνητικής πολιτικής, είναι ένα ακόμη σύμπτωμα της ασύμβατης συγκατοίκησης της λεγόμενης «ριζοσπαστικής αριστεράς» με τη λούμπεν ακροδεξιά των ψεκασμένων. Να τους χαίρονται και ας τους λουστούνε όσοι τους επέλεξαν ως κυβερνητικούς εταίρους!

Σε ένα όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, ο Φίλιππος Ηλιού, πρωτεργάτης στο «Μέτωπο Λογικής» απέναντι στην εθνικιστική υστερία του «Μακεδονικού», συνομιλούσε με τον Μιχάλη Παπακωνσταντίνου για τη διαμόρφωση μιας ευρύτερης συμμαχίας, που ήξερε να ορίζει τα πραγματικά σύνορα του δημοκρατικού τόξου. Ήταν άλλωστε η εποχή που η ανανεωτική αριστερά, με όλες τις αδυναμίες της και τα προβλήματά της, είχε πλήρη επίγνωση ότι ο διάλογος με τους «Καμμένους» δεν ανήκει στο διανοητικό, πολιτισμικό και πολιτικό ορίζοντά της. Αυτές τις μέρες, ο πρωθυπουργός θα πρέπει να διαπραγματευτεί με τον κ. Καμμένο για το πώς θα μετακινηθεί ο κ. Μουζάλας σε μια θέση στα «πέριξ» της κυβέρνησης. Όταν ο εκβιασμός ανταγωνίζεται με τον κυνισμό, όλα μπορούν να βρουν τη θέση τους σε μια νέα ισορροπία. Αρκεί να θυμόμαστε πάντα και τους εκβιαστές και τους κυνικούς.

Κι όμως. Οι κρίσιμες ειδήσεις της εβδομάδας δεν ήταν το διαρκές σύνδρομο της «σκοπιανοποίησης της εξωτερικής μας πολιτικής» ανάμεσα στους αποτυχημένους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛίτες, αλλά τρεις άλλες σημαντικές ειδήσεις, που μάλλον «πέρασαν στα ψιλά». Η πρώτη αφορά μια βίαιη συμπλοκή προσφύγων και μεταναστών στον Πειραιά.  Παραθέτω το ρεπορτάζ: «Για τη φόρτιση κινητών τηλεφώνων συνεπλάκησαν το μεσημέρι της Παρασκευής περίπου 50 πρόσφυγες, Αφγανοί και Σύριοι, μέσα στον επιβατικό σταθμό της πύλης Ε2 στο λιμάνι του Πειραιά, με αποτέλεσμα να υπάρξει επέμβαση των δυνάμεων του λιμενικού. Κατά τη συμπλοκή τραυματίστηκε ελαφρά ένας πρόσφυγας στον οποίο παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες ενώ έγιναν και δύο προσαγωγές».[1]  Η δεύτερη είδηση αφορά την αποφυλάκιση του υπόδικου φασίστα Ρουπακιά και την ολιγωρία της δικαιοσύνης. Για πρώτη φορά, ο φερόμενος ως δολοφόνος του Παύλου Φύσσα κυκλοφορεί ελεύθερος, λόγω παρέλευσης του ανώτατου επιτρεπτού ορίου προσωρινής κράτησης, καθώς έληξε  και το δεύτερο ένταλμα προσωρινής κράτησης που τον κράταγε έως τώρα στη φυλακή. Η ολιγωρία της δικαιοσύνης είναι προφανής ∙ όσο κι αν η αποχή των δικηγόρων επιβάρυνε τη χρονική επιμέλεια της δικαστικής διαδικασίας. Για αυτό και η δεύτερη είδηση συνδέεται με την τρίτη. Η ανώτατη λειτουργός των δικαστικών θεσμών, η κ. Θάνου, που ανάλωσε στο παρελθόν το συμβολικό της κεφάλαιο σε μια άγονη αντιμνημονιακή ρητορεία —με το άλλοθι πάντα της αδιαμφισβήτητης «πνευματικής προσωπικότητας»—, ασχολείται, προς το παρόν, με άλλες προτεραιότητες : μηνύει τον καθηγητή κ. Τσακυράκη και στέλνει αδιανόητες επιστολές εποπτικού ελέγχου στην κ. Γεννηματά.

Και οι τρεις ειδήσεις συνιστούν εμφανή δείγματα των νέων κρίσεων που θα ζήσουμε τους επόμενους μήνες. Η πρώτη κρίση αφορά την αμήχανη ευρωπαϊκή συμφωνία για  το προσφυγικό ζήτημα και το, ακόμη πιο αμήχανο, στοίχημα της εφαρμογής της από την ελληνική κυβέρνηση. Είναι σαφές πως, σε λίγο καιρό, η ανθρωπιστική ρητορεία της κυβέρνησης θα έχει πνιγεί στις λάσπες της Ειδομένης και η βίαιη «μάχη του κινητού» θα είναι η κυρίαρχη εικόνα που θα εκπέμπεται από τα μίντια. Στο σημείο αυτό, το προσφυγικό θα συναντηθεί με τη δεύτερη κρίση: την ακροδεξιά ρητορική του ρατσιστικού μίσους και της φασιστικής βίας. Κάπου εκεί θα αρχίσει, ίσως, η τρίτη κρίση.

Αν ο νομικός πολιτισμός της χώρας συρρικνωθεί στις σπασμωδικές ενέργειες της κυβέρνησης για ένα νέο επικοινωνιακό θέαμα της «αποκάλυψης της διαφθοράς», τότε ο ηθικισμός θα γίνει ένα πολιτικό εργαλείο, που όχι μόνο θα περιφρονεί τη θεσμική διάκριση των εξουσιών αλλά θα έχει ήδη στρώσει το δρόμο σε μια νέα «κρίση της αντιπροσώπευσης» και της δημοκρατίας. Και τότε, ο κ. Καμμένος δεν θα έχει μόνο «φάει» τον Μουζάλα αλλά θα έχει γίνει ο μεταλλαγμένος ιός της ακροδεξιάς μέσα στην πολιτική ζωή της χώρας. Αυτός δεν ήταν άλλωστε πάντα ο κρυφός καημός του;

 

[1] http://www.tanea.gr/news/greece/article/5343951/nea-epeisodia-sto-limani-toy-peiraia-gia-ena-kinhto-thlefwno-mia-prosagwgh/

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Ανώμαλα ρήματα

Το dim/art στο facebook

follow-twitter-16u8jt2 αντίγραφο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.