Οι απεχθείς

—Της Χριστίνας Παπαβασιλείου—

Κάποιος πρέπει να μιλήσει και γι αυτούς. Τους αδικημένους της λογοτεχνίας, της ιστορίας, της θρησκείας. Τους αδικημένους που είναι τα εξιλαστήρια θύματα, που είναι ο εύκολος στόχος για το πετροβόλημα, αλλά χωρίς την ύπαρξή τους, εάν δεν είχαν εμπλακεί, κανένας δεν θα θυμόταν τον δικαιωμένο και πολυαγαπημένο πρωταγωνιστή.

The Little PrinceΤι εννοώ. Πάρτε παράδειγμα τον Μικρό Πρίγκιπα. Εγώ ήμουνα με το φίδι. Αν δεν δάγκωνε το χαζόπαιδο, τι θα έλεγε το όλο αφήγημα; Τίποτα. Απλώς θα ήταν ένα παιδί που θα χαζολόγαγε πηγαίνοντας από πλανήτη σε πλανήτη. Μπαίνει το φίδι, δαγκώνει, γιατί του το ζήτησαν, δεν το έκανε αυτοβούλως, επιτυχία. Κλαίνε γενεές συνεχόμενα. Άρα, ποιος ήταν ο ήρωας που θυσιάστηκε; Το βλαμμένο; Όχι βέβαια, το φιδάκι ήταν. Άσε που η επιλογή του συγκεκριμένου ζώου ήταν τόσο εύκολη, αυτό το έρμο είχαν πάλι κατηγορήσει αιώνες πριν, τότε, με τον Αδάμ και την Εύα. Αν δεν είχε πείσει την Εύα να φάει το μήλο, ποιος θα θυμόταν το ζεύγος; Κανείς, διότι πρώτον έτσι όπως τα λένε οι γραφές δεν θα είχαμε υπάρξει, αλλά κι αν κάπως τα είχαμε καταφέρει κι ήμασταν σε τούτη την γη που την πατούμε, ο Αδάμ και η Εύα θα ήταν κάτι χαζοχαρούμενα που θα βόλταραν πάνω κάτω στους αγρούς.

Γιάννης Αγιάννης – Ιαβέρης: Έκλεψε, δεν έκλεψε; Μπορεί να πείναγε, καμιά αντίρρηση, αλλά ο άλλος ήταν σε εντεταλμένη αποστολή. Το καθήκον του έκανε ο άνθρωπος, με υπερβολικό ζήλο μεν, αλλά σε αυτό ήταν ταγμένος. Αν δεν το έκανε, δεν θα ήταν κακός επαγγελματίας ; Μπορεί να τον απολύανε, να μην είχε λεφτά να ζήσει, να αρχίσει κι αυτός να κλέβει καρβέλια και που θα οδηγείτο η κοινωνία μας λέω και φωνάζω.

LES MISERABLES

Σπάρτακος με Κράσσο: Και μόνο ότι ο δεύτερος έχει αυτό το όνομα, έχει την αμέριστη συμπάθειά μου. Τι ήθελε δηλαδή ο άλλος, αφεντικά και δούλοι ίσα γίναμε ούλοι; Αν δεν τον έπιανε, δεν τον σταύρωνε, θα γνώριζε τόσες δόξες, όπερες, σειρές ο Σπάρτακος; Ούτε που θα τον θυμόμασταν.

Snow WhiteΧιονάτη vs Κακιά Μητριά: Το αγαπημένο μου. Έχει καταφέρει η άλλη, ενώ έχει ήδη μπει στην κλιμακτήριο, να τον στεφανωθεί τον βασιλιά, δεν της φτάνουν οι εξάψεις που τραβάει, δεν της φτάνει η στενοχώρια που μαραίνεται, της έχει ξεμείνει κι η χαζοβιόλα με τα χειλάκια της, τα μαγουλάκια της, τα βυζάκια της τσίτα, να παραπονιέται γιατί δεν την αγαπάει η δεύτερη μανούλα. Δεν προλαβαίνει καλή μου, αλλάζει μπλούζες από τους ιδρώτες, αυτό το μάτι το κακό που έβλεπες δεν ήταν αυτό που νόμιζες, ήταν το παιγμένο από τον χαλασμένο θερμοστάτη. Κι αφού την απέλπισες με τις εφηβικές σου ανησυχίες είπε να σε στείλει διακοπές στο δάσος να πάρεις καθαρό αέρα να ξελαμπικάρεις. Μια χαρά σε πήγε, πήρες και το άλλο ζαβό που φίλαγε ότι έβρισκε κι έμεινε η άλλη να μαραζώνει. Και να ζεσταίνεται. Συνέχεια.

Μπάτμαν και Τζόκερ: Την ταινία που τον Τζόκερ τον υποδύεται ο Τζακ Νίκολσον την έχετε δει; Αν ναι, συμφωνείτε σίγουρα ότι το αστέρι ήταν ο κακός Τζόκερ και I rest my case.

Batman Jack Nicholson joker

Δαβίδ – Γολιάθ: Πήγε το μπασμένο να τα βάλει με τον λεβεντοπαλίκαρο. Στην γειτονιά μου, τα πιτσιρίκια που πήγαιναν με σφεντόνες και έσπαγαν τις λάμπες, οι ενήλικοι τα λέγανε κωλόπαιδα. Κάντε μόνοι σας τον συσχετισμό, άσε που κι ο μετέπειτα βίος του κοντού με δικαιώνει περίτρανα.

Και καταλήγουμε στο Νο 1 ζευγάρι: Χριστός από την μία, ο επονείδιστος Ιούδας από την άλλη. Θα παρακαλούσα οι θρησκευάμενοι να αποχωρήσουν από το κείμενο. Εδώ είναι το μεγάλο κρίμα κι άδικο. Δεν θα καταφύγω σε απαγορευμένα ευαγγέλια γα να υπερασπιστώ τον Ιούδα. Δεν χρειάζεται, τα λένε από μόνοι τους οι επικριτές του. Όλοι καταλαβαίνετε ότι χωρίς την συμβολή του δεν θα είχε ξεκινήσει μια ολόκληρη θρησκεία, τα λιοντάρια θα είχαν γίνει πετσί και κόκκαλο στις αρένες επί Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δεν θα είχαν γίνει Σταυροφορίες, οι Αφρικανικές φυλές και οι Ινδιάνοι θα ζούσαν άπιστοι μεν, μια χαρά δε, δεν θα είχαν ρίξει ανάθεμα στον Καζαντζάκη, αλλά ούτε θα είχε γράψει το σίκουελ ο Χριστός ξανασταυρώνεται και η Τήνος θα ήταν ένα πολύ ωραίο νησί γιατί δεν θα είχε τόση πολυκοσμία.

Judas Iscariot (right), retiring from the Last Supper, painting by Carl Bloch, late 19th century
Judas Iscariot (right), retiring from the Last Supper, painting by Carl Bloch, late 19th century

Και μην πεταχτεί κανείς να πει για τα τριάντα αργύρια, έχει αποδειχθεί ότι δεν ήταν και κανένα φοβερό ποσόν, δεν το έκανε για τα λεφτά ο καημένος, ο Χριστός τον έβαλε να το κάνει κι επειδή ο Ιούδας τον πίστευε και τον αγάπαγε, υπάκουσε. Άρα, ποιος φταίει, ε; Θα μου πείτε, αυτό μυαλό δεν είχε; Κι απαντώ. Τι μυαλό να είχε, που τους έσερνε ο άλλος τρία χρόνια στις ερημιές, νηστικούς και να τους πιπιλάει και το κεφάλι από πάνω. Κουρκούτι είχανε γίνει όλοι τους γιατί δεν σταμάταγε και να μιλάει. Και τα έλεγε και κάπως, δεν ήτανε νέτα σκέτα. Τους τσάκισε στο συμβολικό, να βρουν αυτοί το νόημα, ενώ το ήξερε ότι δεν είχε διαλέξει και τίποτα τζιμάνια. Αμ σε κείνο το άφτερ ντίνερ, δεν του έριχνε συνέχεια μπηχτές; Και να απαντάνε όλοι οι άλλοι, εγώ Κύριε, εγώ Κύριε; Μα δεν ξέρανε τι τους γινόταν μα εκεί να μην λένε να σωπάσουν, τον μπουρλιώτιασαν αν είχε έστω και λίγες αμφιβολίες, τον έκαναν να πράξει όπως έπραξε.
Γι αυτό σας λέω, δεν έφταιγε ο Ιούδας!

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Διάφοροι καημοί

Το dim/art στο facebook

follow-twitter-16u8jt2 αντίγραφο

 

2 comments

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.