Ας μιλήσουμε, επιτέλους, για τη Δικτατορία

—του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· η κυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

greek-military-junta-8

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

2 comments

  1. Η χούντα Παπαδόπουλου ήταν εξήμισι χρόνια, η χούντα Ιωαννίδη αποτελεί ξεχωριστό κεφάλαιο.
    Το Νοέμβριο του 1973 ο Παπαδόπουλος κλείστηκε φυλακή (ή σε …κατ οίκον περιορισμό) από τον Ιωαννίδη. Ο Ιωαννίδης ανέλαβε την εξουσία μέχρι τον Αττίλα 1 (20 Ιουλίου 1974) ο οποίος έφερε τη «μεταπολίτευση». Κατά την οποία μεταπολίτευση έγινε ο Αττίλας 2 (14 Αυγούστου 1974), μη ξεχνάτε το «η Κύπρος κείται μακράν» και τη μη εμπλοκή της Ελλάδος.
    Ο Παπαδόπουλος είχε παραιτηθεί δύο μήνες πριν το πολυτεχνείο, είχε σχηματιστεί μεταβατική κυβέρνηση με επικεφαλής τον Σπύρο Μαρκεζίνη (8 Σεπτεμβρίου 1973). Θα πηγαίναμε δηλαδή σε ελεύθερες εκλογές και …δεν υπήρχε κανένας λόγος να γίνει το …πολυτεχνείο. Μάλιστα με πολύ καλές ελπίδες να κερδίσει ο Παπαδόπουλος αυτές τις εκλογές, αφού είχε κάνει πολλά έργα σε ολόκληρη τη χώρα (δρόμους, ρεύμα, νοσοκομεία). Είχε κάνει όμως το σφάλμα να ξεκινήσει το 1973 εξορύξεις πετρελαίου στον Πρίνο. Μήπως αυτά είχαν κάποια σχέση με την Αμερική; Αναρωτιέμαι…
    θα αναφέρω ότι τα γεγονότα του πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973 που έφεραν τον Ιωαννίδη, είχαν απώτερο σκοπό τη «μεταπολίτευση» και έναν και μόνο λόγο. Να μη γίνει εκλεγμένη κυβέρνηση ο Παπαδόπουλος, ο οποίος είχε ήδη προκηρύξει εκλογές για τις 10 Φεβρουαρίου 1974 και θα ήταν αντίπαλος του Καραμανλή.
    Τα ίδια έγιναν και με τον Καραμανλή το νεώτερο (όχι ότι τον πάω, αλλά…), ενέδωσε στους Ρώσους και συμφώνησε στον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη, άρα έπρεπε να πέσει…
    Σημειώθηκαν πυρκαγιές σε όλη τη χώρα, έγιναν απόπειρες …δολοφονίας του και στη συνέχεια ο ίδιος αποχώρησε. Μήπως όλα αυτά έχουν κάποια σχέση με την Αμερική; Αναρωτιέμαι δεν κατηγορώ…
    Κάτι που επίσης δε γνωρίζουμε, είναι ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έδωσε στις 26 Ιουλίου 1974 γενική αμνηστία σε όλους τους πραξικοπηματίες. Μόλις όμως έγινε γνωστό ότι ο Παπαδόπουλος θα κατέβαινε στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές επικεφαλής κόμματος και αντίπαλος του Καραμανλή, έγινε άρση αυτής της αμνηστίας.
    Έγινε άρση της γενικής αμνηστίας από τον ίδιο άνθρωπο που έδωσε αυτή τη γενική αμνηστία…
    Που ακούστηκε αυτό στα χρονικά; Που το άκουσε και πότε το έμαθε ο κόσμος;

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s