Συντάκτης: dimartblog

Ο γλάρος —Γιάννης Σκαρίμπας— Ώρα καλή στου απείρου την καρδιά γλάρε µου βραδυνέ που φεύγεις – πλοίο, μετά από σένα η νύχτα, η σιγαλιά, η κάμαρά µου, ένα φωσάκι, ένα βιβλίο. Πηγαίνεις συ… Εγώ εκπεσµένο αλαργινό αδέλφι σου νοσταλγικό εδώ μένω· ένα βιβλίο, ένα φωσάκι –και πονώ– µια καµαρούλα – αδέρφι µου υψωμένο. Κι όλο…

—του Γιάννη Παπαθεοδώρου για τη στήλη Ανώμαλα Ρήματα— «Καλύτερα μπακούρι τη μέρα του Αγίου Βαλεντίνου παρά vegan την Τσικνοπέμπτη». Η ατάκα που κυκλοφορεί, μας θυμίζει τον υπόγειο «πολιτισμικό πόλεμο» που διεξάγεται αυτές τις μέρες στα στέκια διασκέδασης αλλά και στο Διαδίκτυο, ενόψει της επικείμενης αποκριάτικης γιορτής. Οι νέες «φυλές» της πόλης έχουν ήδη λάβει θέση: οι «βιγκανιστές» μποϊκοτάρουν…

Ο Αουγκούστο Μοντερόσο γεννήθηκε στην Ονδούρα το 1921. Το 1936 η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στη Γουατεμάλα, από την οποία καταγόταν ο πατέρας του. Εκεί δημοσίευσε τα πρώτα του διηγήματα. Το 1944 συνελήφθη από το καθεστώς του Jorge Ubico για την αντιδικτατορική του δράση και εξορίστηκε στο Μεξικό. Έζησε μερικά χρόνια στη Βολιβία και στη Χιλή,…

Νουβέλα —Άντριεν Ριτς— Μετάφραση: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ Δύο άνθρωποι σ’ ένα δωμάτιο συζητούν έντονα. Ο ένας σηκώνεται, βγαίνει να περπατήσει. (Αυτός είναι ο άντρας). Ο άλλος πάει δίπλα και πλένει τα πιάτα· σπάει ένα. (Αυτή είναι η γυναίκα). Έξω σκοτεινιάζει. Τα παιδιά τσακώνονται στη σοφίτα. Δεν της έμεινε αίμα στην καρδιά. Ο άντρας γυρίζει, το σπίτι…

Αυτό δεν είναι τραγούδι #1453 Dj της ημέρας, η Κατερίνα Επιτροπάκη — Μαμά, φεύγω-φεύγω. Δεν το θέλω το σάντουιτς. — Μα θα φύγεις νηστική; — Δεν πεινάω, το στομάχι μου είναι κόμπος. Φεύγω σου λέω, θ’ αργήσω. — Πρώτη ώρα γράφετε διαγώνισμα; Μα έλα, βάλτο στην τσάντα, το τρως μετά. — Ναι πρώτη ώρα. Άσε…

Σονέτο 5 —Κωνσταντίνος Θεοτόκης— Το σπάνιο μπλάβο ρόδο που μπροστά σου Στην ερμιά, μες στ’ αγκάθια του κλεισμένο Το είδες, φαινότουν να σου λέει: «Προσμένω Τ’ άσπρο σου χέρι να με κόψει. Στάσου!» Το τήραξες, κυρά, κι ολόγυρά σου Τ’ άχραντο βλέμμα ρίχνεις το βλοημένο Κι όλο τον κάμπο βλέπεις ανθισμένο —Γεννά λουλούδια η γη…

—του Γιάννη Παπαθεοδώρου για τη στήλη Ανώμαλα Ρήματα— Ο Hao Jin δούλευε σε ένα επαρχιακό κινέζικο εργοστάσιο που παρασκεύαζε ιατρικές «μάσκες προσώπου». Όταν παραιτήθηκε τον προηγούμενο χρόνο από τη δουλειά, και επειδή η εταιρεία δεν μπορούσε να καταβάλει όλο το ποσό της πληρωμής του, ο Hao Jin έλαβε ως συμπληρωματική «αποζημίωση» 15.000 μάσκες. Πήρε τις μάσκες σπίτι του…

Η «Κλεοπάτρα», η «Σεμίραμις» κι η «Θεοδώρα» —Αλέξανδρος Μπάρας— Ένα κάθε βδομάδα, στην ορισμένη μέρα, πάντα στην ίδιαν ώρα, τρία βαπόρια ωραία, η «Kλεοπάτρα», η «Σεμίραμις» κι η «Θεοδώρα», ανοίγουνται απ’ την προκυμαία στις εννέα, πάντα για τον Περαία, το Μπρίντιζι και το Τριέστι, πάντα. Xωρίς μανούβρες κ’ ελιγμούς και δισταγμούς κι’ ανώφελα σφυρίγματα, στρέφουνε…

Δωρίχα —Ποσείδιππος— Μετάφραση: Βασίλης Ι. Λαζανάς Δωρίχα, ὀστέα μὲν σὰ πάλαι κόνιν, ἕσσατο δʼ ἑσμὸς… Δωρίχα τα οστά σου σκόνη θα ‘χουν γίνει τώρα, και των μαλλιών οι ανάδεσμοι κι η μυρωμένη η εσθήτα, που τύλιγες μ’ αυτή τον Χάραξο, ω, τότε που οι δυο σας αδειάζατε έως την αυγή κισσόπλεχτα κροντήρια. Μα οι σελίδες…

TRISTIA —Όσιπ Μαντελστάμ— Μετάφραση: Μήτσος Αλεξανδρόπουλος   Μια χορδή μέλι χρυσαφί έρεε από τη μποτίλια τόσο πηχτή, τόσο αργή, που η οικοδέσποινα πρόλαβε να πει: Στη θλιμμένη εδώ Ταυρίδα που μας έφερε η τύχη, μίλια μακριά, διόλου δεν πλήττουμε — και γύρισε να μας δει. Σπονδές στον Βάκχο παντού, λες και στον κόσμο μοναχά οι…