Κατηγορία: Το ποίημα της εβδομάδας

Στην τσέχικη γλώσσα —Ιβάν Γελίνεκ— Μετάφραση: Κλείτος Κύρου Σαν βρέχει στην Αγγλία Ακούω από στόματα μανάδων τα ονόματα των παιδιών τους Κι ανάμεσά τους το δικό μου μες στη νεκρή φύση των φωνηέντων. Σαν βρέχει στην Αγγλία Ακούω δυο γυναίκες να μιλούνε τσέχικα με τρυφερή φωνή Κι οι λέξεις είναι μια άλλη μόνο λέξη για…

Η ασώματη 1 —Δ. Π. Παπαδίτσας— Εγώ σου μιλάω με δακτυλιές σολ και μι και λα ματιάς αφής κι ανάμνησης φωτιάς και δέντρου Το νέφος εκεί μας τυλίγει και μας κόβει στη μέση μας κόβει απ’ την ανατολή στη δύση κόβει τη νύχτα των ποδιών και των χεριών σε αφανισμό φωτισμένο Αν δεν είναι φως…

Πόθεν η λέξις τραγουδώ —Νάνος Βαλαωρίτης— Όταν ακούω τη λέξη τραγουδώ αρχίζω να πετάω στον αέρα νηφάλιος σα χαρταετός κι έχω μια χάρτινη σακούλα που ‘χει γάλα έτσι δε λεν πως άρχισε η αγελάδα που την αρμέγουν το πρωί με το δεξί και το βράδυ με τ’ αριστερό κι απ’ το παράθυρο ένα μάτι κοιτάει…

Δέντρο μέσα στο σπίτι —Θανάσης Κωσταβάρας— Απερίσπαστος, κάθομαι στο παράθυρο και ρεμβάζω. Χτυπάει η πόρτα· ανοίγω, μα δεν είναι κανένας. Ξαφνικά, βλέπω μέσα στο σπίτι ένα πελώριο δέντρο. Κάτι σαν βαλανιδιά, που μεγαλώνει χωρίς να μ’ αγγίζει. Απλώνει μόνο τους κλώνους της γύρω μου. Πάνω, αν και δεν φαίνονται, ακούγονται ένα πλήθος πουλιά. Σαν να…

Η έρημος και ο καθρέφτης —Γιώργης Παυλόπουλος— Υπάρχει, λένε, στην έρημο ένας καθρέφτης. Αν πας εκεί και κοιτάξεις θα ιδείς σε μια στιγμή το αληθινό σου πρόσωπο τις μορφές που άλλαξες στα χρόνια που περάσαν θα ιδείς τους άλλους που ήσουν εσύ και τους λησμόνησες και χάθηκαν μέσα στου εαυτού σου το σκοτάδι. Μα εγώ…

[Ποτέ πια δε θα σε ξαναδώ…] —Όσιπ Μαντελστάμ— Μετάφραση: Μήτσος Αλεξανδρόπουλος Ποτέ πια δε θα σε ξαναδώ μύωπα ουρανέ της Αρμενίας, μισοκλείνοντας τα μάτια δε θα περπατήσω το τσαντίρι του Αραράτ, και ποτέ, ποτέ δε θα ξανανοίξω της υπέροχης γης το βαθουλό βιβλίο από τη γραμματεία των τουκαλάδων όπου μαθαίνανε να διαβάζουν οι πρώτοι άνθρωποι.…

Καμμία λέξη δεν ταιριάζει με τη λέξη έλλην —Νάνος Βαλαωρίτης— Δε με πτοεί η λέξις έλλην — κι ούτε μένω τις νύχτες Ξύπνιος αναλογιζόμενος ποιος ήμουν και ποιος θα ‘μαι Στις συνειδήσεις των ανθρώπων που θα ζήσουνε Εδώ και χίλια χρόνια — και θα δοκιμάζουν Να θυμηθούν το πρόσωπό μου — που θα ‘χει τότε…

Το χρυσάφι των τίγρεων —Χόρχε Λουίς Μπόρχες— Μετάφραση: Δημήτρης Καλοκύρης Πόσες φορές δεν κοίταξα ώσπου να χαμηλώσει κίτρινο το δειλινό την αγέρωχη τίγρη της Βεγγάλης που πηγαινοέρχεται στον προκαθορισμένο δρόμο της πίσω απ’ τις σιδερένιες μπάρες, δίχως να υποψιάζεται πως είναι η φυλακή της. Ύστερα θα ‘ρθουν άλλες τίγρεις, η τίγρη της φωτιάς του Μπλέικ·…

Χριστούγεννα —Κωστής Παλαμάς— Και με πατεί κάθε αγριμιού και κάθε ανθρώπου φτέρνα, κι είμαι μια χώρα και το φως με λούζει και η δροσιά, σμίγουν αταίριαστες φωνές απάνου μου η ταβέρνα πλάι πλάι κι η εκκλησιά. Είδωλα, δαίμονες, ξωθιές, φαντάσματα, σκυλιά, της νύχτας μέσα μου ο λαός κυλιέται και κουνιέται, και μέσα στη χιλιόδιπλη καρδιά…

[Με τους εβένινους κροσσούς…] —Καίσαρ Εμμανουήλ— Με τους εβένινους κροσσούς της μυθικής της κόμης έκθαμβη η Μνήμη υφαίνει αργά μιαν ερεβώδη νύχτα. Λυκόφως, άνθη ημιθανή στο άνδηρο — και σιωπή με τα ορφικά της δάκτυλα στους διάφωτους κροτάφους. Αν μέσα στη φιλήδονη, ιουλιανή ατμοσφαίρα, όπου η μαγεία εξατμίζεται μιας ατελείωτης πόζας, μια δέσμη έδρεπε κανείς…