Κατηγορία: Το ποίημα της εβδομάδας

Τούτη την όψη της αλήθειας —Ντύλαν Τόμας— Μετάφραση: Λύντια Στεφάνου Τούτη την όψη της αλήθειας Γιε μου μπορεί να μην τη δεις, Βασιλιά των γαλάζιων ματιών σου Στην εκτυφλωτική χώρα της νιότης, Πως όλα καταλύονται Κάτω από τον αδιάφορο ουρανό, Αθωότητας ή ενοχής Πριν κινήσεις να κάνεις Νεύμα με την καρδιά ή την κεφαλή, Όλα…

  Η αληθινή πραγματικότητα —Τζελαλαντίν Ρουμί— Μετάφραση: Γιάννης Υφαντής Γι’ αυτή καμία δεν υπάρχει ακαδημαϊκή απόδειξη στον κόσμο. Γιατί είναι κρυμμένη, κρυμμένη, κρυμμένη. * * * Εδώ άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων

Ο γέρος —Αλεξάντρ Μπλοκ— Μετάφραση: Γ. Τσουκαλάς Γερασμένος απ’ τα χρόνια, τα θεία λησμονώντας, Ζω σε μιαν αδιαφορία. Κάποτε —τότε— ήμασταν δυο, Αλλ’ αυτό ήταν μέσα σ’ ένα όνειρο, όχι στην πραγματικότητα. Κοιτάω τ’ ωχρό το φως του φθινοπώρου, Κάτι μου ψιθυρίζει η μνήμη μου για κάτι… Μα είναι δυνατόν να πιστεύει κανείς στις σκιές,…

Pastel —Θεόφιλος Γκωτιέ— Μετάφραση: Κώστας Δ. Αβραμόπουλος Πόσο μ’ αρέσει, ώρα πολλή, να σας γλυκοκοιτάζω, Πορτραίτα του παληού καιρού, μισοκιτρινισμένα, Με τις ωραίες που κρατούν ρόδα ξεψυχισμένα, Σαν τις νεκρές τριανταφυλλιές που ανθοβολούν στο βάζο. Ο χειμωνιάτικος βορηάς, πάνου στα μάγουλά σας Μάρανε τα γαρύφαλλα και τα κρίνα τ’ αγνά Στ’ αραχνιασμένα ράφια σας στέκεστε…

[Όχι, δεν είν’ ερείπια…] —Όσιπ Μαντελστάμ— Μετάφραση: Μήτσος Αλεξανδρόπουλος Όχι, δεν είν’ ερείπια· δάσους κορμοί πανίσχυρου κι αλφαδιασμένου, κούτσουρα γι’ άγκυρες απ’ τις κομμένες βελανιδιές του χριστιανισμού, αγριεμένου μες στα παραμύθια του, ρολά από πέτρινη τσόχα στα κιονόκρανα, πραμάτειες ληστεμένες από τα εμπορικά της ειδωλολατρείας, σταφυλόρωγες σαν τ’ αυγά του πιτσουνιού, σκαλίδια στριφογυριστά σαν το…

[Το δίχως άλλο…] —Ραμπιτρανάθ Ταγκόρ— Μετάφραση: Άγγελος Σημηριώτης Το δίχως άλλο ξαφνιασμένος θα σταθώ ανίσως σε ξαναβρώ εμπρός μου, προβαίνοντας στα βάθη των βαθών, στον ήλιο μακρινού κάποιου άλλου κόσμου. Τα μάτια σου, που μοιάζουν τον αυγερινό, θα καταλάβω πως σ’ έναν άλλον ουρανό, λησμονημένο, τα ‘χω κάποτε αντικρίσει, σε μια άλλη περασμένη ζήση· και…

Η κατάληξη —Ανέστης Ευαγγέλου— Είναι μια διαδικασία σταδιακής εξαπατήσεως Σ’ τα δίνουν πρώτα όλα: νεότητα, σφρίγος, γονείς, φίλους, αγάπη, και πριν προλάβεις καν να καταλάβεις τι σημαίνουν όλ’ αυτά, αρχίζουν να σου τα παίρνουν μέσ’ από τα χέρια, να σε κοροϊδεύουν. Χάνουμε, χάνουμε ολοένα: σαν να μας κλέβουν στα χαρτιά. Είναι μια, βασανιστικά αργή, διεξοδική…

[Άρχισε μια σιγανή βροχή…] —Μανόλης Αναγνωστάκης— Έπεφτε μια κίτρινη παλιά βροχή… Γ. Κ. «Άρχισε μια σιγανή βροχή αργά προς το βράδυ. Στις πολιτείες ο ουρανός φαίνεται μιαν απέραντη λασπωμένη πεδιάδα Κι η βροχή είναι μια καλοσύνη, όσο να πεις, δε μοιάζει διόλου με το θάνατο Μπορείς να βαδίζεις κάποτε χωρίς κανένα σκοπό ή με σκοπό…

Η πολυτέλεια των παραθύρων —Λουκάς Κούσουλας— Το επιτρέπουν ή όχι οι περιστάσεις, μακάρι και σε σωστό στάβλο αναγκεμένος, μα επί ξύλου κρεμάμενος, αδύνατο πάντως να παραβλέψω και… τα παράθυρα! Κατασκευή σχήμα μέγεθος — προπαντός: σε τι πάνω ανοίγουν. Τι λείπει ή περισσεύει της Μαριορής δεν είναι οι εχθροί που θ’ αποφασίσουν! * * * Εδώ…

Θλιμμένο βράδυ —Λάμπρος Πορφύρας— Θολά πούναι τα μάτια σου, θολά, Θλιμμένα, Και πέφτει και το βράδυ και κυλά Κ’ είν’ όλα σαν τα μάτια σου κ’ εσένα. Θολοί ‘ναι οι δρόμοι, τα στενά, Οι ανθρώποι που σκυφτοί διαβαίνουν. Θολά και τα κλαδιά πούναι γυμνά, Και που σωπαίνουν. Θολά ‘ναι μέσ’ στη λύπη που δε λεν’,…

Αυτό που προηγείται —Μαρία Λαϊνά— Κάθε φορά που ξαπλώνεις να κοιμηθείς, βγαίνει από το σώμα σου μια κόκκινη καρδιά, στέκεται αστήριχτη μέσα στο δωμάτιο και ανασαίνει μονάχη της. Δε λογαριάζει ούτε τον εαυτό της γιατί αυτή τη θρέφει μια συνεχής έκπληξη. Τίποτα και από πουθενά. Όλη αυτή την ώρα σας χαρακτηρίζει ένα μικρό χαμόγελο καθώς…