Ετικέτα: Λογοτεχνία

—του Γιώργου Ζεβελάκη— Με τον Θόδωρο Αγγελόπουλου συνταξιδέψαμε τυχαία με το αεροπλάνο το καλοκαίρι του 2010, νομίζω,  από το Ηράκλειο στην Αθήνα. Του είπα ότι είχα δει κάποια ποιήματά του στην παλιά Βραδυνή (του 1953 ή του 1954). Όχι μόνο τα θυμόταν αλλά τον ενδιέφεραν. Δεν κατάφερα να τα φωτοτυπήσω και να τα πάω στο γραφείο…

Άλλη πόλη δε θα βρεις —Νικόλαος Κάλας— Οι βάτραχοι διψούν τα κοράκια πεινούν κι η φωνή των γλάρων που ο αγέρας έδιωξε από τη θάλασσα είναι φωνή φόβου — αυτή με συγκινεί. Αλλού η γης πολύ διαφέρει δεν ακούγονται βατράχοι δεν ακούγονται κοράκια το χώμα εφοδιάζεται κει με ασφοδέλους τρέμουν όταν τα χτυπά ο άνεμος.…

Σε λίγα χρόνια —Κούλης Αλέπης— Σε λίγα χρόνια, πέντε ή δέκα το πολύ αν πιο νωρίς δεν μου ‘χει γράψει η Μοίρα θα ‘χει λουφάξει εντός μου το πουλί της ποίησης κι η αγωνία του χρωστήρα. Σημάδι πια από εμέ στο μάταιο Ψυχικό δε θα ‘βρισκες, κι αν έψαχνες, κανένα, γιατί ούτε, φυσικά, σαν πριν…

Θυμάσαι Ρεγκίνα; —Αλέξανδρος Ίσαρης— Τις νύχτες πλάγιαζα νωρίς, Τριστάνε μου Και σε ονειρευόμουν. Οι δρόμοι πλήγωναν Τα βήματά μου και σε σκεφτόμουν. Χιόνιζε στο δωμάτιο, το σώμα έπεφτε Σαν πυρετός. Το ξέρω πως θα ξυπνήσω αν ανοίξω Την πόρτ’ αυτή. Τυλίγομαι με χρώματα Ακούω τα φαντάσματα Βλέπω το βράχο να επιπλέει Στο κεφάλι μου Που…

Απόγευμα στην Αθήνα —Γιάννης Κοντός— Σκουπίζω τις παλιές φωνές από το τηλέφωνο. Μετά κουρδίζω τη συσκευή —ακόμα μπερδεύω το τηλέφωνο με το ρολόι— βγάζω το δέρμα μου και κάνω ένα ζεστό μπάνιο για να ξεχάσω. Λύνω πολιτικά σταυρόλεξα. Πέντε καθέτως. Πέντε υποδορίως. Λέξη με εφτά γράμματα. Α ν α π ν ο ή. Κάποιος μου…

Απολογία εραστή —Μάρκος Μέσκος— Για να μη σε χάσω καλή μου για να μη χάσω αυτόν τον ήλιο τα βουνά και τα ποτάμια, για να μη χάσω αυτά τα μάτια τα τυφλά της μπόρας αυτά τα μάτια του παιδιού που φωσφορίζουνε το μέλλον — για να μη χάσω τη ζωή και το τραγούδι μου προτίμησα…

Το βιβλίο της άμμου #66 Όταν επέστρεψα λοιπόν στο Ούλσγκορ και είδα όλα εκείνα τα βιβλία, έπεσα με τα μούτρα στο διάβασμα, με μεγάλη βιασύνη και με σχεδόν βαριά συνείδηση. Είχα κατά κάποιον τρόπο ένα προαίσθημα γι’ αυτό που θα ένιωθα τόσο συχνά τα επόμενα χρόνια: ότι δεν έχει κανείς το δικαίωμα να ανοίξει ένα…

Επισκέψεις —Αλέξης Τραϊανός— Αυτές οι ξεθωριασμένες ομολογίες τού χτες Επισκέπτες που κυκλογύριζαν ολημερίς Για να ‘βρουν ένα σπίτι που ‘μεινε κλειδωμένο Υαλοπίνακες αφημένοι στη θαμπή πρόσθεση των ετών Φωτογραφίες που άρχισαν να πληθαίνουν Μέσα στα μαύρα περιγράμματά τους Τι θέλουν Αυτοί οι απρόσκλητοι επισκέπτες φύγανε Διωγμένοι Σαθρές καρέκλες φιλοξενούν την υπομονή τους Μετρημένη σε βάρος…

—του Γιάννη Παπαθεοδώρου για τη στήλη Ανώμαλα Ρήματα— Τα Χριστούγεννα του 1896, ο Αλ. Παπαδιαμάντης δημοσιεύει στην εφημερίδα Ακρόπολις το διήγημα «Τα Χριστούγεννα του Τεμπέλη». Ήδη από την εισαγωγή του διηγήματος, ο αναγνώστης καταλαβαίνει πως ο συγγραφέας έχει επιλέξει έναν μάλλον διαφορετικό ήρωα για να ανταποκριθεί στο, κατά παραγγελία έστω, εορταστικό κλίμα των ημερών. Παραθέτω: «Στην ταβέρνα του Πατσοπούλου,…