Ετικέτα: Λογοτεχνία

X —Τίτος Πατρίκιος— Πέφτει η βροχή στυφή ξεπλένοντας τα πρόσωπα ξεθωριάζοντας τις παλιές επιγραφές νοτίζοντας τα σπίτια του νησιού. Στάζει η βροχή απ’ τους γιακάδες γλιστράει μέσα στις τσέπες υγραίνει τα χέρια μουσκεύει ένα ξεχασμένο γράμμα αλλάζει την προσφώνηση σβήνει τη διεύθυνση. Βρέχει στη χλαίνη του χωροφύλακα στις αποθήκες με τις κονσέρβες στα τσουβάλια με…

Σε μια γυναίκα —Τάσος Λειβαδίτης— Θυμάσαι τις νύχτες; Για να σε κάνω να γελάσεις περπατούσα πάνω στο γυαλί της λάμπας. «Πώς γίνεται;» ρώταγες. Μα ήταν απλό αφού μ’ αγαπούσες. Τάσος Λειβαδίτης, «Σημειώσεις», Ποίηση, τόμος δεύτερος: 1972-1977, Κέδρος 1987 * * * Εδώ άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων  

Οι έκφρονες —Αριστοτέλης Νικολαΐδης— Οι έκφρονες είχαν ακόμη μια φορά λοιπόν μεταμφιεσθεί; Ακόμη δεν τους ανεγνώριζα κι όμως όλα μου φαίνονταν ως εάν· ο ένας έλεγε: με υποκατέστησαν, ο άλλος: φυσικά δεν είμαι αυτός, ο Τίμων Συμφερόπολις, αυτός, υποψιασμένος έστριβε διακυβευόμενος από μια πάροδο στιγματισμένη. Φίλε, του φώναξα, δεν μου ξεφεύγεις. Δεν μου ξεφεύγεις πάλι…

Ο εχθρός της φύσης —Ονό Τοσαμπούρο— μετάφραση Ηλίας Κυζηράκος Τα ονόματα των δέντρων, τα ονόματα των χόρτων, δε μου είναι και πολύ γνώριμα· ούτε τα ονόματα των εντόμων και των πουλιών — τα ξέχασα όλα. Μ’ αδύνατη μνήμη και τη βοήθεια λίγων γώσεων, κοιτάζω τα φυτά στο χωράφι, δείχνω τις σοδειές, φωνάζω τα πουλιά… Η…

Σεπτέμβρης του 1961 —Ντενίζ Λέβερτοφ— Μετάφραση: Λιάνα Σακελλίου Είναι η χρονιά που οι παλαιοί οι υπέροχοι παλαιοί μας αφήνουν μονάχους στο δρόμο. Ο δρόμος οδηγεί στη θάλασσα. Στις τσέπες μας έχουμε τις λέξεις, σκοτεινές οδηγίες. Οι παλαιοί κρύψαν το φως της παρουσίας τους, το βλέπουμε να φεύγει σ’ ένα λόφο από τη μια πλαγιά. Αυτοί δεν…

Πιε στου γιαλού τη σκοτεινή ταβέρνα —Λάμπρος Πορφύρας— Πιε στου γιαλού τη σκοτεινή ταβέρνα το κρασί σου, σε μι’ άκρη, τώρα π’ άρχισαν ξανά τα πρωτοβρόχια, πιε το με ναύτες και σκυφτούς ψαράδες αντικρύ σου, μ’ ανθρώπους που βασάνισε κι η θάλασσα κι η φτώχεια. Πιε το η ψυχή σου αξέννοιαστη τόσο πολύ να γίνει,…

Είμαι το λουλούδι —Μαρία Πολυδούρη— Eίμαι το λουλούδι που σιγά το τρώει το κρυφό σαράκι. Δε με τυραννάει το άγριο κακοκαίρι, όπως τάλλα εμένα και της χλωμιασμένης μου όψης δε μαδάνε ένα ένα τα φύλλα. Oι καλές οι μοίρες κι οι κακές καρτέρι κι αν μώχουν στημένα, σάμπως πεταλούδες να με τριγυρνάνε νιώθω ανατριχίλα. Eίμαι…