Ετικέτα: Νατάσσα Συλλιγνάκη
-
Ο θάνατος του Κωστή Παλαμά
Με το βλέμμα του Μενέλαου Λουντέμη —της Νατάσσας Συλλιγνάκη— ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, 27 Φεβρουαρίου του 1943, στις 3 τα ξημερώματα, πεθαίνει στο σπίτι του στην Πλάκα ο έτερος εθνικός μας ποιητής, Κωστής Παλαμάς. Ήταν 84 χρονών και βαριά άρρωστος στα χρόνια της Κατοχής· λίγες μέρες νωρίτερα είχε για πάντα αποχαιρετήσει τη γυναίκα του, Μαρία. Η κηδεία του…
-
Της γιαγιάς τα παραμύθια
Αυτό δεν είναι τραγούδι #236 Dj της ημέρας, η Νατάσσα Συλλιγνάκη Τους Χαΐνηδες τους είδα πρώτη φορά το 1991, ούτε θυμάμαι πού. Είχαν βγάλει μόλις τον πρώτο τους δίσκο, τον είχα αγοράσει σε βινύλιο και τον είχα αγαπήσει, όπως τόσος κόσμος – γέμιζαν αμφιθέατρα στο Ηράκλειο. Ήταν κι ο φίλος μου ο Μανώλης, τότε (καλή του ώρα),…
-
Χίλια μύρια κύματα
Αυτό δεν είναι τραγούδι #228 Dj της ημέρας, η Νατάσσα Συλλιγνάκη Ανώγεια, 7 Ιουλίου, κάπου στο τέλος της δεκαετίας του ’30. Στο σπίτι του Γιώργη του Ξυλούρη του καφετζή έχουν πανηγύρι. Η Ελευθερία, η γυναίκα του, μετά από τρεις «θηλυκές» γέννες φέρνει στον κόσμο το πρώτο αρσενικό της φαμίλιας, τον Νικόλα. Γειτόνισσες, συγγένισσες κι η θεια…
-
Σπασμένο καράβι
Αυτό δεν είναι τραγούδι #220 Dj της ημέρας, η Νατάσσα Συλλιγνάκη Ήμουν μικρή όταν πήρα να διαβάσω για πρώτη φορά το εξώφυλλο του δίσκου «Γ’ Ανθολογία» του Γιάννη Σπανού και χάζεψα τους συντελεστές του. Για κάποιον περίεργο λόγο, το «Σπασμένο καράβι» και το «Mal du Départ» ήταν από την αρχή τα αγαπημένα μου – ίσως γιατί και…
-
Os Amantes
Αυτό δεν είναι τραγούδι #211 Dj της ημέρας, η Νατάσσα Συλλιγνάκη Η «Όμορφη Πόλη» (ή «Θα γίνεις δικιά μου», όπως αναφέρεται στον πρώτη ηχογράφηση στους «Λιποτάκτες» το 1952) του Μίκη Θεοδωράκη μου άρεσε πάντα, είναι το αγαπημένο μου δικό του τραγούδι. Οι λιτοί, σφιχτοί στίχοι, η δυνατή μουσική, η τραχιά ερμηνεία του ίδιου του συνθέτη, μου…
-
Το αγόρι κι ο κόσμος
Ένα εικαστικό αριστούργημα του Alê Abreu, η δεύτερη μεγάλου μήκους (80′) ταινία του βραζιλιάνου σεναριογράφου και σκηνοθέτη, γεννημένου του 1971, φτιαγμένο όλο στο χέρι με κηρομπογιές. Η μουσική, απόλυτα απαραίτητη και ταιριαστή με το φιλμ, είναι των Ruben Feffer και Gustavo Kurlat. «O menino e o mundo» («Το αγόρι κι ο κόσμος»), ο τίτλος του.…
-
Μιας πεντάρας νιάτα
Αυτό δεν είναι τραγούδι #202 Dj της ημέρας, η Νατάσσα Συλλιγνάκη Ήμουν σίγουρα πολύ μικρή όταν πρωτοείδα την ταινία· και πολύ αμφιβάλω αν κατάλαβα ακριβώς τι ήθελε να πει. Πολλά χρόνια μετά, ύστερα από άπειρες επαναλήψεις και μια θεατρική παράσταση (άλλωστε, πρώτα θεατρικό ήταν, όπως το συνήθιζαν τότε), είμαι σίγουρη πια γιατί μου άρεσε από την…
-
Είμαστε όλοι Charlie
Πάντα πίστευα ότι η αίσθηση του χιούμορ είναι ένα εξαιρετικό αντίδοτο στον φανατισμό. Δεν έχω δει ποτέ έναν φανατικό με αίσθηση του χιούμορ. Ίσως θα έπρεπε να βάλουμε την αίσθηση του χιούμορ σε κάψουλες, ως αντίδοτο. Άμος Οζ Κανένας φανατισμός δεν τα πήγε ποτέ καλά με το χιούμορ. Ιδίως με τη σάτιρα. Το χιούμορ, αυτή…
-
Ουγκάγκα μπουμ μπουμ
Αυτό δεν είναι τραγούδι #190 Dj της ημέρας, η Νατάσσα Συλλιγνάκη 1980, παραμονές Χριστουγέννων / Πρωτοχρονιάς / Σεπτέμβρης που ανοίγουν τα σχολεία — το “Μινιόν” στις δόξες του στην Αθήνα, κάνει πάντα event, που θα λέγαμε σήμερα —τότε δεν ξέραμε τέτοια—, δηλαδή καλεί δημοφιλείς τραγουδιστές ή ηθοποιούς και διασκεδάζει τα πιτσιρίκια (και τους γονείς τους) που έχουν…
-
Ο Κώστας Βάρναλης με τα λόγια του Μενέλαου Λουντέμη
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, στις 16 Δεκεμβρίου του 1974, πέθανε πλήρης ημερών, στα ενενήντα του χρόνια, ο Κώστας Βάρναλης, ο ποιητής που συνέδεσε το όνομά του με το όραμα για έναν καλύτερο κόσμο. Γεννήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου του 1884, στον Πύργο της Ανατολικής Ρωμυλίας (σημερινής Βουλγαρίας). Το 1902 ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει στη Φιλοσοφική Σχολή της…
-
Ο αμετανόητος του ροκ-εν-ρολ
Παύλος Σιδηρόπουλος, 27 Ιουλίου 1948-6 Δεκεμβρίου 1990 Ίσως κοινή μοίρα όλων των καλλιτεχνών είναι να υποκύπτουν, ερήμην τους ή ηθελημένα, στο μύθο που ενίοτε δημιουργείται για αυτούς — πολλώ δε μάλλον των ειδώλων της ροκ, που χάθηκαν πρόωρα, όπως ακριβώς δηλαδή ο Παύλος Σιδηρόπουλος. Ο οποίος ήταν νέος, ωραίος, έξυπνος και ταλαντούχος — ένας αμετανόητος…
-
Μένης Κουμανταρέας — σε πρώτο πρόσωπο
Πέρασε ένας χρόνος από τον θάνατο του Μένη Κουμανταρέα. Αντί άλλου αφιερώματος, δίνουμε τον λόγο στον ίδιο, ακούγοντάς τον να μας μιλά για τα πρώτα του διαβάσματα (από το Αρχείο Φωνών του Γιώργου Ζεβελάκη) και ανθολογώντας παλιότερες και πρόσφατες συνεντεύξεις του —ξεκινώντας από το 1976, στο πρώτο τεύχος του περιοδικού Διαβάζω, και φτάνοντας στο 2014— καθώς και…
dimart 