Ετικέτα: ποίηση

Καφφενεία και κομήτες ύστερα από τα μεσάνυχτα —Νίκος Εγγονόπουλος— οι ταξιδιώτες ήρθαν κι έφυγαν κεκηρυγμένοι εχθροί της ίδιας λησμονιάς και του ίδιου πάθους υλοτόμοι πάντα του ίδιου πόθου και μπροστά τους ν’ απλώνωνται όσο παίρνει το μάτι κι η καρδιά τα ίδια μαύρα κουρελιασμένα σύννεφα να μπλέχουν στα κατάρτια τους να σκουριάζουνε τις άγκυρές τους…

Το ψωμί των ονείρων Αμρίτα Πρίταμ —μετάφραση: Αμαλία Τσακνιά— Χτες βράδυ τόλμησα να γευθώ το ψωμί των ονείρων. Δεν ξέρω πώς έγινε και τ’ άκουσαν οι ουρανοί. Μεγάλες φτερούγες έμαθαν το νέο ράμφη σουβλερά έμαθαν το νέο άσπλαχνα δόντια έμαθαν το νέο κοφτερά νύχια έμαθαν το νέο. Ήταν ένα γυμνό ψωμί σχεδόν γυμνό από γεύση…

—της Ευτυχίας Παναγιώτου— [#ποίηση σε πρώτη προβολή] Παγώνουν σε κάδρα αναμνήσεις. Οργώνουν το δρόμο καδρόνια. Εγώ κάθομαι, βλέπω το φως ν’ αγκυλώνει. Τους βλέπω, με μάτια πηγάδια, σφιχτά πώς κρατάνε (τα δάχτυλα γάντζοι) σφιχτά σαν πνιγμένοι καδρόνια και κάδρα (τον τίμιο τους φόβο). Και βλέπω, σαν cyborg σωστό, απέξω την τάξη, και μέσα σωριάζουν οι…

Γυμνοπαιδία Α΄. Σαντορίνη —Γιώργος Σεφέρης— Σκύψε αν μπορείς στη θάλασσα τη σκοτεινή ξεχνώντας τον ήχο μιας φλογέρας πάνω σε πόδια γυμνά που πάτησαν τον ύπνο σου στην άλλη ζωή τη βυθισμένη. Γράψε αν μπορείς στο τελευταίο σου όστρακο τη μέρα τ’ όνομα τον τόπο και ρίξε το στη θάλασσα για να βουλιάξει. Bρεθήκαμε γυμνοί πάνω…

[Γεμάτο το ποτήρι μας, φίλε] Ομάρ Καγιάμ —μετάφραση: Σωτήρης Σκίπης— Γεμάτο το ποτήρι μας, φίλε, που μας ξεδένει Από τα μάταια βάσανα και από τα μάταια πάθη. Αύριο! Πού θα ‘μαστε αύριο; Ποιος ξέρει! Ίσως χαμένοι Μες στων αιώνων τα βουβά και τα σωσμένα πάθη. * * * Εδώ άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων Κοινοποίηση:

[Έλα να με φιλήσεις…] —Αλέξανδρος Πούσκιν— Μετάφραση: Γ. Αηδονόπουλος Έλα να με φιλήσεις πριν τα ρόδα τα πέταλα με θλίψη ξεφυλλίσουν. Πριν οι βροχές του γκρίζου φθινοπώρου τα παραθύρια μου έρθουν για να χτυπήσουν. Πριν ν’ απλωθεί παντού τάφος το χιόνι κι η ομίχλη μαρμαρώσει μου τα χείλια. Πριν να περιφρονήσω και πετάξω μέσα από…

—της Ελένης Κοσμά—   The elephant, the huge old beast, is slow to mate– —H. Lawrence—   Στην προβοσκίδα του μαζεύει ό, τι απ’ τα μάτια περισσεύει, πολλά μικρά νεκροταφεία λιβάδια μνήμης ή σφαγεία. Πίσω απ’ τα μάτια τα κλειστά, στην προβοσκίδα του κρατά στήμονες, λάσπες, βουητά· όλα όσα πρέπει να θυμάται –τις λίγες ώρες…

S/S Terrified return —Τάσος Κόρφης— Δεν ξέρω αν φταίνε τα μάτια μου ή έχουν μεταβληθεί τα λιμάνια, αν κάθε τι καινούριο κρύβει κι ένα χωρισμό, ή μόνο τα μάτια γερνούν, όλο και πιο πολύ ησυχάζουν, ο χρόνος καταπιεστικά μας περιφράσσει στα χαρακώματα. Κι όλο ζητάω να βρω καινούριες προβλήτες, καινούρια περίπτερα, τόπους καινούριους, άλλους ορίζοντες,…