Ετικέτα: ποίηση

Θλιμμένο βράδυ —Λάμπρος Πορφύρας— Θολά πούναι τα μάτια σου, θολά, Θλιμμένα, Και πέφτει και το βράδυ και κυλά Κ’ είν’ όλα σαν τα μάτια σου κ’ εσένα. Θολοί ‘ναι οι δρόμοι, τα στενά, Οι ανθρώποι που σκυφτοί διαβαίνουν. Θολά και τα κλαδιά πούναι γυμνά, Και που σωπαίνουν. Θολά ‘ναι μέσ’ στη λύπη που δε λεν’,…

Αυτό που προηγείται —Μαρία Λαϊνά— Κάθε φορά που ξαπλώνεις να κοιμηθείς, βγαίνει από το σώμα σου μια κόκκινη καρδιά, στέκεται αστήριχτη μέσα στο δωμάτιο και ανασαίνει μονάχη της. Δε λογαριάζει ούτε τον εαυτό της γιατί αυτή τη θρέφει μια συνεχής έκπληξη. Τίποτα και από πουθενά. Όλη αυτή την ώρα σας χαρακτηρίζει ένα μικρό χαμόγελο καθώς…

Τ’ όνειρό μου —Πωλ Βερλαίν— Μετάφραση: Ελένη Π. Καρτάλη Παράξενα πολλές φορές βλέπω μες στ’ όνειρό μου Κάποια γυναίκαν άγνωστη που όλο μορφές αλλάζει· Που άλλοτε λες πως είναι αυτή κι άλλοτε μ’ άλλη μοιάζει, Και που αγαπώ και μ’ αγαπά και νοιώθει τον καημό μου. Με νοιώθει, ναι, κι αλίμονο! το κάθε μυστικό μου,…

Πάγος, παράδεισος —Πάουλ Τσέλαν— Μετάφραση: Χρήστος Γ. Λάζος Υπάρχει μια χώρα, τη λένε Χαμένη, εκεί στο καλάμι φεγγάρι βλασταίνει, κι αυτό που μαζί μας στον πάγο πεθαίνει, μια φλόγα σκορπίζει τριγύρω και βλέπει. Σαν βλέπει, πως έχει δυο μάτια σημαίνει, στο κάθε του μάτι μια γη φωτεινή. Η νύχτα, η νύχτα, μ’ αλκάλι σε πλένει.…

Ο Πολυαγαπημένος —Τζελαλαντίν Ρουμί— Μετάφραση: Γιάννης Υφαντής Κάποιος χτύπησε την πόρτα του Πολυαγαπημένου. Μια φωνή ρώτησε: «Ποιος είναι;» «Εγώ», απάντησε ο επισκέπτης. Τότε η φωνή είπε: «Δεν υπάρχει εδώ χώρος για μένα και για σένα». Κι η πόρτα έμεινε κλειστή. Ύστερα από χρόνια μοναξιάς και στερήσεων, ο άνθρωπος ξαναπήγε και χτύπησε την πόρτα του Πολυαγαπημένου.…

Πάντα —Γκιγιώμ Απολλιναίρ— Μετάφραση: Τάκης Σινόπουλος Πάντα Θα πάμε πιο μακριά χωρίς να προχωρούμε Κι από πλανήτη σε πλανήτη Από αστερισμό σε αστερισμό Ο Δον Ζουάν των χίλιων και τριών κομητών Χωρίς να σαλέψει από τη γη Γυρεύει νέες δυνάμεις Και σοβαρεύεται με τα φαντάσματα Τόσοι κόσμοι ξεχνιούνται Ποιοι να ‘ναι οι μεγάλοι λησμονητές Ποιος…

Αναισθητική αγωγή —Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου— Εκεί, ασάλευτοι μέσα στο φως της προκυμαίας μόνοι, κοιτώντας προς τη θάλασσα κτίρια γυμνά αμέτοχοι στο πλήθος που έρχεται βομβίζοντας αδιάφοροι στα ελπιδοφόρα σήματα, όχι αρεστοί Αιφνίδια ανάρρωση, ήχοι ανεπαίσθητοι, διαφάνεια * * * Εδώ άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων

[Δεν αρκεί ν’ ανοίξεις το παράθυρο…] —Φερνάντο Πεσσόα— Μετάφραση: Φίλιππος Δρακονταειδής Δεν αρκεί ν’ ανοίξεις το παράθυρο για να δεις τα χωράφια και το ποτάμι. Δεν είν’ αρκετό να μην είσαι τυφλός για να δεις τα δέντρα και τα λουλούδια. Είν’ επίσης αναγκαίο να μην έχεις φιλοσοφία. Με φιλοσοφία δεν υπάρχουν δέντρα: υπάρχουν μόνο ιδέες.…

Αμνησία —Μιχάλης Γκανάς— Η κάθε μέρα σαν τη γομολάστιχα σβήνει την προηγούμενη και πάει. Άλλοτε σβήνει την επόμενη, καμιά φορά ολόκληρη βδομάδα. Βροχές θυμάμαι και πουλιά και ιστορίες που δεν έζησα ποτέ μου. Τις νύχτες γράφεται το μέλλον μου, τα φοβερά καθέκαστα της επομένης, και πρέπει να ξυπνάω στις εφτά, με την ψυχή στα δόντια…

Αποχαιρετισμός —Λι Τάι Πο— Μετάφραση: Αμαλία Τσακνιά Με τη γαλάζια γραμμή των βουνών στα βορινά και στην Ανατολή μια νερένια λευκή καμπύλη, εδώ θα χωριστούμε. Στο μακρύ ταξίδι μου θα ‘μαι σα νερολούλουδο ξεριζωμένο. Μ’ ένα πλεούμενο σύννεφο θα σου στέλνω την έγνοια μου, κι εσύ το δειλινό να με θυμάσαι. …Κουνάμε τα χέρια μας…