Ετικέτα: ποίηση

Tαξιδεύοντας —Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου— Tαξιδεύοντας στη δροσερή νύχτα, εκεί που με καλούν οι πεθαμένοι ή όσοι άγνωστοι έρχονται από μακριά μέσ’ απ’ τις φωτισμένες πόλεις και τη θάλασσα κι όλο βυθίζομαι ελεύθερα στον εύρωστο κορμό του κόσμου Αναπολώ λιγότερο τη σκόνη στις παλιές μου κάμαρες την παγωμένη ανταύγεια του απογεύματος στ’ άδεια δωμάτια * *…

Για την καινούρια χρονιά —Ρόμπερτ Κρίλι— Μετάφραση: Αλέξης Τραϊανός Από κάτι μες στα δέντρα που με περιφρονεί ή αλλιώτικα έν’ ακαθόριστο σημάδι μιας μακρινής και ψεύτικης τρυφερότητας — μια γυναίκα που με προσπερνά και δε θα με παρατηρήσει — πράγματα που προσπάθησα να πάρω να φτιάξω κάτι μ’ αυτά κάτι σαν ένα παιχνίδι για τα…

[Ο παρών χρόνος και ο παρελθών χρόνος] —Τ. Σ. Έλιοτ— Μετάφραση: Χάρης Βλαβιανός Ο παρών χρόνος και ο παρελθών χρόνος είναι ίσως και οι δύο παρόντες στο μέλλοντα χρόνο και ο μέλλων χρόνος να περιέχεται στον παρελθόντα χρόνο. Αν όλος ο χρόνος είναι αιωνίως παρών όλος ο χρόνος δεν μπορεί να πληρωθεί. Ό,τι θα μπορούσε να…

Υστερόγραφο —Τάσος Πορφύρης— Όταν λάβεις γράμμα ύστερα από χρόνια Ενώ δεν συντρέχει λόγος κι η στάχτη θα ‘χει Στρώσει τα σεντόνια της σε κείνα τα αξέχαστα Πρωινά στο Πήλιο και στις νύχτες με τ’ αμέτρητα Αστέρια στον ουρανό της πατρίδας μην πιστέψεις Τίποτε ούτε τα νέα ούτε τις πληροφορίες για τους Ξενητεμένους που ζουν στην…

Ο φύλακας των κοπαδιών ΧΧΙΧ —Φερνάντο Πεσσόα— Δεν είμαι πάντα όμοιος σ’ αυτό που λέω και γράφω. Αλλάζω, αλλά δεν αλλάζω πολύ. Το χρώμα των λουλουδιών δεν είν’ το ίδιο κάτω από τον ήλιο κι όταν περνάει ένα σύννεφο και τα λουλούδια είναι χρώμα σκιάς. Όμως, όποιος κοιτάζει βλέπει καλά πως είν’ τα ίδια λουλούδια.…

Ο εραστής —Νίκος Εγγονόπουλος— Mιλούσε μιαν άλλη γλώσσα, την ιδιάζουσα διάλεκτο μιας λησμονημένης, τώρα πλέον, πόλεως, της οποίας και είτανε, άλλωστε, ο μόνος νοσταλγός. (από τα Ποιήματα, B΄, Ίκαρος 1977) * * * Εδώ άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων

Η ταμπέλα —Ρόμπερτ Κρίλι— Μτφ: Αλέξης Τραϊανός Όσο πιο ήσυχοι οι άνθρωποι είναι τόσο πιο αργά ο χρόνος περνά ώσπου να μείνει ένας μοναχικός άντρας καθισμένος στη φιγούρα της σιωπής. Τότε ουρλιάζει στον εαυτό του, έλα δω ηλίθιε θ’ αρχίσεις να ξεθωριάζεις. Ένα πρόσωπο που δεν είναι πρόσωπο μόνο τα χαρακτηριστικά, ενός προσώπου, κολλημένα σ’…

Λήθη —Λορέντζος Μαβίλης— Καλότυχοι οἱ νεκροὶ ποὺ λησμονᾶνε τὴν πίκρια τῆς ζωῆς. Ὅντας βυθίσει ὁ ἥλιος καὶ τὸ σούρουπο ἀκλουθήσει, μὴν τοὺς κλαῖς, ὁ καημός σου ὅσος καὶ νἆναι. Τέτοιαν ὥρα οἱ ψυχὲς διψοῦν καὶ πᾶνε στῆς λησμονιᾶς τὴν κρουσταλλένια βρύση· μὰ βοῦρκος τὸ νεράκι θὰ μαυρίσει, ἂ στάξει γι᾿ αὐτὲς δάκρυ ὅθε ἀγαπᾶνε. Κι…

Ο φωτοφράκτης —Ανδρέας Εμπειρίκος— Οι ώρες μέσα απ’ τους ιριδισμούς και τα παιχνίδια ρέουν, όπως ανάμεσα στα πολυτρίχια τα διαυγή νερά. Και ο ρεμβασμός με τα κλειδιά του ανοίγει τους ορίζοντες, που απλώνουν και αδιακόπως μεγαλώνουν, σαν κύκλοι πέτρας που έπεσε σε επιφάνειαν αδιατάρακτη από πράξεις φθαρτές και νόθες. Όρθρος η ώρα η πρώτη. Πίσω…