Μια ελεγεία στον αυνανισμό

—της Μυρσίνης Λιοναράκη—

Πόσες και πόσες απειλές έχουν χρησιμοποιηθεί επί χρόνια για να γλιτώσουν γονείς, δάσκαλοι και θείτσες τα παιδιά τους από τη μητέρα όλων των αμαρτιών, τον αυνανισμό… «Θα σου πέσουν τα νύχια», «θα κουφαθείς», «θα τυφλωθείς», «θα σου πέσουν τα μαλλιά», «θα σε κοροϊδεύουν οι συμμαθητές σου». Το μόνο που κατάφεραν γενιές και γενιές ήταν να τρομοκρατήσουν ξαναμμένους έφηβους, ωστόσο ο στόχος δεν επετεύχθη. Στο φινάλε, η μαλακία δεν έπαψε ποτέ να πέφτει σύννεφο…

«Ο αυνανισμός είναι η διέγερση των γεννητικών οργάνων ενός ατόμου από το ίδιο με στόχο την πρόκληση ηδονής, οργασμού και ικανοποίησης της γενετήσιας ορμής του χωρίς σεξουαλική επαφή με άλλο άτομο», περιγράφει σήμερα η ελληνική Wikipedia — αλλά η αλήθεια είναι ότι έπρεπε να περάσουν πολλά πολλά χρόνια για να φτάσουμε στο σημείο να μιλάμε (όσο γίνεται πιο) ανοιχτά για τα θέματα αυτά. Μία ενδιαφέρουσα διήγηση όλων των αρρωστημένων θεωριών και πρακτικών που εμφανίστηκαν επί αιώνες και οχύρωσαν τους πολέμιους της αγνής αυτοϊκανοποίησης κυκλοφορεί σε λίγες μέρες στα γαλλικά βιβλιοπωλεία.

Ο Philippe Brenot, γιατρός και θεραπευτής ζευγαριών, κυκλοφορεί αύριο, 4 Σεπτεμβρίου, την αναθεωρημένη έκδοση του βιβλίου του Èloge de la masturbation με τον νέο τίτλο Nouvel èloge de la masturbation. Η πρώτη έκδοση, αυτή του 1997 (στα ελληνικά κυκλοφόρησε το 2010 από τις εκδόσεις Ποταμός με τίτλο Εγκώμιο στον αυνανισμό, σε μετάφραση Ρούλας Τσιτούρη), τάραξε ήδη τα νερά της ηθικής, αφού με πολλά παραδείγματα παρουσίαζε την ηθική, ψυχολογική αλλά και σωματική πίεση που ασκήθηκε στο παρελθόν μπας και αποτρέψει τους νέους να ανακαλύψουν μόνοι τους την ηδονή.

Οι πρώτες καταγεγραμμένες έρευνες έγιναν με πρωτοβουλία ενός —άκουσον, άκουσον!— τούρκου γιατρού, του Demetrius Zambaco, και δημοσιεύθηκαν το 1882. Περιγράφονται με λεπτομέρειες οι (με κάθε μέσο ) προσπάθειες μίας ομάδας γιατρών να εμποδίσουν δύο νέες αδερφές 8 και 10 ετών να αυνανιστούν. Και όταν λέμε με κάθε μέσο, εννοούμε ακόμα και σαδιστικές μεθόδους που τραυμάτισαν τα εφηβικά κορμιά για πάντα. Στοιχεία από την έρευνα δημοσιεύονται στο βιβλίο Nouvel èloge de la masturbation και σοκάρουν ακόμα και τον πιο ψύχραιμο αναγνώστη.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η παραδοχή του συγγραφέα ότι σε αντίθετη με ότι ίσως πιστεύουμε, το λάθος δεν προέρχεται από την εκκλησία αλλά από την ιατρική κοινότητα. Μέχρι τον 18^ο αιώνα ο αυνανισμός δεν αποτελούσε καν θέμα. Καμία σχεδόν αναφορά δεν υπάρχει στα επιστημονικά εγχειρίδια παρά μόνο το Onania, ενός John Marten που δημοσιεύθηκε το 1710 στο Λονδίνο και το «Δοκίμιο για τις ασθένειες που προκαλούνται από τον αυνανισμό» του Samuel Tissot που κυκλοφόρησε το 1758 στη Λοζάνη. Και αν ο πρώτος συγγραφέας είχε τη φήμη του τσαρλατάνου, ο δεύτερος ήταν στενός φίλος του Βολταίρου και του Ρουσώ και έχαιρε την εποχή του μεγάλης εκτίμησης στους κύκλους τους.

Ο Brenot αναφέρει για τον Tissot ότι δεν εκφράζει παρά το κλίμα της εποχής και το τραυματικό σοκ της προεπιστημονικής ιατρικής στην Ευρώπη που ξαφνικά ανακάλυψε το μυστήριο της ύπαρξης και τα σπερματοζωάρια τα οποία θεοποίησε, δαιμονοποιώντας —ως αντίδραση— τον αυνανισμό. Ο άνδρας λοιπόν πέφτει θύμα της ηρωοποίηση του σπερματοζωαρίου, που ήταν ιδιαίτερα πολύτιμο για να πηγαίνει χαμένο εδώ και εκεί (δηλαδή να σπαταλιέται για λόγους εκτός της γονιμοποίησης), ενώ η γυναίκα πέφτει θύμα της ανδροκρατίας αφού πιστεύεται ότι οφείλει να διατηρήσει τις ορμές τις για το σύζυγό της και να μην τις σπαταλάει για πάρτη της. Ας μην αναφερθούμε στην ανακάλυψη της κλειτορίδας που έμοιαζε σαν τον ίδιο τον Σατανά και ήρθε να ενισχύσει ακόμα περισσότερο τη δαιμονοποίηση του γυναικείου αυνανισμού. Εξίσου γραφικές και επικίνδυνες απόψεις με αυτές που χαρακτήριζαν ακόμα και «γενοκτονία» την αυτοϊκανοποίηση του άνδρα που σκοτώνει στο βρόντο ανθρώπινες ζωές.

Νέα όπλα και νέες μέθοδοι βγαίνουν στην επιφάνεια και οι γιατροί εξαντλούν τον σαδισμό τους στα μικρά κορίτσια και αγόρια. Ειδικοί κορσέδες, περίπλοκα μηχανήματα, καυτηριασμοί, μικρά ηλεκτροσόκ και άλλα που σήμερα κερδίζουν άνετα θέση στην κατηγορία «βασανιστήρια» χρησιμοποιήθηκαν από επιφανείς επιστήμονες για να γλιτώσουν τάχα το αναπόφευκτο.

Η επιστήμη αρχίζει να κάνει μεγάλη στροφή προς την απενεχοποίηση της προσωπικής ερωτικής ηδονής κάπου στο δεύτερο μισό του 2οού αιώνα και ιδίως χάρη στις μελέτες των αμερικανών σεξολόγων Masters και Johnson. Τότε, κατά τον Brenot, εμφανίζεται για πρώτη φορά η παραδοχή ότι ουδέποτε αποδείχτηκε η ελάχιστη σχέση μεταξύ οποιασδήποτε ασθένειας και του αυνανισμού. Αντίθετα, σημειώνει ο συγγραφέας, αρχίζουμε να αναγνωρίζουμε τα ευεργετικά του αποτελέσματά του στον οργανισμό.

Η επιστήμη εξελίσσεται μέσα στα χρόνια, όπως αυτή η πορεία περιγράφεται γλαφυρά από τον συγγραφέα του βιβλίου και πλέον «ο αυνανισμός αποτελεί πράξη ζωτικής σημασίας για την προσωπική αυτογνωσία του ατόμου, της σεξουαλικότητάς του και —επομένως— και αυτών που αναμένει από τον ή την σύντροφό του». Όπως αναρωτιέται, άλλωστε, ο Brenot στην εισαγωγή του «Πόσες γυναίκες δε θα γνώριζαν ποτέ αυτήν την ευχαρίστηση που έχουν ονειρευτεί και εξιδανικεύσει πιστεύοντας ότι αυτή μπορεί να έρθει μόνο από κάποιον άλλον;»

Η τελευταία αναφορά έχει ιδιαίτερη σημασία αφού ο συγγραφέας εισέρχεται έτσι και στο πεδίο της κοινωνιολογικής προσέγγισης του ζητήματος. Σήμερα που ο ανδρικός αυνανισμός αποτελεί σχεδόν μαγκιά και καμάρι ενώ ο γυναικείος παραμένει σταθερό ταμπού (παρόλα τα προχώ manuals και τα πολυσέλιδα αφιερώματα στα απανταχού Cosmopolitan), οι ορθολογικές αναλύσεις της αυτοϊκανοποίησης παραμένουν δυστυχώς επίκαιρες. Καμία αυθεντία δεν εγγυάται τον ορθολογισμό αν σκεφτεί κανείς ότι, όπως αναφέρει ο Brenot, ο ίδιος ο Φρόυντ τα έβαλε με τον γυναικείο αυνανισμό μέσω της κλειτορίδας, την οποία θεωρούσε κάτι σαν υποανάπτυκτο πέος. Ποινικοποίησε έτσι και τη διέγερση και τον οργασμό που προκαλεί μία γυναίκα μόνη με τον ερεθισμό της κλειτορίδας της, ως έκφραση ανδρικής σεξουαλικότητας, άρα στοιχείο της μείωσης της θηλυκότητας.  Γι’ αυτό και ο Brenot τολμάει να επισημάνει ότι το βιβλίο του αποτελεί «εργαλείο για να βοηθηθεί κάθε άντρας και κάθε γυναίκα να απελευθερωθούν από τις λανθασμένες αντιλήψεις και τις ενοχές του παρελθόντος» ενώ υπογραμμίζει σε άλλο σημείο ότι «ο αυνανισμός μας δείνει σεξουαλική ενέργεια και συμβάλει στην ισορροπία του ατόμου».

Ο συγγραφέας κρατάει το καλύτερο για το τέλος του βιβλίου, ένα γλωσσάρι περί τον αυνανισμό, γραμμένο με χιούμορ και ζωντάνια. Εκεί, εκτός άλλων, παραθέτει και εκφράσεις περί του αυνανισμού γνωστών λογοτεχνών, φιλοσόφων ή επιστημόνων όπως ο Ρουσώ που τον χαρακτήριζε ως «επικίνδυνο εργαλείο» και άλλων που δεν δίστασαν να μιλήσουν για «προσβολή στο Θεό», «υστερικό παροξυσμό», «παιδική αμαρτία» κ.ά.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από τη στήλη Βιβλίο < Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ