Συντάκτης: dimartblog
-

Η σκοτεινή λάμψη της κυρίας Χάισμιθ
Σαν σήμερα, στις 19 Ιανουαρίου του 1921, γεννήθηκε η ταλαντούχα κυρία Χάισμιθ —της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου— Κοιτάς τις δύο φωτογραφίες: μια της νεαρής Πατρίσια Χάισμιθ και μια της Χάισμιθ λίγα χρόνια πριν πεθάνει. Και είναι αδύνατο να αντισταθείς στην εντύπωση πως λες και πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικούς ανθρώπους. Στην πρώτη, είναι είκοσι ενός ετών, το…
-

Η σωστή λάθος μηλόπιτα
—της Stucano Closer και της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου— Όλοι ξέρουμε κατά βάθος την πανανθρώπινη αλήθεια ότι «το λάθος είναι ανώτερο της τέχνης», πουθενά όμως δεν ισχύει περισσότερο απ’ ό,τι στην κουζίνα. Αρκεί να σκεφτεί κανείς πόσα πράγματα μπορούν να πάνε στραβά ενώ ετοιμάζεται ακόμα και το απλούστερο έδεσμα. Κι όμως, σε μερικές ευτυχείς περιπτώσεις, τα…
-

«Ο Σαρλής θυμίζει κρεοπώλη στα Ιωάννινα»
Το Βερονάλ του Τάκη Θεοδωρόπουλου και ο Ιωάννης Συκουτρής —της Μίλλης Τσουμάνη— Τα περισσότερα βιβλία τα ξεκινώ από το τέλος. Ειδικά όταν διαθέτουν υστερόγραφο του συγγραφέα. Και τον Τάκη Θεοδωρόπουλο ανάποδα τον γνώρισα. Πρώτα από τα κείμενα και τη στήλη στις εφημερίδες και πολύ αργότερα από τα βιβλία και το υπόλοιπο έργο του. Και από αυτά,…
-

Mr. Jones
Αυτό δεν είναι τραγούδι #570 Dj της ημέρας, η Μαργαρίτα Ζαχαριάδου Άλλοτε περιμένουμε τους βαρβάρους, άλλοτε τον Mr Jones. Ενίοτε, τους μεν να μας σώσουν από τον δε, ή αντιστρόφως. Η μόνη σταθερά είναι η ανάγκη για σωτηρία. Το καλό, βέβαια, με τους βαρβάρους είναι ότι ξέρουμε πως είναι βάρβαροι. Για την ακρίβεια, εμείς τους…
-

Διαβάζοντας Ρώσους
Μια συζήτηση για τη ρωσική λογοτεχνία στην Ελλάδα «Όλη η καλή μουσική έχει ήδη γραφτεί από κάτι τύπους με περούκες», είχε πει ο Φρανκ Ζάπα. «Και όλη η καλή λογοτεχνία έχει ήδη γραφτεί από κάτι Ρώσους με μούσια» — αυτό τουλάχιστον δείχνει να πιστεύει το ελληνικό αναγνωστικό κοινό, όπως φαίνεται από την αδυναμία του στους…
-

Συνωστισμός στο Κέντρο;
—του Γιάννη Παπαθεοδώρου για τη στήλη Ανώμαλα Ρήματα— Αναμφισβήτητα, η νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη στις πρόσφατες εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ φαίνεται να δρομολογεί ευρύτερες εξελίξεις σε όλη την κομματική γεωγραφία. Έχει ήδη αποκωδικοποιηθεί το τριπλό της πολιτικό μήνυμα, που συνοψίζεται στα εξής : α) στην υπέρβαση της «καραμανλικής» δεξιάς (και του διακριτικού της φλερτ με…
-

Tsoglanaria rusticana
—του Γιώργου Τσακνιά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα— Διάβασα το κείμενο του Ιάσονα Σχινά – Παπαδόπουλου, γραμματέα της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ, με το οποίο απαντά στις κατηγορίες του Πρώτου Θέματος ότι ο αδελφός του διορίστηκε σύμβουλος στο Μαξίμου και η μητέρα του σύμβουλος στο Υπουργείο Υγείας. Πίσω από αυτό το μνημείο ηλιθιότητας — ή, μάλλον, όχι: κατ’ αρχάς,…
-

Natural Blues
Αυτό δεν είναι τραγούδι #569 Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου Oh Lordy, trouble so hard Oh Lordy, trouble so hard Don’t nobody know my troubles but God Don’t nobody know my troubles but God… …Went down the hill, the other day Soul got happy and stayed all day Went down the hill, the other…
-

Είμαι τσιγάρο σχολικό
«Στο Πανεπιστήμιο έπεσα πάνω στην αρχή της Μεταπολίτευσης, εποχή που ντουμάνιασε ο τόπος…» — η Ρούλα Καλαρά αφηγείται την προσωπική της καπνιστική ιστορία (από τα ανώγεια στην υπόγα) και παρακολουθεί, έτσι, την αλλαγή της νεοελληνικής κοινωνίας.
-

Ο Κοσμάς δεν θέλει κόσμο!
Τις τελευταίες ημέρες εμφανίζεται τακτικά στις ακτές των νοτίων προαστίων της Αθήνας (κυρίως από τον Άγιο Κοσμά μέχρι το Φάληρο) μια ενήλικη αρσενική φώκια. O «Κοσμάς» όπως τον ονομάσαμε, είναι ταλαιπωρημένος με ένα πρόσφατο άσχημο τραύμα στο πίσω αριστερό του πτερύγιο, έχει χάσει πολύ βάρος και είναι μάλλον προχωρημένης ηλικίας. Η MOm παρακολουθεί την κατάστασή…
-

Η χαμένη ταξική συνείδηση
—Κυριολεξίες #54— Μεταλλωρύχοι ψάχνουν τη χαμένη τους ταξική συνείδηση (δεν ξέρουν ακόμα ότι τη βρήκε ο Σκουρλέτης). * * * #tip: πατήστε πάνω στην εικόνα —όχι να πατήσετε εσείς, κάντε απλώς κλικ— για να τη δείτε σε μεγάλο μέγεθος Εδώ άλλες κυριολεξίες από την Εύη Τσακνιά και το dim/art
-

Diamonds and rust
Αυτό δεν είναι τραγούδι #568 Dj της ημέρας, η Νάση Αναγνωστοπούλου Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος, συνηθίζουμε να λέμε. Κι όσα φέρνει ένα τηλεφώνημα στη μνήμη ίσως δεν τα φέρνει ο χρόνος που προηγήθηκε και που μέσα στην αγκαλιά του «έλαβαν χώρα». Γιατί ο χρόνος κυλάει αυτόνομα, χωρίς να μοιράζει υποσχέσεις παρά…