Κατηγορία: Το ποίημα της εβδομάδας

Άνθρωπος στα μαύρα —Σύλβια Πλαθ— Μετάφραση: Αλέξης Τραϊανός Εκεί που οι τρεις πορφυροί Κυματοθραύστες δέχονται το σκούντημα Και το ρούφηγμα της γκρίζας θάλασσας Στ’ αριστερά, και το κύμα Ξεσφίγγει τη γροθιά του πάνω στο γκριζοκάστανο Αγκιστρωτό ακρωτήρι της Φυλακής του Ντιρ Άιλαντ Με τα συγυρισμένα του χοιροστάσια, Τα ορνιθοτροφεία και το πράσινο για τα ζώα…

Ο νυχτερινός κήπος του φρενοκομείου —Ελίζαμπεθ Τζένινγκς— Μετάφραση: Σπύρος Τσακνιάς Η κραυγή της κουκουβάγιας γδέρνει τη σιγαλιά. Φράχτες οι κουρτίνες και πίσω τους οι βραγιές βολεύουν σε στρωτές σειρές. Σε λίγο θ’ αναστατωθούν. Ο κήπος δεν ξέρει τίποτα για την αρρώστια. Ξέρει μονάχα για τη νωθρή ανταύγεια των άστρων, το στάλαγμα του φεγγαριού· ξέρει γιατί,…

Σκιά —Γκιγιώμ Απολλιναίρ— Μετάφραση: Μανόλης Αναγνωστάκης Ιδού εσείς εδώ δίπλα μου πάλι Θύμησες των συντρόφων μου στις μάχες σκοτωμένων Θύμησες που δεν κάνετε παρά μονάχα μια Όπως δεν κάνουν παρά ένα μαντύα εκατό προσανάμματα Όπως αυτά τα εκατομμύρια οι πληγές δεν κάνουν παρά ένα άρθρο εφημερίδας Άυλη όψη και τεφρή που είχατε πάρει Το μεταβαλλόμενο…

Καφφενεία και κομήτες ύστερα από τα μεσάνυχτα —Νίκος Εγγονόπουλος— οι ταξιδιώτες ήρθαν κι έφυγαν κεκηρυγμένοι εχθροί της ίδιας λησμονιάς και του ίδιου πάθους υλοτόμοι πάντα του ίδιου πόθου και μπροστά τους ν’ απλώνωνται όσο παίρνει το μάτι κι η καρδιά τα ίδια μαύρα κουρελιασμένα σύννεφα να μπλέχουν στα κατάρτια τους να σκουριάζουνε τις άγκυρές τους…

Το ψωμί των ονείρων Αμρίτα Πρίταμ —μετάφραση: Αμαλία Τσακνιά— Χτες βράδυ τόλμησα να γευθώ το ψωμί των ονείρων. Δεν ξέρω πώς έγινε και τ’ άκουσαν οι ουρανοί. Μεγάλες φτερούγες έμαθαν το νέο ράμφη σουβλερά έμαθαν το νέο άσπλαχνα δόντια έμαθαν το νέο κοφτερά νύχια έμαθαν το νέο. Ήταν ένα γυμνό ψωμί σχεδόν γυμνό από γεύση…

Γυμνοπαιδία Α΄. Σαντορίνη —Γιώργος Σεφέρης— Σκύψε αν μπορείς στη θάλασσα τη σκοτεινή ξεχνώντας τον ήχο μιας φλογέρας πάνω σε πόδια γυμνά που πάτησαν τον ύπνο σου στην άλλη ζωή τη βυθισμένη. Γράψε αν μπορείς στο τελευταίο σου όστρακο τη μέρα τ’ όνομα τον τόπο και ρίξε το στη θάλασσα για να βουλιάξει. Bρεθήκαμε γυμνοί πάνω…

[Γεμάτο το ποτήρι μας, φίλε] Ομάρ Καγιάμ —μετάφραση: Σωτήρης Σκίπης— Γεμάτο το ποτήρι μας, φίλε, που μας ξεδένει Από τα μάταια βάσανα και από τα μάταια πάθη. Αύριο! Πού θα ‘μαστε αύριο; Ποιος ξέρει! Ίσως χαμένοι Μες στων αιώνων τα βουβά και τα σωσμένα πάθη. * * * Εδώ άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων Κοινοποίηση:

[Έλα να με φιλήσεις…] —Αλέξανδρος Πούσκιν— Μετάφραση: Γ. Αηδονόπουλος Έλα να με φιλήσεις πριν τα ρόδα τα πέταλα με θλίψη ξεφυλλίσουν. Πριν οι βροχές του γκρίζου φθινοπώρου τα παραθύρια μου έρθουν για να χτυπήσουν. Πριν ν’ απλωθεί παντού τάφος το χιόνι κι η ομίχλη μαρμαρώσει μου τα χείλια. Πριν να περιφρονήσω και πετάξω μέσα από…