Κατηγορία: Το ποίημα της εβδομάδας

Νυκτερινή Μαρία —Νίκος Εγγονόπουλος— Την επομένην ακριβώς του θανάτου μου, ή μάλλον της θανα- τώσεώς μου, πήρα να διαβάσω όλες τις εφημερίδες, για να μά- θω όσο το δυνατόν περισσοτέρας λεπτομερείας ως προς τα της εκτελέσεώς μου. Φαίνεται ότι ωδηγήθην εις το ικρίωμα υπό αυστηράς συνοδείας. Φορούσα, λέει, κιτρίνου χρώματος επεν- δύτην, δικτυωτόν λαιμοδέτην και…

Ο θάνατος των εραστών —Σαρλ Μπωντλαίρ— Μετάφραση: Δέσπω Καρούσου Θα ‘χουμε κλίνες μ’ ελαφρές μυρωδιές μεστές, ανάκλιντρα βαθιά σα μνήματα, και λουλούδια παράξενα πάνω στα ράφια, ανθισμένα για μας, κάτω απ’ ωραιότερους ουρανούς. Με ζέση ξοδεύοντας τις στερνές τους ορμές, οι δυο καρδιές μας θα ‘ναι δυο πελώριες λαμπάδες που οι λάμψεις τους θ’ ακτινοβολούν…

Ένας επιλήσμων αριθμός —Βάσκο Πόπα— Μετάφραση: Σπύρος Τσακνιάς Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας αριθμός Αγνός και στρογγυλός σαν τον ήλιο Αλλά μόνος πάρα πολύ μόνος Άρχισε να λογαριάζεται με τον εαυτό του Διαιρούσε πολλαπλασίαζε τον εαυτό του Αφαιρούσε πρόσθετε τον εαυτό του Κι έμενε πάντα μόνος Έπαψε να λογαριάζεται με τον εαυτό του…

Ο ταξιδιώτης —Τζον Μπέριμαν— Μετάφραση: Αλέξης Τραϊανός Μ’ έδειξαν στη λεωφόρο κι είπανε «Αυτός ο άνθρωπος έχει έναν παράξενο τρόπο να κρατά το κεφάλι του». Μ’ έδειξαν στην ακτή κι είπανε «Αυτός ο άνθρωπος Δεν θα γίνει ποτέ σαν κι εμάς, προσπαθεί όσο μπορεί». Μ’ έδειξαν στο σταθμό κι ο φύλακας Με κοίταξε δυο φορές,…

Για την επέτειο του θανάτου μου —Ουίλιαμ Στάνλεϊ Μέργουιν— Μετάφραση: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ Κάθε χρόνο χωρίς να το ξέρω προσπερνώ τη μέρα Που οι τελευταίες φωτιές θα μου γνέψουν Κι η σιωπή θα ξεκινήσει Ακούραστος ταξιδευτής Σαν την αχτίδα άφωτου αστεριού Τότε Δεν θα βρεθώ πια στη ζωή σαν ένα ξένο ένδυμα Έκπληκτος μπροστά στη γη…

[Είσαι σαν κάποια γη…] —Τσέζαρε Παβέζε— Μετάφραση: Χρύσα Προκοπάκη Είσαι σαν κάποια γη που κανένας ποτέ δεν ονόμασε. Δεν περιμένεις τίποτα μόνο την λέξη που θ’ αναβλύσει απ’ το βάθος σαν καρπός στα κλαριά. Ένας άνεμος σε προλαβαίνει. Στεγνά και μαραμένα πράγματα σε κατακλύζουνε και φεύγουν με τον άνεμο. Μέλη και λόγια αρχαία. Τρέμεις μέσα…

Καβαλλάρηδες —Ρώμος Φιλύρας— Τα νούφαρα συντάραξαν στη λίμνη οι νυχτερίδες· του ήλιου η κατακόκκινη γάζα σαν πάχνη λυώνει κι η Νύχτα πέφτει στα νερά και κλώθει πέπλα κι ίσκιους και τα δεντρά στραγγίζουνε των άστρων την αχτίνα… Κάποια βουή ακούστηκεν από το δάσος πέρα και τρέμει ο ύπνος στων πουλιών το αλαφιασμένο μάτι· και σαν…

Σονέτο 116 —Ουίλιαμ Σαίξπηρ— Μετάφραση: Βασίλης Ρώτας Κανένα εμπόδιο να ενωθούν πιστές καρδιές δεν παραδέχομαι· δεν είναι αγάπη αυτή που αλλάζει με της τύχης όλες τις στροφές και με το κάθε σκούντημα παραστρατεί Όχι· είναι ένα σημάδι αιώνια σταθερό που απαρασάλευτο τις μπόρες αντικρίζει· του ναύτη το άστρο, που κι αν έχει μετρημό πόσο μακριά…

Και ιδού ίππος πυρρός —Μιχάλης Γκανάς— στον Δημήτρη Κοσμόπουλο Κεφαλή αλόγου σκύβει να πιει νερό. Ίσα που πρόλαβε να δει, εκτός απ’ τη μορφή του, μιαν αλογόμυγα επάνω στα καπούλια, πριν σπάσει ο καθρέφτης της πηγής. Ρουθούνια ανοιγμένα γεμάτες γουλιές ήρεμη ανάσα και μόνο τα μάτια του τρομαγμένα, με το τρέμισμα μιας σκιάς στον αέρα.…