Κατηγορία: Το ποίημα της εβδομάδας

Η «Κλεοπάτρα», η «Σεμίραμις» κι η «Θεοδώρα» —Αλέξανδρος Μπάρας— Ένα κάθε βδομάδα, στην ορισμένη μέρα, πάντα στην ίδιαν ώρα, τρία βαπόρια ωραία, η «Kλεοπάτρα», η «Σεμίραμις» κι η «Θεοδώρα», ανοίγουνται απ’ την προκυμαία στις εννέα, πάντα για τον Περαία, το Μπρίντιζι και το Τριέστι, πάντα. Xωρίς μανούβρες κ’ ελιγμούς και δισταγμούς κι’ ανώφελα σφυρίγματα, στρέφουνε…

Δωρίχα —Ποσείδιππος— Μετάφραση: Βασίλης Ι. Λαζανάς Δωρίχα, ὀστέα μὲν σὰ πάλαι κόνιν, ἕσσατο δʼ ἑσμὸς… Δωρίχα τα οστά σου σκόνη θα ‘χουν γίνει τώρα, και των μαλλιών οι ανάδεσμοι κι η μυρωμένη η εσθήτα, που τύλιγες μ’ αυτή τον Χάραξο, ω, τότε που οι δυο σας αδειάζατε έως την αυγή κισσόπλεχτα κροντήρια. Μα οι σελίδες…

TRISTIA —Όσιπ Μαντελστάμ— Μετάφραση: Μήτσος Αλεξανδρόπουλος   Μια χορδή μέλι χρυσαφί έρεε από τη μποτίλια τόσο πηχτή, τόσο αργή, που η οικοδέσποινα πρόλαβε να πει: Στη θλιμμένη εδώ Ταυρίδα που μας έφερε η τύχη, μίλια μακριά, διόλου δεν πλήττουμε — και γύρισε να μας δει. Σπονδές στον Βάκχο παντού, λες και στον κόσμο μοναχά οι…

Αίθουσα αναμονής Γιώργος Γεραλής Στο θαμπό φως, μια συλλογή κρατάει τους πεθαμένους. Κάποτε ανοίγει η θύρα και περνά ένας άλλος, μ’ ένα μισόγελο, κάτι σαν σκιά χαιρετισμού, χωρίς κανείς να του αποκρίνεται. Tον κοιτούν μόνο με λοξό βλέμμα, και βυθίζονται ξανά στο θάνατο. Άγνωστοι, κι έναν άγνωστο χώρο ανιχνεύουν, καθένας μόνος, με μιαν ηρεμία, μια…

[ Θα ‘χω καπνίσει το τελευταίο τσιγάρο μου… ] —Αναστάσιος Δρίβας— Θα ‘χω καπνίσει το τελευταίο τσιγάρο μου — στη σιωπή του μεγάλου μεταμεσονύκτιου δρόμου η δενδροστοιχία θ’ ανατριχιάζει θα ‘ναι χειμώνας γιορτές νέο έτος. Τα καινούρια μου ρούχα τα καινούρια παπούτσια το φρέσκο πουκάμισο το μάλλινο κασκόλ το ακριβοπληρωμένο — θα συμμερίζονται την ερήμωσή…

Αν νοσταλγώ —Κώστας Ουράνης— Αν νοσταλγώ — δεν είναι εσάς, αγάπες περασμένες, και τις στιγμές τις ευτυχείς μαζί σας που έχω ζήσει! — Τα ρόδα σας τα μάρανα στα χέρια μου και τώρα μέσα στης Μνήμης το παλιό βιβλίο τα ‘χω κλείσει. Μα είναι κάποιες άγνωστες, περαστικές γυναίκες, που μια στιγμή σταυρώσανε το βλέμμα τους…

Σαν το τίποτα —Ζήσης Οικονόμου— Όλα να τ’ άφηνες που σε κρατούν δέσμιο στις πόλεις. Σου αρκεί μια στέππα ως πέλαγος μια πάμπα απέραντη σβησμένη στων οριζόντων το αχανές. Μια καλύβα στη μέση πρωτόγονη στην πιο παρθένα γη της Γης μοναχικός, χωρίς σκοπό τις μέρες να ζεις κυανές γεμάτες αγέρα και χρώμα. Να ’ναι η…

Νύχτα με βροχή —Χουάν Ραμόν Χιμένεθ— Μετάφραση: Γιάννης Β. Ιωαννίδης Δίπλα μου στέκεσαι καθώς το ρόδο που ανασταίνεις, Τώρα μια μνήμη επαγρυπνεί γεμάτη από σιωπή. Πιότερο κι απ’ τον έρωτα η ματιά σου με πεθαίνει Τη νύχτα αυτή που τίποτα δεν έχει να μου πει. Το ξέρω. Με τον άνεμο η ζωή σου ωραία ανασαίνει…

Τριγωνομετρία των σφαιρών —Β. Γκ. Ζέμπαλντ— Μετάφραση: Λένια Ζαφειροπούλου Στα χρόνια του πένθους έβαλε ο παππούς το πιάνο στο πατάρι και δεν το ξανάβγαλε ποτέ από κει πάνω Με ένα μπρούντζινο τηλεσκόπιο εξετάζει έκτοτε αντ’ αυτού τις τροχιές του ουρανού Το βιβλίο του σημειώνει έναν κομήτη με ουρά και την κατηγορηματική φράση ότι η Σελήνη…

Η γύψινη προσωπίδα —Τάκης Βαρβιτσιώτης— Κι ο θάνατος; Πώς είναι αλήθεια ο θάνατος Σε τούτα τα μέρη; Απλός, χαρούμενος, γιορταστικός, Σα μια σειρά υψωμένες γαμήλιες λαμπάδες Που ανάβουν άξαφνα στην κρύπτη ενός χειμώνα. Απλός, γαλήνιος, σιωπηλός, Σαν τις αγαπημένες μας που κοιμούνται κάτω απ’ το χιόνι Με σταυρωμένα χέρια, σώματα σκληρά, παγωμένα, Με μόνη την…