Ετικέτα: Μαρίκα Τσεβά
-
Στα κεραμίδια
Αυτό δεν είναι τραγούδι #580 Dj της ημέρας, η Μαρίκα Τσεβά «Καλά, εσύ δεν θα πάρεις θέση;» Μιλάνε για το έργο που κατέβασε το Εθνικό. Όλοι στο πηγαδάκι έχουν πάρει θέση, να τα λέμε αυτά. Κάνουμε διάλειμμα στη δουλειά και ρημαδοπίνουμε έναν καφέ στα όρθια. Αυτός που με ρωτάει είναι συνάδελφος· καλός άνθρωπος δείχνει, αλλά…
-
A Blackstar Running into the Sun
Αυτό δεν είναι τραγούδι #564 Dj της ημέρας, η Μαρίκα Τσεβά I’d love to stick around but I’m running behind You know I don’t even know what I’m hoping to find Running into the sun but I’m running behind «Running on Empty», Jackson Browne Χθες το βράδυ, μαύρα μεσάνυχτα, πήρε τηλέφωνο ο θείος Γ. Αυτό…
-
Ένα μικρό θαύμα
–της Μαρίκας Τσεβά– Είμαι η τελευταία που θα υπερασπιστεί το μελόδραμα, πόσο μάλλον κάποια που υποκύπτει άκριτα στην όποια γοητεία του. Πλην όμως, φέτος συμμετείχα σ’ ένα μικρό θαύμα (ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο – μην πάει ο νους σας σε τίποτα μεταφυσικά μεγαλεία) που νομίζω ότι αξίζει να το μοιραστώ μαζί σας. Μια μικρή υποχώρηση μπροστά…
-
Glad to be gay
Αυτό δεν είναι τραγούδι #525 Dj της ημέρας, η Μαρίκα Τσεβά Φόρτωσα αυτές με τις μέρες με τον θάνατο ενός καλού ηθοποιού. Δεν τον ήξερα τον άνθρωπο, δεν φόρτωσα επί προσωπικού· φόρτωσα με τα παράφερνα. Οι τεμπέληδες της άγονης διαδικτυακής κοιλάδας κατάφεραν να αλληλοσπαραχτούν ακόμα και για το δικαίωμα ενός ανθρώπου να αποχαιρετήσει τον σύντροφό…
-
Footsteps, Suddenly Last Summer
Αυτό δεν είναι τραγούδι #514 Dj της ημέρας, η Μαρίκα Τσεβά Κάθε καλοκαίρι, από παιδί και μέχρι τη μέση εφηβεία μου, περνούσα τον Ιούλιο στο χωριό με τους παππούδες. Ορεινό χωριό. Κι εγώ μοναχοπαίδι. Βαρεμάρα του σκοτωμού. Διάβαζα (Αστερίξ και Λούκυ Λουκ κυρίως, μη φανταστείτε τίποτα βαριές κουλτούρες – δεν ήμουνα παιδί-θαύμα, αλλά ήμουνα παιδί:…
-
I Feel The Earth Move
Αυτό δεν είναι τραγούδι #500 Dj της ημέρας, η Μαρίκα Τσεβά Διάβαζα το σημερινό αφιέρωμα του dim/art στην Πτώση του Τείχους του Βερολίνου, σαν σήμερα το 1989 (και στη Νύχτα των Κρυστάλλων, σαν σήμερα το 1938, να μην ξεχνιόμαστε), και συνειρμικά θυμήθηκα ένα τραγούδι που δεν έχει (άμεση τουλάχιστον) σχέση με τις επετείους αυτές. Άτιμο…
-
Maximizing the audience
Αυτό δεν είναι τραγούδι #459 Dj της ημέρας, η Μαρίκα Τσεβά Ανάμεσα στα δώρα που πήρα στα γενέθλια της τυπικής μου ενηλικίωσης, κάπου εκεί προς το τέλος της δεκαετίας του ’80, ήταν και ο διπλός δίσκος Maximazing the audience (1985) κάποιου Wim Mertens, του οποίου, εννοείται, την ύπαρξη αγνοούσα. Το δώρο προερχόταν από έναν τύπο δέκα…
-
You can’t always get what you want
Αυτό δεν είναι τραγούδι #439 Dj της ημέρας, η Μαρίκα Τσεβά 1984, το έτος της οργουελιανής επαλήθευσης / διάψευσης. Στους κινηματογράφους παίζεται η Μεγάλη Ανατριχίλα (μιας άλλης διάψευσης η επαλήθευση αυτή). Ένα ζευγαράκι, ηλικιακά στο μεταίχμιο της ενηλικίωσης, βρίσκεται στο δεύτερο ραντεβού. Στο πρώτο φιλήθηκαν για καληνύχτα, στο τρίτο θα φιλήσουν την καλή νύχτα. «Πάμε σινεμά;»…
-
It’s the same old song
Αυτό δεν είναι τραγούδι #398 Dj της ημέρας, η Μαρίκα Τσεβά Καμιά φορά μπαίνω στο προφίλ της ανιψιάς μου στο FB για να κρατάω επαφή με τους προβληματισμούς των σημερινών εφήβων. Δεν βλέπω να έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Και σήμερα αντιμετωπίζουν τα ίδια, αιώνια προβλήματα της ηλικίας. Και φυσικά νομίζουν ότι μόνο η γενιά τους τραβάει…
-
Get down Moses
Αυτό δεν είναι τραγούδι # 315 Dj της ημέρας, η Μαρίκα Τσεβά Μιας και πέρασε το Πάσχα, και πάμε σούμπιτοι για καλοκαίρι, καιρός για χριστουγεννιάτικη ιστορία! Χριστούγεννα 1980. Είχαμε μαζευτεί στο σπίτι της γιαγιάς για το παραδοσιακό τραπέζι. Είχα χαρά μεγάλη που θα ξανάβλεπα τα ξαδερφάκια μου: τη Δήμητρα, 8, και τη (Δημητ)Ρούλα, 6. Εγώ ήμουν τότε 10,…
-
Crash
Αυτό δεν είναι τραγούδι # 281 Dj της ημέρας, η Μαρίκα Τσεβά Ποιος θυμάται τους αυτόματους τηλεφωνητές με κασέτα; (Να πώς χάνεται το κοινό που έχει γεννηθεί πρόσφατα!) Η Χριστίνα θα τους θυμάται (κι αν όχι, αν διαβάσει τη συνέχεια, θα της έρθει το σκηνικό φάτσα-κάρτα). Το 1988 είχε έναν τηλεφωνητή με μικρή κασέτα, ένα ύπουλο…
-
She drives me crazy
Αυτό δεν είναι τραγούδι # 259 Dj της ημέρας, η Μαρίκα Τσεβά Είναι μια ταινία του Στίβεν Φρίαρς με τίτλο Sammy and Rosie Get Laid που πολύ άρεσε σε μένα και την παρέα μου τότε που την είδαμε, το 1987/8. Δεν την έχω ξαναδεί έκτοτε, γιατί πολύ φοβάμαι ότι τώρα θα ξενερώσω (προστασία αναμνήσεων λέγεται η συγκεκριμένη υπηρεσία…
dimart 