Ετικέτα: Νικόλας Σεβαστάκης

«Η ποίηση δεν είναι, όπως νομίζουν μερικοί, ανέξοδη: για να περάσει στην ψυχή μας, τρώει το κορμί μας. Σ’ αντάλλαγμα μας φανερώνει τις άδηλες αναλογίες του κόσμου – του σημερινού κόσμου, εννοώ. Μας οδηγεί μέσα από το αγεωμέτρητο χάος, στη γεωμετρία της ζωής, που είναι η αποφασισμένη μοίρα του ανθρώπου». —Δ. Ν. Μαρωνίτης: Διονύσιος Σολωμός,…

Η βαναυσότητα ως απουσία ενδοιασμών — με αφορμή τα έξι χρόνια από το έγκλημα της Μαρφίν —του Νικόλα Σεβαστάκη— Η Μαρφίν πρέπει ίσως να θεωρηθεί συμπύκνωση του πολιτικού μηδενισμού μιας περιόδου. Αυτός ο πολιτικός μηδενισμός με ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά υποτιμήθηκε κατά απαράδεκτο τρόπο από όσους συμπορεύτηκαν διανοητικά με τη ριζοσπαστική Αριστερά (όπως εγώ). Αλλά καθήκον μας…

—του Νικόλα Σεβαστάκη— «Πώς είναι δυνατόν να απαξιώσουμε την παράδοση τόσων χρόνων για το πώς γίνεται ο γάμος, η οικογένεια γιατί το θέλει ο μοντερνισμός της Ευρώπης; Ο οποίος καλλιεργήθηκε πάνω σε μια βάση αθεΐας. Το κενό της αθεΐας το κάλυψε το Ισλάμ στην Ευρώπη και αυτή τη στιγμή η Ευρώπη κινδυνεύει». (Άνθιμος) Η θέση…

—του Νικόλα Σεβαστάκη— Η πιο βαρετή κατηγορία καλλιτέχνη ή συγγραφέα είναι για μένα αυτός που «δηλώνει» (υπονοεί) σε κάθε ευκαιρία πόσο ανήθικος, αντιπνευματικός και βάρβαρος είναι ο σύγχρονος πολιτισμός και οι ίδιες οι κοινωνίες μας. Το άγχος του μην και φανεί «συναινετικός» —άρα και λιγότερο ενδιαφέρων— στο κοινό έχει γίνει με τη σειρά του ένας…

  —του Νικόλα Σεβαστάκη— Στην εφηβεία μας ντρεπόμασταν που φορούσαμε γκρίζα υφασμάτινα παντελόνια και το γυαλισμένο με τη βούρτσα παπούτσι της παρέλασης. Τότε, στο μεταχουντικό σχολείο της βαθιάς επαρχίας (πριν και αυτή μετονομαστεί πασοκιστί σε «περιφέρεια» και αναβαθμιστεί με τις επιδοτήσεις), είχαμε λόγους να βλέπουμε στη μπάντα, στον δήμαρχο, στους αξιωματικούς των «Ενόπλων δυνάμεων και…

—του Νικόλα Σεβαστάκη— Ο Κούντερα έλεγε ότι η «αισιοδοξία είναι το όπιο του λαού». Εννοούσε, φυσικά, την επιβεβλημένη, καλογυαλισμένη και τυραννική αισιοδοξία που καλλιεργούσαν τα ολοκληρωτικά καθεστώτα του προηγούμενου αιώνα. Αυτή, πράγματι, η αισιοδοξία-ιδεολογία ήταν ένας μηχανισμός καταστολής των συνειδήσεων και προσβολή στην κριτική σκέψη. Σήμερα όμως, σε αυτήν εδώ την ασήμαντη γωνιά του κόσμου…

—του Νικόλα Σεβαστάκη— Καμιά φορά νιώθω ότι υπερβάλλω παίρνοντας στα σοβαρά τη σφαίρα των «πεποιθήσεων», την ιδεολογική χαρτογράφηση της τρέχουσας πολιτικής. Υποτίμησα το κωμικό στοιχείο, την κλίμακα του καθαρού καιροσκοπισμού, τη διάσταση της φάρσας, το παιχνίδι των ρόλων κι όλα αυτά που τα θεωρεί κανείς ωραίο υλικό για χρονογραφήματα κάποιων άλλων εποχών. Μάθαμε όμως πολλά…

—του Νικόλα Σεβαστάκη— Υπάρχει μια θηριώδης αδιαφορία ως προς τις συνέπειες μιας κίνησης, μιας πράξης, ενός λόγου. Κάτι ανάμεσα σε ηθικό ξεχαρβάλωμα και άγριο ατομισμό — και αυτό κάτω από μια σταθερή βούληση-για-εκδίκηση που κινεί ορισμένα σώματα της κρίσης. Κάποιος ψηφίζει Χρυσή Αυγή όπως διπλοπαρκάρει«για πέντε λεπτά» έξω από «το μαγαζί». Δεν σκέφτεται το φράξιμο…

—του Νικόλα Σεβαστάκη— Ένα ορισμένο κλίμα προδιαγράφει, εκτός των άλλων, και εκλογές της αποχής. Ένας κόσμος οδηγείται στην έξοδο από τις διαθέσιμες επιλογές, στην πληγωμένη αναχώρηση που δεν έχει όρεξη για πλάκες, για φασισμό ή για επιθετική άρνηση ή οποιαδήποτε άλλη «συμμετοχική» επιλογή. Η πληγωμένη αναχώρηση είναι ο κινητήρας της αποχής, ειδικά της αριστερής. Αποτελεί,…