Ετικέτα: ποίηση

Ναπολέων Λαπαθιώτης (1888-1944) —της Ελένης Κεχαγιόγλου— «Λοιπόν, η ζωή του Λαπαθιώτη, όσο κ’ η Ποίησή του, όσο και το μοιραίο σημείο που κ’ οι δυο σταμάτησαν […] στάθηκαν […] κατά το πιο μεγάλο τους μέρος, ένα έργο Τέχνης» σημειώνει ο προσωπικός του φίλος Τέλλος Άγρας, στο τεύχος 398 του περιοδικού Νέα Εστία το οποίο, παρότι…

Ιντερμέδιο δ΄ —Ηλίας Λάγιος— Είναι το γάλα σας νερό κι αίμα η ψυχή γυρεύει· Δράκο αν δεν φάει ο Δράκοντας, θεριεύει; Δε θεριεύει!… —Ιωάννης Γρυπάρης— Της μοναξιάς σκοτάδι Όχι πως σου παραπονιέμαι Δεν είμαι διόλου φοβισμένος Μ’ όλα σου τα πολλά φαντάσματα… Οι σύντροφοι, τα δροσερά κλωνάρια, Παλέψανε τον πόθο τους στ’ αλώνια του Μεταξουργείου,…

Σύλβια Πλαθ (1932-1963) —της Ελένης Κεχαγιόγλου— Πρωτοδημοσιεύτηκε στο books’ journal (τχ. 29, Μάρτιος 2013). «Αυτά τα καινούργια μου ποιήματα έχουν κάτι κοινό. Γράφτηκαν στις τέσσερις το πρωί ‒ εκείνη την ασάλευτη, γαλάζια, σχεδόν αιώνια ώρα πριν από το λάλημα του κόκορα, πριν το κλάμα του μωρού, πριν την κουδουνιστή μουσική του γαλατά που τακτοποιεί τις μποτίλιες.…

Η αρχή των —Κ.Π. Καβάφης— Η εκπλήρωσις της έκνομής των ηδονήςέγινεν. Aπ’ το στρώμα σηκωθήκαν,και βιαστικά ντύνονται χωρίς να μιλούν.Βγαίνουνε χωριστά, κρυφά απ’ το σπίτι· και καθώςβαδίζουνε κάπως ανήσυχα στον δρόμο, μοιάζεισαν να υποψιάζονται που κάτι επάνω των προδίδεισε τι είδους κλίνην έπεσαν προ ολίγου. Πλην του τεχνίτου πώς εκέρδισε η ζωή.Aύριο, μεθαύριο, ή με…

Αυγή —Οκτάβιο Πας— Μετάφραση: Αργύρης Χιόνης Γρήγορα χέρια κρύα Τραβούνε έναν ένα του σκοταδιού τους επιδέσμους Ανοίγω τα μάτια Ακόμα Είμαι ζωντανός Στο κέντρο Μιας πληγής ακόμα φρέσκιας * * * Εδώ άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων

X —Τίτος Πατρίκιος— Πέφτει η βροχή στυφή ξεπλένοντας τα πρόσωπα ξεθωριάζοντας τις παλιές επιγραφές νοτίζοντας τα σπίτια του νησιού. Στάζει η βροχή απ’ τους γιακάδες γλιστράει μέσα στις τσέπες υγραίνει τα χέρια μουσκεύει ένα ξεχασμένο γράμμα αλλάζει την προσφώνηση σβήνει τη διεύθυνση. Βρέχει στη χλαίνη του χωροφύλακα στις αποθήκες με τις κονσέρβες στα τσουβάλια με…

Σε μια γυναίκα —Τάσος Λειβαδίτης— Θυμάσαι τις νύχτες; Για να σε κάνω να γελάσεις περπατούσα πάνω στο γυαλί της λάμπας. «Πώς γίνεται;» ρώταγες. Μα ήταν απλό αφού μ’ αγαπούσες. Τάσος Λειβαδίτης, «Σημειώσεις», Ποίηση, τόμος δεύτερος: 1972-1977, Κέδρος 1987 * * * Εδώ άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων  

Εάν είσαι νέος ή νέα από 18 έως 35 ετών, αγαπάς την ποίηση και γράφεις ποιήματα, δήλωσε συμμετοχή στο Ποιητικό Εργαστήρι του Ιδρύματος «Τάκης Σινόπουλος», που θα λειτουργήσει από το φθινόπωρο του 2014 έως την άνοιξη του 2015. *      Στείλε με το ταχυδρομείο, συμβατικό ή ηλεκτρονικό, 3-5 σελίδες δείγμα της ποιητικής σου δουλειάς. (Συμπλήρωσε: ιδιότητα,…

Οι έκφρονες —Αριστοτέλης Νικολαΐδης— Οι έκφρονες είχαν ακόμη μια φορά λοιπόν μεταμφιεσθεί; Ακόμη δεν τους ανεγνώριζα κι όμως όλα μου φαίνονταν ως εάν· ο ένας έλεγε: με υποκατέστησαν, ο άλλος: φυσικά δεν είμαι αυτός, ο Τίμων Συμφερόπολις, αυτός, υποψιασμένος έστριβε διακυβευόμενος από μια πάροδο στιγματισμένη. Φίλε, του φώναξα, δεν μου ξεφεύγεις. Δεν μου ξεφεύγεις πάλι…

Ο εχθρός της φύσης —Ονό Τοσαμπούρο— μετάφραση Ηλίας Κυζηράκος Τα ονόματα των δέντρων, τα ονόματα των χόρτων, δε μου είναι και πολύ γνώριμα· ούτε τα ονόματα των εντόμων και των πουλιών — τα ξέχασα όλα. Μ’ αδύνατη μνήμη και τη βοήθεια λίγων γώσεων, κοιτάζω τα φυτά στο χωράφι, δείχνω τις σοδειές, φωνάζω τα πουλιά… Η…