Ετικέτα: ποίηση
-
Το ποίημα της εβδομάδας 8/1
Αίθουσα αναμονής Γιώργος Γεραλής Στο θαμπό φως, μια συλλογή κρατάει τους πεθαμένους. Κάποτε ανοίγει η θύρα και περνά ένας άλλος, μ’ ένα μισόγελο, κάτι σαν σκιά χαιρετισμού, χωρίς κανείς να του αποκρίνεται. Tον κοιτούν μόνο με λοξό βλέμμα, και βυθίζονται ξανά στο θάνατο. Άγνωστοι, κι έναν άγνωστο χώρο ανιχνεύουν, καθένας μόνος, με μιαν ηρεμία, μια…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 1/1
[ Θα ‘χω καπνίσει το τελευταίο τσιγάρο μου… ] —Αναστάσιος Δρίβας— Θα ‘χω καπνίσει το τελευταίο τσιγάρο μου — στη σιωπή του μεγάλου μεταμεσονύκτιου δρόμου η δενδροστοιχία θ’ ανατριχιάζει θα ‘ναι χειμώνας γιορτές νέο έτος. Τα καινούρια μου ρούχα τα καινούρια παπούτσια το φρέσκο πουκάμισο το μάλλινο κασκόλ το ακριβοπληρωμένο — θα συμμερίζονται την ερήμωσή…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 18/12
[ Όταν η νύχτα φεύγει… ] —Έμιλυ Ντίκινσον— Μετάφραση: Διονύσης Καψάλης Όταν η νύχτα φεύγει, κι είναι το χάραμα τόσο κοντά που τα κενά σχεδόν αγγίζεις — ώρα να στρώσεις τα μαλλιά, να ετοιμάσεις τα λακκάκια, και ν’ απορήσεις τι να ήσαν τα γηραιά, ξεθωριασμένα μεσάνυχτα και σε φοβίσαν. c. 1862 * * * Άλλα…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 11/12
Αν νοσταλγώ —Κώστας Ουράνης— Αν νοσταλγώ — δεν είναι εσάς, αγάπες περασμένες, και τις στιγμές τις ευτυχείς μαζί σας που έχω ζήσει! — Τα ρόδα σας τα μάρανα στα χέρια μου και τώρα μέσα στης Μνήμης το παλιό βιβλίο τα ‘χω κλείσει. Μα είναι κάποιες άγνωστες, περαστικές γυναίκες, που μια στιγμή σταυρώσανε το βλέμμα τους…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 4/12
Σαν το τίποτα —Ζήσης Οικονόμου— Όλα να τ’ άφηνες που σε κρατούν δέσμιο στις πόλεις. Σου αρκεί μια στέππα ως πέλαγος μια πάμπα απέραντη σβησμένη στων οριζόντων το αχανές. Μια καλύβα στη μέση πρωτόγονη στην πιο παρθένα γη της Γης μοναχικός, χωρίς σκοπό τις μέρες να ζεις κυανές γεμάτες αγέρα και χρώμα. Να ’ναι η…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 27/11
Νύχτα με βροχή —Χουάν Ραμόν Χιμένεθ— Μετάφραση: Γιάννης Β. Ιωαννίδης Δίπλα μου στέκεσαι καθώς το ρόδο που ανασταίνεις, Τώρα μια μνήμη επαγρυπνεί γεμάτη από σιωπή. Πιότερο κι απ’ τον έρωτα η ματιά σου με πεθαίνει Τη νύχτα αυτή που τίποτα δεν έχει να μου πει. Το ξέρω. Με τον άνεμο η ζωή σου ωραία ανασαίνει…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 20/11
Τριγωνομετρία των σφαιρών —Β. Γκ. Ζέμπαλντ— Μετάφραση: Λένια Ζαφειροπούλου Στα χρόνια του πένθους έβαλε ο παππούς το πιάνο στο πατάρι και δεν το ξανάβγαλε ποτέ από κει πάνω Με ένα μπρούντζινο τηλεσκόπιο εξετάζει έκτοτε αντ’ αυτού τις τροχιές του ουρανού Το βιβλίο του σημειώνει έναν κομήτη με ουρά και την κατηγορηματική φράση ότι η Σελήνη…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 13/11
Αίμα και φτερά —Ζακ Πρεβέρ— Μετάφραση: Τάσος Κόρφης Κορυδαλλέ των αναμνήσεων είναι το αίμα το δικό σου που κυλά κι όχι το δικό μου. Κορυδαλλέ των αναμνήσεων έσφιξα τη γροθιά μου. Κορυδαλλέ των αναμνήσεων ωραίο, νεκρό πουλί, δεν έπρεπε να ‘ρθεις, δεν έπρεπε ν’ αρπάξεις απ’ το χέρι μου της λησμονιάς τους σπόρους. * *…
-
Κινούμενη άμμος 3.11.2019
—με τον Γιώργο Πήττα— Νερούδα. Δεν θυμάμαι αν και πότε έχω κάνει αφιέρωμα στον μεγάλο Χιλιανό ποιητή. Το έναυσμα ασφαλώς ήταν τα όσα συμβαίνουν στην πατρίδα του. Θα ακουστεί και λίγη μουσική του σημαντικού Jorge Peña Hen, που δυστυχώς παραμένει άγνωστος στο ευρύ κοινό, παρά τη μουσική και παιδαγωγική του προσφορά. Δολοφονήθηκε στις 16 Οκτωβρίου του…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 6/11
Η γύψινη προσωπίδα —Τάκης Βαρβιτσιώτης— Κι ο θάνατος; Πώς είναι αλήθεια ο θάνατος Σε τούτα τα μέρη; Απλός, χαρούμενος, γιορταστικός, Σα μια σειρά υψωμένες γαμήλιες λαμπάδες Που ανάβουν άξαφνα στην κρύπτη ενός χειμώνα. Απλός, γαλήνιος, σιωπηλός, Σαν τις αγαπημένες μας που κοιμούνται κάτω απ’ το χιόνι Με σταυρωμένα χέρια, σώματα σκληρά, παγωμένα, Με μόνη την…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 30/10
Ταξίδια —Jules Supervielle— Μετάφραση: Τάσος Κόρφης Δεν ξέρω πώς να τα καταφέρω με τη γη, με τα βουνά της Ευρώπης, τη θύελλα της Καλιφόρνιας, την ομαλότητα της Αυστραλίας. Αυτός ο ελέφαντας που ολόβρεχτος βγαίνει απ’ τον Γάγγη περνώντας με μουσκεύει, όμως τίποτα δεν μου έχει μάθει. Πεντάρα δεν αξίζει ένα μάτι ελέφαντα μπροστά στο μάτι…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 23/10
Λησμοσύνη —Χαρτ Κρέιν— Μετάφραση: Γιώργος Τσακνιάς Η λησμοσύνη είναι ένα τραγούδι που λευτερώνεται από ρυθμό και μέτρο και πλανιέται. Η λησμοσύνη είναι σαν ένα πουλί που τα φτερά του συμβιβάστηκαν, ακίνητα και απλωμένα, ανοιχτά — και τώρα αβίαστα αρμενίζει στον αέρα. Η λησμοσύνη είναι βροχή μέσα στη νύχτα, ή ένα σπίτι παλιό μέσα στο δάσος…
dimart 