Κατηγορία: Παροράματα και ημαρτημένα
-
«Τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν»
—του Γιώργου Τσακνιά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα— —Δεν ακούω μουσική. Όταν όμως ακούω μουσική, ακούω Μπαχ— Κάπως έτσι και ο Αλέξης Τσίπρας: δεν κάνει αντίσταση, όταν όμως κάνει αντίσταση, είναι μέχρις εσχάτων. «Στις 20 Σεπτέμβρη τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν», δήλωσε χθες στο Κερατσίνι. — Άσε με να σου εξηγήσω, Λαέρτη! — Τι…
-
Πληγωμένος αναχωρητισμός
—του Νικόλα Σεβαστάκη— Ένα ορισμένο κλίμα προδιαγράφει, εκτός των άλλων, και εκλογές της αποχής. Ένας κόσμος οδηγείται στην έξοδο από τις διαθέσιμες επιλογές, στην πληγωμένη αναχώρηση που δεν έχει όρεξη για πλάκες, για φασισμό ή για επιθετική άρνηση ή οποιαδήποτε άλλη «συμμετοχική» επιλογή. Η πληγωμένη αναχώρηση είναι ο κινητήρας της αποχής, ειδικά της αριστερής. Αποτελεί,…
-
Δυο βλέμματα
—του Νικόλα Σεβαστάκη— Την τελευταία εξαετία με τις αλλεπάλληλες πολιτικές αναταράξεις και την οικονομική βύθιση, δυο βλέμματα στάθηκαν συχνά το ένα απέναντι στο άλλο ως δυο, διαμετρικά αντίθετες, θεάσεις της χώρας μας. Η θέα της Ελλάδας ως εξωτισμού της ανυπακοής και της αντίστασης. Η θέα της Ελλάδας ως τόπου καταστατικής ανομίας, θεσμικής κακοδαιμονίας και δημαγωγικής…
-
Ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης
—της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα— Άρεσε γενικώς στην Aλεξάνδρεια, τες δέκα μέρες που διέμεινεν αυτού, ο ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης Με ημερολογιακούς όρους, ήταν σύντομη η θητεία της κυβέρνησης Τσίπρα. Με όρους συναισθηματικών εντάσεων και αντικτύπου σε όλους τους τομείς, ήταν μια αιωνιότητα. Οι δε συναισθηματικές εντάσεις τροφοδοτήθηκαν (και θα συνεχίσουν, φυσικά,…
-
Κι εσείς τι λέτε κ.Καθηγητά;
—του Νικόλα Σεβαστάκη— Υπάρχει μια αξιοσέβαστη μερίδα κόσμου που πιστεύει τα τελευταία χρόνια σε μια Δημοκρατία των Καθηγητών, σε ένα είδος διακυβέρνησης από «εγνωσμένης αξίας» ακαδημαϊκούς/ επαΐοντες. Στην μια άκρη αυτής της ζήτησης για σοφία βρίσκεται ο πολιτικός πλατωνισμός μιας δεξιάς που αναζητά, όπως κάποτε ο Ερνέστος Ρενάν, μια ιδεώδη κυβέρνηση των σοφών Μανδαρίνων. Αλλά…
-
Τα Όχι και τα Ναι της Αριστεράς
—του Νικόλα Σεβαστάκη— Υπάρχουν αυτοί που ταυτίζουν το αριστερό πνεύμα με τους υπερβολικούς επιθετικούς προσδιορισμούς και το υβρεολόγιο κατά των εχθρών, «ντόπιων και ξένων». Άλλοι, επίσης, που, κολυμπώντας σε μια θάλασσα αυτοαναφορικότητας, θεωρούν ότι είναι τα υποκείμενα της Ιστορίας, οι πυλώνες της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, οι δυνάμεις της κοινωνικής χειραφέτησης. Θα έβλεπα απεναντίας ως…
-
Αναλφαβητισμός
—του Νικόλα Σεβαστάκη— Όλο και περισσότερο πείθομαι πως το ελληνικό ζήτημα δεν είναι το ίδιο ακριβώς με το ευρωπαϊκό ή το ευρύτερο «καπιταλιστικό πρόβλημα». Δεν είναι μόνο το γεγονός πως η οικονομία συρρικνώνει και περιορίζει την αυτονομία της πολιτικής αλλά και το αντίθετο: ότι υπάρχει μια ειδική μορφή πολιτικής παραγνώρισης και άγνοιας της οικονομίας. Υπάρχει…
-
Βάρκιζα, η αμετάφραστη
—της Μαρίας Τοπάλη για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα— Η Βάρκιζα είναι ένας παραθαλάσσιος δήμος της Αττικής. Ενώ όμως οι υπόλοιποι δήμοι αυτής της περιοχής, π.χ. η Βούλα, η Βουλιαγμένη, η Γλυφάδα, ανακαλούν, όποτε αναφέρονται, στη μνήμη μας εικόνες ελληνικού καλοκαιριού (άμμο, ξαπλώστρες, θάλασσα, σουβλάκια, παγωτά, θερινό σινεμά) το όνομα της Βάρκιζας παραπέμπει σε ένα…
-
Ένας άλλος δρόμος
—του Γιώργου Τσακνιά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα— There’s a lady who’s sure all that glitters is gold And she’s buying a stairway to heaven. […] Yes, there are two paths you can go by, but in the long run There’s still time to change the road you’re on. And it makes me wonder.…
-
Ένας αλλά Κρέων
—της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα— Μέσα στον κουρνιαχτό των ημερών από τις καταρρέουσες βεβαιότητες, ακούγεται διαρκώς πως στην Ελλάδα γεννήθηκε η δημοκρατία, αλλά μοιάζει να λησμονείται ότι, ακόμα νωρίτερα, γεννήθηκε εδώ και η τραγωδία. Δύο θεσμοί άρρηκτα δεμένοι μεταξύ τους – αφού τα μεγάλα ζητήματα που απασχολούσαν τη δημοκρατική πολιτεία έβρισκαν πάντα…
-
Συλλογικές φαντασιώσεις και πραγματικότητα
—του Θοδωρή Τριανταφύλλου για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα— Διαβάζω αυτές τις μέρες το δοκίμιο Ναζισμός και γερμανικός χαρακτήρας του Νόρμπερτ Ελίας σε καλαίσθητη έκδοση των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων Κρήτης (2015, μετάφραση: Γιάννης Πεδιώτης και Γιάννης Θωμαδάκης), γραμμένο το 1961 με αφορμή την δίκη του Άιχμαν. Κάποιες σκέψεις του μεγάλου κοινωνιολόγου βρίσκουν αναλογίες και στο σήμερα, νομίζω:…
-
Τα γραμμάτια
Η «αυξημένη πλειοψηφία» ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ και Χρυσής Αυγής —του Γιώργου Τσακνιά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα— Ορισμένοι φίλοι δυσανασχέτησαν που συναθροίζω τα ΟΧΙ των αριστερών ψηφοφόρων με εκείνα των χρυσαυγιτών. Κατ’ αρχάς, δεν τα συναθροίζω εγώ· τα συναθροίζει η πραγματικότητα και η βασική αρχή της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας: κάθε ψήφος είναι ανώνυμη, κάθε ψήφος είναι…
dimart 